مورینیو هنوز تمام نشده است
رستاخیز به سبک رئال مادرید
ژوزه مورینیو بعد از پیروزی ۲ بر یک رئال مادرید مقابل بارسلونا، زانو زد، مشت خود را گره کرد و با زبانی بیرون‌آمده از دهان، شادی‌اش را به نمایش گذاشت؛ تصویری آشنا از مربی پرتغالی که حالا بار دیگر در یکی از بزرگ‌ترین صحنه‌های فوتبال اروپا خبرساز شده است. رئال با درخشش کیلیان امباپه و دبل مهاجم فرانسوی، نخستین ال‌کلاسیکوی فصل ۲۰۲۷-۲۰۲۶ را به سود خود تمام کرد تا فاصله‌اش با بارسلونا در صدر جدول لالیگا به سه امتیاز کاهش پیدا کند. با این حال، اهمیت این پیروزی فقط به سه امتیاز یا شکست رقیب سنتی محدود نمی‌شود؛ این مسابقه دو پیام مهم درباره پروژه تازه مورینیو در سانتیاگو برنابئو داشت؛ نخست اینکه رئال مادرید همچنان از کیفیت فنی و امکانات لازم برای رقابت با بهترین تیم‌های اروپا برخوردار است. دوم اینکه مورینیو، با وجود رسیدن به ۶۳ سالگی و فاصله طولانی از آخرین قهرمانی لیگ خود در فصل ۲۰۱۵-۲۰۱۴ با چلسی، همچنان می‌تواند در بالاترین سطح فوتبال اروپا حرف‌های زیادی برای گفتن داشته باشد.
از بحران تا نقطه عطف
شکست ۲ بر یک مقابل اتلتیکومادرید در ۲۰ سپتامبر، تردیدهای جدی درباره وضعیت رئال ایجاد کرده بود. اگرچه اعتراض‌ها به تصمیم‌های داوری بخش مهمی از واکنش‌ها را تشکیل می‌داد، در داخل باشگاه نیز مشکلات فنی تیم و کمبود هافبکی با توانایی حفظ مالکیت توپ مورد بحث قرار داشت. با این حال، آن شکست ظاهراً به مورینیو و کادرش انگیزه داد تا با جسارت بیشتری به دنبال تغییر باشند. پیروزی ۴ بر ۳ مقابل رم در لیگ قهرمانان اروپا، در شرایطی که رئال تا هشت دقیقه مانده به پایان وقت قانونی با نتیجه ۳ بر یک عقب بود، نقطه عطفی در روند تیم محسوب می‌شود. آن برد غیرمنتظره، دومین پیروزی از چهار برد متوالی پیش از ال‌کلاسیکو بود و اعتمادبه‌نفس ازدست‌رفته بازیکنان را تا حد زیادی بازگرداند. مورینیو در این مسیر تغییراتی مهم ایجاد کرد. یان دیومانده در غیاب وینیسیوس جونیور، که دو مسابقه از محرومیت چهار جلسه‌ای خود را پشت سر گذاشته، فرصت بیشتری پیدا کرد و توانست تأثیرگذاری خود را نشان دهد. استفاده از فدریکو والورده در دفاع راست و دادن نقش پررنگ‌تر به آردا گولر در خط میانی نیز از تصمیم‌های قابل توجه سرمربی پرتغالی بود. مقابل بارسلونا، برناردو سیلوا در کنار اورلین شوامنی در مرکز میدان قرار گرفت و ادواردو کاماوینگا نیز با ورود از روی نیمکت، زمینه‌ساز گل پیروزی شد.
تعادل؛ کلید موفقیت رئال
یکی از مهم‌ترین مشکلات رئال پس از ورود امباپه در سال ۲۰۲۴، برهم‌خوردن تعادل دفاعی تیم در نتیجه استفاده همزمان از سه مهاجم بود. در ال‌کلاسیکو، اما بازیکنان رئال نشان دادند که می‌توانند در کنار حمله، با نظم و فداکاری نیز دفاع کنند. دیومانده و گولر در کناره‌ها پرس می‌کردند و هنگام عقب‌نشینی به کمک خط دفاع می‌آمدند. شوامنی، برناردو سیلوا و جود بلینگام نیز بارها با بازگشت به محوطه جریمه خودی، توپ را از حریف گرفتند. این تلاش دفاعی به قیمت ازدست‌رفتن قدرت هجومی تمام نشد. رئال با ضدحمله‌های خطرناک و بازیسازی از عقب، موقعیت‌های متعددی ساخت و حتی می‌توانست با اختلاف بیشتری پیروز شود. امباپه در دقیقه ۴۱ گل نخست را به ثمر رساند و در دقیقه ۸۷، پس از حرکت تماشایی بلینگام و پاس کاماوینگا، گل دوم خود و صدمین گلش برای رئال را ثبت کرد.
مورینیو و رختکنی که همراه اوست
برخلاف پیش‌بینی‌ها پس از دو فصل بدون جام و تنش‌های داخلی، مورینیو برای تثبیت موقعیت خود به تقابل قدرت با بازیکنان نیاز نداشته است. گزارش‌ها از تمرینات رئال حاکی از آن است که او و کادرش تلاش کرده‌اند ضمن حفظ استانداردهای بالا، شرایطی فراهم کنند تا ستاره‌ها بهترین عملکرد خود را ارائه دهند؛ تعادلی که ژابی آلونسو و آلوارو آربلوا در دوره‌های قبلی نتوانستند به‌خوبی برقرار کنند. پیروزی مقابل بارسلونا، جایگاه مورینیو را تقویت کرده و نشانه‌ای روشن از حمایت بازیکنان از سرمربی پرتغالی بوده است. رئال هنوز راهی طولانی تا قهرمانی دارد، اما این بار نه‌فقط به نتیجه، بلکه به کیفیت بازی و انسجام تیمی‌اش نیز می‌تواند امیدوار باشد. شاید مهم‌ترین دستاورد ال‌کلاسیکو همین باشد: مورینیو دوباره به رئال باور داده که می‌تواند برای قهرمانی بجنگد.
انتهای پیام/