هدفگذاری سیدجلال حسینی برای رسیدن به آرزوی بزرگ
سرمربیگری تیم «ب» و جانشینی تارتار
سیدجلال حسینی فوتبال خود را در پرسپولیس تمام کرد و حالا یکی از اسطوره‌های بعد از انقلاب این باشگاه به حساب می‌آید. البته دوران حضور سیدجلال در سایپا و سپاهان هم طولانی بوده و او با هر دو تیم قهرمان لیگ برتر شده اما مجموع بازی‌هایی که برای این دو تیم انجام داده کمی کمتر از بازی‌هایش برای پرسپولیس است ضمن اینکه افتخاراتش با پیراهن سرخ با دوران حضور در باشگاه خودروساز قابل مقایسه نیست.
سیدجلال حسینی عنوان پرطمطراق «پرافتخارترین بازیکن تاریخ لیگ برتر» را به‌واسطه سال‌های حضورش در پرسپولیس و انجام 256 بازی با پیراهن سرخ یدک می‌کشد و البته به همین خاطر به محبوبیتی مثالزدنی نزد هواداران این تیم دست پیدا کرده است.
تفاوت بارز با کریم باقری
به لطف همین محبوبیت و البته جایگاهی که او در سال‌های آخر حضورش در پرسپولیس به‌دست آورده بود سیدجلال خیلی زود بعد از پایان دوران فوتبالش کار مربیگری را از همین تیم بزرگسالان آغاز کرد تا چند پله را به یکباره پریده باشد و بدون حضور در تیم‌های آکادمی یا دسته‌های پایین‌تر به یکباره سر از نیمکت پرسپولیس درآورد.
این اتفاق البته در مورد کریم باقری هم افتاد و او حالا نزدیک به یک دهه است که در کنار مربیانی مثل برانکو، گل محمدی، کالدرون، گاریدو، کارتال، اوسمار، هاشمیان و تارتار کار می‌کند اما در دوران مربیگری سیدجلال یک گپ قابل توجه افتاده و فعلاً این دوره برای او قطع شده است.
اتفاقاً اصل داستان از همینجا نشأت می‌گیرد و تفاوت اصلی کریم باقری و سیدجلال نشان‌دهنده وضعیت فعلی‌شان است. کریم باقری دو سه بار در موقعیت سرمربیگری قرار گرفت اما نخواست این سمت دشوار را بپذیرد و همچنان به کارش در نقش مربی و دستیار ادامه داد در حالی که سیدجلال بعد از مدتی دستیاری دنبال سرمربیگری بود و به‌خواسته خود نرسید و به‌همین خاطر کنار رفت.
دوران مربیگری صخره
سیدجلال حسینی ابتدا وارد کادری شد که یحیی گل=محمدی رهبری‌اش می‌کرد. او در 56 بازی دستیار یحیی بود تا اینکه اوسمار آمد و همکاری با این مربی برزیلی هم ادامه پیدا کرد. حسینی 17مسابقه هم دستیار اوسمار بود و در قامت دستیار هم کنار یحیی و هم کنار اوسمار قهرمان لیگ برتر شد تا جام‌هایی که به‌عنوان کاپیتان گرفته بود را در نقش مربی نیز لمس کند.
با شروع کار خوان کارلوس گاریدو، حضور سیدجلال حسینی روی نیمکت سرخ‌ها ادامه پیدا کرد و او 20بازی کنار این سرمربی اسپانیایی روی نیمکت نشست. در دوران حضور کریم باقری به‌عنوان سرمربی موقت سیدجلال 5بازی دیگر روی نیمکت تیم محبوبش نشست اما با حضور اسماعیل کارتال دوران مربیگری‌اش در پرسپولیس تمام شد.
خودش را جلوتر از هاشمیان می‌دانست
کارتال که رفت، وحید هاشمیان سرمربی پرسپولیس شد اما در همان مقطع حسینی انتظار داشت او را به‌عنوان سرمربی انتخاب کنند. سیدجلال حسینی حدود 2ونیم فصل مربی پرسپولیس بود و انتظار داشت جلوتر از وحید هاشمیان که در دسته پنجم آلمان سرمربیگری کرده بود و مهم‌ترین فعالیت مربیگری دستیاری ویلموتس و اسکوچیچ در تیم ملی بود به او اعتماد کنند که اینگونه نشد. با نتایج ضعیف هاشمیان و کنار گذاشتن او، اوسمار سرمربی پرسپولیس شد و از همان مقطع صحبت‌هایی برای بازگشت سیدجلال به نیمکت مدام تکرار می‌شد اما ویرا غیر از دو سه مربی برزیلی که همراه خودش آورد تغییرات دیگری در کادرفنی نداد تا اینکه با شروع جنگ و سپس تعطیلی مسابقات دوران حضور او نیز روی نیمکت سرخ‌ها به پایان رسید.
با شروع دوران سرمربیگری تارتار هم اخبار گوناگونی درباره اضافه شدن سیدجلال حسینی به کادرفنی پرسپولیس مطرح شد اما تارتار غیر از همراه کردن دستیاران قبلی خودش در گل‌گهر، رضا جباری را به کادرش اضافه کرد و باز هم حسینی از نیمکت سرخ‌ها دور ماند.
دسته دوم، جذاب‌تر از ملوان و خیبر
حالا در شرایطی حدود 2سال از آخرین روزهای حضور سیدجلال روی نیمکت پرسپولیس می‌گذرد که او دیگر به دستیاری در کادرفنی تیم اصلی اکتفا نمی‌کند. جالب اینکه طی هفته‌ها و ماه‌های اخیر بحث حضور او در نقش سرمربی برای ملوان و خیبر هم مطرح شده بود اما صخره سابق سرخ‌ها تنها هدفش سرمربیگری تیم اصلی پرسپولیس است و به این هدف فکر می‌کند.
برای این منظور البته او هدفگذاری مشخص و روشنی دارد و تحرکات زیرپوستی نیز در این خصوص داشته تا هدفش کاملاً مشخص شود. بعد از اینکه گفته شد باشگاه پرسپولیس دنبال خرید امتیاز یک تیم لیگ یکی و سپس لیگ دویی است تا تیم «ب» خود را اه اندازی کند از سیدجلال حسینی به‌عنوان مهم‌ترین گزینه سرمربیگری این تیم نام برده شده که باشگاه پرسپولیس هر بار این گمانه‌زنی‌ها را تکذیب کرده است. با این حال مشخص است که سیدجلال چرا دوست دارد در تیم «ب» پرسپولیس حتی شده در لیگ دو سرمربی باشد و این شغل را بر سرمربیگری در تیم‌هایی مثل ملوان و خیبر ارجح می‌داند.
آلترناتیو داخلی مورد تأیید هواداران
حسینی خوب می‌داند که در صورت پذیرفتن سمت تیم «ب» و اتصال مجدد به بدنه باشگاه می‌تواند یکی از جدی‌ترین گزینه‌های جانشینی مهدی تارتار در تیم بزرگسالان باشد. باید این نکته را در نظر گرفت که اگر شرایط پرسپولیس در هفته‌های آتی به‌گونه‌ای باشد که موقعیت مهدی تارتار در این تیم به خطر بیفتد به‌خاطر شرایط عجیب و غریب نرخ ارز، مدیران باشگاه دیگر هرگز سراغ مربیان خارجی نرفته و همچنان به گزینه‌های داخلی فکر خواهند کرد. در چنین شرایطی باتوجه به دایره بسیار محدود مربیان موفق ایرانی که مورد اعتماد هواداران نیز باشند خیلی زود نگاه‌ها به سمت سیدجلال حسینی سوق داده خواهد شد و این‌طوری او فعلاً آلترناتیو بالقوه تارتار به‌حساب می‌آید و در صورت رسیدن به نیمکت تیم «ب» تبدیل به گزینه جانشینی بالفعل خواهد شد.
اتفاقاً شاید به همین خاطر بود که مهدی تارتار از اضافه کردن سیدجلال به نیمکت و کادر فنی‌اش ترسید و به رضا جباری که ادعایی هم ندارد اکتفا کرد.
حساسیت انتخاب سرمربی تیم «ب»
در عین حال مدیران باشگاه پرسپولیس و در رأس آنها پیمان حدادی هم تمام شرایط سیدجلال حسینی را در نظر دارند و در مورد انتخاب سرمربی تیم «ب» نیز با حساسیت و دست به عصا پیش می‌روند چراکه می‌دانند انتخاب گزینه برای این سمت هم حواشی و حساسیت‌هایی بین پیشکسوتان، هواداران و رسانه‌ها ایجاد خواهد کرد. البته این نکته را هم باید در نظر گرفت که شاید اصلاً سازوکار باشگاه‌های ایرانی و در رأس آنها پرسپولیس شبیه تیم‌های اروپایی نباشد که بعد از کسب نتایج ضعیف و در شرایط بحرانی، سرمربی تیم «ب» حداقل در نقش سرمربی موقت برای چند بازی هدایت تیم اصلی را در دست بگیرد و اگر خوب کار کرد، بماند و اگر خوب نبود جایش را به یک گزینه جدی‌تر بدهد.
انتهای پیام/
سیدجلال حسینی عنوان پرطمطراق «پرافتخارترین بازیکن تاریخ لیگ برتر» را به‌واسطه سال‌های حضورش در پرسپولیس و انجام 256 بازی با پیراهن سرخ یدک می‌کشد و البته به همین خاطر به محبوبیتی مثالزدنی نزد هواداران این تیم دست پیدا کرده است.
تفاوت بارز با کریم باقری
به لطف همین محبوبیت و البته جایگاهی که او در سال‌های آخر حضورش در پرسپولیس به‌دست آورده بود سیدجلال خیلی زود بعد از پایان دوران فوتبالش کار مربیگری را از همین تیم بزرگسالان آغاز کرد تا چند پله را به یکباره پریده باشد و بدون حضور در تیم‌های آکادمی یا دسته‌های پایین‌تر به یکباره سر از نیمکت پرسپولیس درآورد.
این اتفاق البته در مورد کریم باقری هم افتاد و او حالا نزدیک به یک دهه است که در کنار مربیانی مثل برانکو، گل محمدی، کالدرون، گاریدو، کارتال، اوسمار، هاشمیان و تارتار کار می‌کند اما در دوران مربیگری سیدجلال یک گپ قابل توجه افتاده و فعلاً این دوره برای او قطع شده است.
اتفاقاً اصل داستان از همینجا نشأت می‌گیرد و تفاوت اصلی کریم باقری و سیدجلال نشان‌دهنده وضعیت فعلی‌شان است. کریم باقری دو سه بار در موقعیت سرمربیگری قرار گرفت اما نخواست این سمت دشوار را بپذیرد و همچنان به کارش در نقش مربی و دستیار ادامه داد در حالی که سیدجلال بعد از مدتی دستیاری دنبال سرمربیگری بود و به‌خواسته خود نرسید و به‌همین خاطر کنار رفت.
دوران مربیگری صخره
سیدجلال حسینی ابتدا وارد کادری شد که یحیی گل=محمدی رهبری‌اش می‌کرد. او در 56 بازی دستیار یحیی بود تا اینکه اوسمار آمد و همکاری با این مربی برزیلی هم ادامه پیدا کرد. حسینی 17مسابقه هم دستیار اوسمار بود و در قامت دستیار هم کنار یحیی و هم کنار اوسمار قهرمان لیگ برتر شد تا جام‌هایی که به‌عنوان کاپیتان گرفته بود را در نقش مربی نیز لمس کند.
با شروع کار خوان کارلوس گاریدو، حضور سیدجلال حسینی روی نیمکت سرخ‌ها ادامه پیدا کرد و او 20بازی کنار این سرمربی اسپانیایی روی نیمکت نشست. در دوران حضور کریم باقری به‌عنوان سرمربی موقت سیدجلال 5بازی دیگر روی نیمکت تیم محبوبش نشست اما با حضور اسماعیل کارتال دوران مربیگری‌اش در پرسپولیس تمام شد.
خودش را جلوتر از هاشمیان می‌دانست
کارتال که رفت، وحید هاشمیان سرمربی پرسپولیس شد اما در همان مقطع حسینی انتظار داشت او را به‌عنوان سرمربی انتخاب کنند. سیدجلال حسینی حدود 2ونیم فصل مربی پرسپولیس بود و انتظار داشت جلوتر از وحید هاشمیان که در دسته پنجم آلمان سرمربیگری کرده بود و مهم‌ترین فعالیت مربیگری دستیاری ویلموتس و اسکوچیچ در تیم ملی بود به او اعتماد کنند که اینگونه نشد. با نتایج ضعیف هاشمیان و کنار گذاشتن او، اوسمار سرمربی پرسپولیس شد و از همان مقطع صحبت‌هایی برای بازگشت سیدجلال به نیمکت مدام تکرار می‌شد اما ویرا غیر از دو سه مربی برزیلی که همراه خودش آورد تغییرات دیگری در کادرفنی نداد تا اینکه با شروع جنگ و سپس تعطیلی مسابقات دوران حضور او نیز روی نیمکت سرخ‌ها به پایان رسید.
با شروع دوران سرمربیگری تارتار هم اخبار گوناگونی درباره اضافه شدن سیدجلال حسینی به کادرفنی پرسپولیس مطرح شد اما تارتار غیر از همراه کردن دستیاران قبلی خودش در گل‌گهر، رضا جباری را به کادرش اضافه کرد و باز هم حسینی از نیمکت سرخ‌ها دور ماند.
دسته دوم، جذاب‌تر از ملوان و خیبر
حالا در شرایطی حدود 2سال از آخرین روزهای حضور سیدجلال روی نیمکت پرسپولیس می‌گذرد که او دیگر به دستیاری در کادرفنی تیم اصلی اکتفا نمی‌کند. جالب اینکه طی هفته‌ها و ماه‌های اخیر بحث حضور او در نقش سرمربی برای ملوان و خیبر هم مطرح شده بود اما صخره سابق سرخ‌ها تنها هدفش سرمربیگری تیم اصلی پرسپولیس است و به این هدف فکر می‌کند.
برای این منظور البته او هدفگذاری مشخص و روشنی دارد و تحرکات زیرپوستی نیز در این خصوص داشته تا هدفش کاملاً مشخص شود. بعد از اینکه گفته شد باشگاه پرسپولیس دنبال خرید امتیاز یک تیم لیگ یکی و سپس لیگ دویی است تا تیم «ب» خود را اه اندازی کند از سیدجلال حسینی به‌عنوان مهم‌ترین گزینه سرمربیگری این تیم نام برده شده که باشگاه پرسپولیس هر بار این گمانه‌زنی‌ها را تکذیب کرده است. با این حال مشخص است که سیدجلال چرا دوست دارد در تیم «ب» پرسپولیس حتی شده در لیگ دو سرمربی باشد و این شغل را بر سرمربیگری در تیم‌هایی مثل ملوان و خیبر ارجح می‌داند.
آلترناتیو داخلی مورد تأیید هواداران
حسینی خوب می‌داند که در صورت پذیرفتن سمت تیم «ب» و اتصال مجدد به بدنه باشگاه می‌تواند یکی از جدی‌ترین گزینه‌های جانشینی مهدی تارتار در تیم بزرگسالان باشد. باید این نکته را در نظر گرفت که اگر شرایط پرسپولیس در هفته‌های آتی به‌گونه‌ای باشد که موقعیت مهدی تارتار در این تیم به خطر بیفتد به‌خاطر شرایط عجیب و غریب نرخ ارز، مدیران باشگاه دیگر هرگز سراغ مربیان خارجی نرفته و همچنان به گزینه‌های داخلی فکر خواهند کرد. در چنین شرایطی باتوجه به دایره بسیار محدود مربیان موفق ایرانی که مورد اعتماد هواداران نیز باشند خیلی زود نگاه‌ها به سمت سیدجلال حسینی سوق داده خواهد شد و این‌طوری او فعلاً آلترناتیو بالقوه تارتار به‌حساب می‌آید و در صورت رسیدن به نیمکت تیم «ب» تبدیل به گزینه جانشینی بالفعل خواهد شد.
اتفاقاً شاید به همین خاطر بود که مهدی تارتار از اضافه کردن سیدجلال به نیمکت و کادر فنی‌اش ترسید و به رضا جباری که ادعایی هم ندارد اکتفا کرد.
حساسیت انتخاب سرمربی تیم «ب»
در عین حال مدیران باشگاه پرسپولیس و در رأس آنها پیمان حدادی هم تمام شرایط سیدجلال حسینی را در نظر دارند و در مورد انتخاب سرمربی تیم «ب» نیز با حساسیت و دست به عصا پیش می‌روند چراکه می‌دانند انتخاب گزینه برای این سمت هم حواشی و حساسیت‌هایی بین پیشکسوتان، هواداران و رسانه‌ها ایجاد خواهد کرد. البته این نکته را هم باید در نظر گرفت که شاید اصلاً سازوکار باشگاه‌های ایرانی و در رأس آنها پرسپولیس شبیه تیم‌های اروپایی نباشد که بعد از کسب نتایج ضعیف و در شرایط بحرانی، سرمربی تیم «ب» حداقل در نقش سرمربی موقت برای چند بازی هدایت تیم اصلی را در دست بگیرد و اگر خوب کار کرد، بماند و اگر خوب نبود جایش را به یک گزینه جدی‌تر بدهد.
انتهای پیام/