معمای بازگشت محمد عسکری به سپاهان

ماجرای محمد عسکری و سپاهان، صرفاً یک اختلاف‌نظر ساده درباره میزان آمادگی یک بازیکن نیست؛ این اتفاق می‌تواند نشانه‌ای از یک چالش مهم‌تر در نحوه مدیریت ارتباط میان بازیکن، کادر فنی و مدیران باشگاه باشد. عسکری پس از ماه‌ها دوری از میادین، حالا خودش را آماده بازگشت می‌داند و حتی صراحتاً اعلام کرده که می‌تواند برابر فجرسپاسی به میدان برود. در سوی مقابل، مدیران و کادر فنی سپاهان همچنان معتقدند این بازیکن برای رسیدن به آمادگی کامل به زمان بیشتری نیاز دارد.
اصل تصمیم‌گیری درباره بازگشت یک بازیکن مصدوم، طبیعتاً باید در اختیار کادر پزشکی و فنی باشد. سلامت بازیکن و جلوگیری از بازگشت زودهنگام به مسابقات، اولویتی است که نمی‌توان آن را تحت تأثیر هیجان بازگشت یا نیاز تیم به یک بازیکن تعیین‌کننده قرار داد. از این منظر، احتیاط محرم نویدکیا قابل درک است؛ به‌خصوص درباره بازیکنی جوان که سابقه مصدومیت سنگینی داشته و هنوز فاصله زیادی با تثبیت شرایط بدنی خود ندارد.
مسأله اصلی اما نحوه شکل‌گیری این اختلاف و بازتاب عمومی آن است. وقتی مدیر تیم فوتبال سپاهان از نیاز عسکری به چند هفته زمان بیشتر صحبت می‌کند و خود بازیکن در فضای مجازی اعلام می‌کند که مصدومیتی ندارد و آماده بازی است، طبیعی است که افکار عمومی با دو روایت متفاوت مواجه شود. چنین وضعیتی نه به سود باشگاه است و نه به نفع خود بازیکن. اختلاف‌نظرهای فنی و پزشکی باید تا حد امکان درون مجموعه مدیریت شود و اجازه داده نشود که شبکه‌های اجتماعی به محل انتقال مستقیم این اختلاف‌ها تبدیل شوند.
از طرف دیگر، سپاهان در هفته‌های ابتدایی لیگ نشان داده که در پست وینگر راست با کمبود گزینه‌ای تخصصی و اثرگذار مواجه است. همین نیاز ممکن است فشار بیشتری بر عسکری برای بازگشت ایجاد کند. بازیکن نیز طبیعتاً دوست دارد هرچه زودتر به ترکیب برگردد و جایگاه خود را پس بگیرد. چنین انگیزه‌ای قابل احترام است، اما در این مقطع صبوری می‌تواند مهم‌تر از اصرار برای بازگشت باشد.
سپاهان به عسکری آماده نیاز دارد، نه صرفاً عسکری حاضر در فهرست مسابقه. مدیریت این چالش، بیش از هر چیز به تصمیم واحد، ارتباط شفاف و حفظ آرامش نیاز دارد چراکه ادامه این اختلاف در فضای عمومی، انرژی‌ای را از باشگاه و بازیکن می‌گیرد که باید صرف بازگشت قدرتمند عسکری به زمین شود.