۹ فینالیست و تنها یک برنز در آبهای ناگویا
قایقهای به گل نشسته
ناگویا قرار بود فرصتی برای جبران قایقرانی ایران بعد از ناکامی در هانگژو باشد اما آنچه در آبهای ژاپن اتفاق افتاد، تنها به گل نشستن قایقهای ایران بود. تیم ملی آبهای آرام با کاروانی پرتعداد راهی بازیهای آسیایی شد و در هر 9 مادهای که حضور پیدا کرد به فینال صعود کرد اما سهمش از تمام این فینالها تنها یک مدال برنز بود؛ نتیجهای که بیشتر از آنکه یک ناکامی مقطعی باشد، تصویری واضح از سوء مدیریت در این رشته است. ورود قایقرانان ایران به فینال در نگاه اول میتوانست نشانهای امیدوارکننده باشد. هر 9 قایقی که در مواد مختلف راهی رقابتها شدند، خودشان را به مرحله نهایی رساندند، اما در قایقرانی صرف رسیدن به فینال نمیتواند دستاورد بزرگی تلقی شود؛ مخصوصاً وقتی پای بازیهای آسیایی در میان است و رقبای اصلی برای سکو میجنگند. انتظار از تیمی که با چنین سهمیهای راهی ناگویا شده بود، حضور جدی در جمع مدعیان مدال بود، نه اینکه در پایان تنها یک برنز نصیبش شود.
علی آقامیرزایی و پیمان قویدل در کایاک دونفره ۵۰۰ متر تنها قایق ایرانی بودند که توانستند روی سکو بروند. همین یک برنز، تمام حاصل حضور قایقرانی ایران در آبهای آرام ناگویا بود. در سایر مواد، فاصله با سکو بیشتر از چیزی بود که انتظار میرفت؛ پیمان قویدل و تانیا کارگرپور در کایاک میکس ۵۰۰ متر پنجم شدند، هیوا افضلی و محمدنبی رضایی در کانومیکس دونفره چهارم شدند، آقامیرزایی در کایاک تکنفره ۵۰۰ متر به مقام چهارم رسید و الناز شفیعیان پنجم شد. هدیه خیرآبادی و مائده شورگشتی هم در کانو دونفره ۵۰۰ متر هفتم شدند و رضایی در کانو تکنفره ۵۰۰ متر به رتبه ششم رسید.
یعنی علاوه بر مدال برنز در کایاک دونفره، از 8 فینال دیگر، تنها دو قایق ایران در جمع چهار نفر برتر قرار گرفتند. مقایسه این آمار با هانگژو، تصویر را تلختر میکند؛ تیم ایران در دوره قبل توانسته بود دو مدال برنز در کایاک و کانو دونفره به دست بیاورد، اما این بار یکی از همان مدالها هم آب رفت تا سهم صید قایقرانی ایران از 9 فینال تنها یک مدال باشد. اما مسأله فقط مدالهایی نیست که در ناگویا از دست رفت. مشکل بزرگتر را باید در مسیری جستوجو کرد که قایقرانی ایران طی سالهای اخیر طی کرده است؛ مسیری که نشانههای افول آن مدتهاست دیده میشود اما جدی گرفته نمیشود.
در شرایطی که مدتهاست رشتههای روئینگ، موج سواری و بادبانی از فدراسیون قایقرانی جدا شدهاند انتظار میرفت این فدراسیون با تمرکز بر آبهای آرام، نتیجهای بهتر بگیرد اما عکسش اتفاق افتاد. آنچه عیان است فاصله گرفتن از ساختن یک تیم ملی قدرتمند و مهمتر از آن، نداشتن پشتوانهای مطمئن برای آینده، کنار رفتن بسیاری از قهرمانان و عدم حضور در مسابقات بینالمللی است. اگر امروز چند چهره اصلی تیم ملی کنار بروند، چه کسانی قرار است جای آنها را بگیرند؟ پشتوانهسازی اتفاقی نیست و با تشکیل چند اردوی مقطعی پیش از یک رویداد بزرگ هم شکل نمیگیرد. از طرفی آخرین رویداد بینالمللی که بعضی از این قایقرانان در آن حضور داشتهاند به دو سال قبل برمی گردد.
وقتی قایقرانان فقط دو سال پارو زدهاند و از مرز خارج نشدهاند و بدون کوچکترین تصویری از رقبای خود به مسابقات میروند، بهتر از این هم نمیشود نتیجه گرفت. البته مسأله یکی دو تا نیست و حتی آمادهسازی تیم ملی برای ناگویا هم محل سؤال است. تیمی که باید برای حضور در یکی از بزرگترین رویدادهای قاره آماده شود، مدتها از اردوهای متمرکز و منظم فاصله داشته و در مقطعی کوتاه زیر نظر سرگیی مربی روس پارو زده است. این یعنی فدراسیون عملاً بخش مهمی از مسیر آمادهسازی را از دست داده و انتظار داشته در ماههای پایانی همه چیز جبران شود. البته بحث مربی خارجی هم در این میان قابل چشمپوشی نیست. تجربه انتخاب اشتباه پدرو سنا، سرمربی برزیلی سابق، هنوز از یادها نرفته و حالا انتخاب مربی روس بار دیگر این پرسش را مطرح کرده که معیار فدراسیون برای انتخاب مربی خارجی درجه چندم چیست؟
اگر قرار است دلاری هزینه شود و چنین نتایجی گرفت، با مربی ایرانی هم میشود. علیرضا سهرابیان رئیس فدراسیون قایقرانی، بلافاصله پس از پایان کار قایقرانان ایران در ناگویا از عملکرد تیم عذرخواهی کرده و گفته انتظار کسب طلا داشتهاند اما جناب سهرابیان با کدام بعد از شاهکار مدیریتی خود انتظار کسب طلا داشتید؟ تیم ملی ماهها اردوی منسجم نداشته، پشتوانهسازی با مشکل روبهروست و در نهایت تنها یک مدال برنز از ۹ فینال به دست آمده و تیم مدتها در هیچ رویداد بینالمللی شرکت نکرده، پس احیاناً در خیالات خود رویای طلا داشتهاید نه واقعیت. عذرخواهی شاید واکنش طبیعی بعد از یک شکست باشد، اما قایقرانی ایران بیشتر از عذرخواهی به پاسخ نیاز دارد و با این معذرت خواهی دردی دوا نمیشود. اگر به داد این رشته نرسند، با این سوءمدیریت تیم ملی روز به روز بیشتر در باتلاق فرو میرود وهیچ بعید نیست که با دستان خود غرق شود.
انتهای پیام/