سربلندی روئینگ و سرافکندگی آب‌های آرام

روئینگ و آب‌های آرام دو سرنوشت کاملاً متفاوت در آب‌های ناگویا رقم زدند. یکی با دست پر به خانه برگشت و دیگری با یک مدال برنز، پایان تلخی را در بازی‌های آسیایی تجربه کرد. روئینگ که به‌تازگی از فدراسیون قایقرانی جدا شده، با دو طلا، سه نقره و یک برنز درخشید و نشان داد برای موفقیت، فقط امکانات و شعار کافی نیست. در سوی دیگر، آب‌های آرام با وجود اعزام نفرات متعدد، نتوانست انتظارات را برآورده کند تا عملکرد این دو رشته، بیش از هر زمان دیگری تفاوت مدیریتی آنها را به رخ بکشد. شاید تا پیش از ناگویا، جدایی روئینگ از فدراسیون قایقرانی برای خیلی‌ها تصمیمی بحث‌برانگیز بود، اما حالا نتیجه این تصمیم پیش چشم همه قرار دارد. روئینگ در اولین آزمون جدی خود بعد از استقلالش، نه‌تنها از زیر سایه قایقرانی بیرون آمد، بلکه با کسب شش مدال، یکی از کارنامه‌های درخشان خود را در بازی‌های آسیایی ثبت کرد. دختران این رشته هم سهم مهمی در این موفقیت داشتند تا مشخص شود این استقلال، دست‌کم در اولین ایستگاه مهم، برای روئینگ خوش‌یمن بوده است. محسن شادی که روزگاری خودش از چهره‌های شاخص روئینگ ایران بود، حالا در جایگاه مدیریتی این رشته قرار دارد و تیم تحت هدایت او توانست نتیجه‌ای بگیرد که نمی‌توان به‌سادگی از کنار آن گذشت.
در مقابل، آب‌های آرام داستان دیگری داشت. این رشته با کاروانی پرشمار راهی ناگویا شد، اما در نهایت تنها یک مدال برنز توسط علی آقامیرزایی و پیمان قویدل در کایاک دونفره ۵۰۰ متر را به دست آورد. نتیجه‌ای که در مقایسه با عملکرد روئینگ، چیزی جز ناامیدی به همراه نداشت. در شرایطی که به نظر می‌رسید با جدایی روئینگ از فدراسیون قایقرانی بیشتر تمرکز فدراسیون روی آب‌های آرام باشد و این رشته بهتر جواب بگیرد، عکس آن اتفاق افتاد. فدراسیون قایقرانی سال‌هاست با مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کند که بخشی از آنها به محدودیت اعزام‌ها و دور ماندن ورزشکاران از رقابت‌های بین‌المللی برمی‌گردد، اما سؤال اینجاست که چرا این مشکلات برای یک رشته بهانه‌ای برای ناکامی شده و رشته دیگر با وجود شرایط مشابه، توانسته روی سکو برود؟ از مدت‌ها قبل، جدایی روئینگ با این امید انجام شد که هر دو رشته بتوانند مسیر بهتری را طی کنند. حالا اما نتیجه ناگویا نشان می‌دهد دست‌کم در این مقطع، روئینگ از فرصت استقلال استفاده کرده و آب‌های آرام همچنان درگیر مشکلات گذشته است. این تفاوت را نمی‌توان نادیده گرفت؛ همان‌طور که نمی‌توان تمام ناکامی‌ها را به گردن ورزشکارانی انداخت که برای رسیدن به مدال، به آماده‌سازی مناسب و حضور در رقابت‌های معتبر نیاز دارند. عذرخواهی علیرضا سهرابیان بعد از این نتایج هم اگرچه اتفاق مثبتی در پذیرش مسئولیت است، اما قرار نیست چیزی را تغییر دهد. آب‌های آرام به توضیح و توجیه بیشتر نیاز ندارد؛ آنچه این رشته لازم دارد، پاسخ روشن به این سؤال است که چرا آب‌های آرام از روزهای خوش گذشته فاصله گرفته و چه معضلاتی باعث شده تا این چنین قایق‌هایش به گل بنشیند.
با پایان بازی‌های پاراآسیایی ناگویا، قایقرانی باید یکی از رشته‌هایی باشد که عملکردش به‌طور جدی بررسی می‌شود. چهار ماه مانده به پایان دوره ریاست سهرابیان، دیگر فرصتی برای پنهان شدن پشت مشکلات همیشگی باقی نمانده است. روئینگ در همین ناگویا نشان داد که می‌توان با مدیریت بهتر نتیجه گرفت؛ حالا نوبت مسئولان ورزش است که از خود بپرسند چرا آب‌های آرام همچنان درجا می‌زند. شاید وقت آن رسیده باشد که قایقرانی به جای عذرخواهی‌های نمایشی بعد از ناکامی، به فکر خون تازه برای احیا باشد؛ چون با ادامه این روند، بعید است آب‌های آرام به این زودی‌ها از موج شکست فاصله بگیرد.
 
انتهای پیام/