بازگشت دیرهنگام یک مدافع پشت خط مانده

بازگشت دوباره محمد نادری به تیم ملی، بیش از آنکه یک اتفاق معمول در فهرست امیر قلعه‌نویی باشد، نتیجه مستقیم عملکرد او در تراکتور است؛ بازیکنی که در ماه‌های اخیر یکی از باثبات‌ترین نفرات خط دفاعی تیم تبریزی بوده و توانسته جایگاه قابل قبولی در ساختار دفاعی تیمش پیدا کند. نادری در شرایطی دوباره به تیم ملی رسیده که طی سال‌های گذشته بارها میان حضور در اردو و دور ماندن از تیم ملی در رفت‌وآمد بوده و همین مسأله، کارنامه ملی او را بسیار کمتر از چیزی کرده که شاید انتظار می‌رفت.
نادری ۲۹ ساله دیگر بازیکنی نیست که صرفاً با تکیه بر توانایی‌های فیزیکی یا چند نمایش خوب بتواند برای حضور در ترکیب اصلی تیم ملی استدلال بیاورد. او حالا باید نشان بدهد با ثباتی که در تراکتور به دست آورده، قابلیت انتقال به سطح ملی را هم دارد. در تراکتور، نادری در هفته‌هایی که تیمش چهار پیروزی متوالی به دست آورد و دروازه‌اش را بسته نگه داشت، یکی از مهره‌های مؤثر خط دفاعی بود. این عملکرد برای مدافعی که مدت‌ها از تیم ملی فاصله داشت، اهمیت زیادی دارد.
نکته مهم‌تر اما به تصمیم قلعه‌نویی برمی‌گردد. اگر قرار است تیم ملی همچنان در پست دفاع چپ میان گزینه‌های مختلف جابه‌جا شود و در نهایت دوباره به بازیکنانی برسد که سال‌هاست در تیم ملی حضور دارند، دعوت دوباره نادری چه معنایی خواهد داشت؟ دعوت از یک بازیکن ۲۹ ساله باید مقدمه‌ای برای ارزیابی جدی او باشد، نه صرفاً پر کردن یک جای خالی در فهرست.
نادری حالا با یک فرصت تازه روبه‌رو است؛ فرصتی که شاید آخرین پنجره جدی او برای ساختن یک کارنامه ملی قابل دفاع باشد. اگر قرار است او در ترکیب تیم ملی قرار بگیرد، باید این حضور بر اساس فرم فعلی و کیفیت فنی‌اش باشد، نه صرفاً به دلیل کمبود گزینه در پست دفاع چپ. تراکتور نشان داده نادری می‌تواند باثبات باشد؛ حالا نوبت خود اوست که ثابت کند این ثبات در تیم ملی هم قابل تکرار است. از سوی دیگر، کادر فنی نیز باید پاسخ روشنی برای این بازگشت داشته باشد؛ چرا بازیکنی که سال‌ها نادیده گرفته شد، درست در آستانه یک تورنمنت مهم دوباره به گزینه اصلی تبدیل شده است؟
انتهای پیام/