آقای نکونام! تراکتور جای بهانه‌جویی نیست
محمد سلیمی/ جواد نکونام در دوران بازیگری، بازیکنی حرفه‌ای و کم‌حاشیه بود؛ اما حضور در عرصه مربیگری، چهره متفاوتی از او به نمایش گذاشته است. سرمربی تراکتور این روزها بیش از آنکه به واسطه نتایج و عملکرد تیمش در کانون توجه باشد، با اظهارات جنجالی و گلایه‌های تکراری در نشست‌های خبری شناخته می‌شود؛ رویکردی که به‌تدریج او را در فوتبال ایران به چهره‌ای بهانه‌جو تبدیل کرده است.
نکونام در ابتدای حضورش در تراکتور، از شرایط تیم و امکانات باشگاه ابراز رضایت می‌کرد. او بارها از کامل بودن مجموعه سخن گفت و با اطمینان از حضور در جمع مدعیان صحبت کرد؛ اما با آغاز مسابقات آسیایی، لحن سرمربی تغییر کرد. حالا در هر نشست خبری، فهرستی از مشکلات مطرح می‌شود؛ از دشواری سفرها و شرایط میزبانی گرفته تا مسائلی که به گفته او، مسئولان در فراهم کردن آنها همکاری لازم را نداشته‌اند.
البته دشواری‌های حضور در رقابت‌های آسیایی موضوع تازه‌ای نیست و تیم‌های ایرانی همواره با محدودیت‌هایی در این مسیر مواجه بوده‌اند؛ اما تفاوت یک مربی بزرگ با دیگران، در نحوه مواجهه با همین شرایط مشخص می‌شود. مربی‌ای که مسئولیت یک تیم بزرگ را می‌پذیرد، باید در روزهای دشوار نیز از مجموعه خود دفاع کند، نه اینکه با طرح مداوم مشکلات، پیش از مشخص شدن نتیجه مسابقه، زمینه توجیه احتمالی ناکامی را فراهم آورد.
نگاهی به عملکرد تراکتور در فصل گذشته لیگ نخبگان آسیا، تفاوت شرایط امروز را بیشتر نمایان می‌کند. تراکتور در آن رقابت‌ها تیمی مقتدر و قابل احترام بود؛ در جمع مدعیان قرار گرفت، جایگاه سوم مرحله گروهی را به دست آورد و مقابل قدرت‌های فوتبال آسیا با شخصیت یک مدعی واقعی به میدان رفت. آن تیم برای حریفانش رقیبی سرسخت بود و نام تراکتور در آسیا با جسارت و جاه‌طلبی گره خورده بود. حالا چگونه می‌توان پذیرفت که پس از تنها یک امتیاز از سه مسابقه، بخش عمده صحبت‌های سرمربی به دشواری‌ها و محدودیت‌ها اختصاص پیدا کند؟
اظهارات نکونام در نشست خبری پیش از دیدار با نفتچی ازبکستان نیز نمونه دیگری از همین رویکرد بود. طرح موضوعاتی همچون نبود بازیکنان، دشواری سفر، عدم همکاری مجموعه و مسائل مالی باشگاه، آن هم در آستانه یک مسابقه مهم آسیایی، نه‌تنها کمکی به آرامش تیم نمی‌کند، بلکه تصویری از تراکتور ارائه می‌دهد که با اعتبار و جایگاه این باشگاه همخوانی ندارد.
تراکتور یکی از باشگاه‌های منظم فوتبال ایران از نظر مالی و مدیریتی است و حمایت‌های صورت‌گرفته از تیم نیز موضوعی پوشیده نیست. طبیعتاً هر مجموعه‌ای ممکن است با مشکلاتی مواجه شود، اما پیگیری این مسائل وظیفه سرمربی در نشست خبری پیش از مسابقه نیست. اگر انتقادی به عملکرد مدیریت وجود دارد، مسیر مشخصی برای طرح و پیگیری آن وجود دارد. تبدیل کردن نشست‌های خبری به تریبون گلایه، بیش از هر چیز تمرکز را از مسئولیت اصلی سرمربی دور می‌کند.
از سوی دیگر، هواداران تراکتور انتظار دارند سرمربی تیم در چنین مقطعی، به‌جای تکرار مشکلات، از برنامه‌هایش برای بازگرداندن تیم به مسیر موفقیت سخن بگوید. تراکتور با نام و اعتبار خود در آسیا شناخته می‌شود و نباید تصویری از یک تیم گرفتار در محدودیت‌ها و ناتوان از رقابت با حریفان ارائه دهد. این باشگاه برای حفظ جایگاهش به روحیه برنده و اعتمادبه‌نفس نیاز دارد، نه ادبیاتی که ناخواسته به تضعیف موقعیت تیم منجر شود.
نکونام باید بداند تراکتور جایگاه متفاوتی در فوتبال ایران دارد. اینجا نمی‌توان با تکرار بهانه‌ها، انتقال فشار به مدیریت و شکل دادن به فضای رسانه‌ای پیرامون مشکلات، از پاسخگویی درباره نتایج فاصله گرفت. تراکتور به اتاق فکر رسانه‌ای برای توجیه ناکامی‌ها نیاز ندارد؛ آنچه امروز اهمیت دارد، ارائه عملکردی در شأن نام باشگاه و بازگرداندن اعتماد هواداران است.
آقای نکونام! تراکتور فصل گذشته یکی از قلدرهای آسیا بود؛ تیمی که حریفانش برای رویارویی با آن حساب ویژه‌ای باز می‌کردند. هوادار این تیم همچنان همان تراکتور را می‌خواهد؛ تیمی که برای پیروزی به میدان می‌رود، از نام حریفان نمی‌ترسد و مشکلات را بهانه‌ای برای عقب‌نشینی نمی‌کند. در فوتبال حرفه‌ای، مسئولیت نتایج بر عهده سرمربی است و نمی‌توان همیشه دیگران را مقصر دانست.
تراکتور به مربی‌ای نیاز دارد که در روزهای سخت، پاسخگوی انتظارات باشد؛ نه مردی که پیش از هر مسابقه، بهانه‌های شکست را ردیف می‌کند.
انتهای پیام/
نکونام در ابتدای حضورش در تراکتور، از شرایط تیم و امکانات باشگاه ابراز رضایت می‌کرد. او بارها از کامل بودن مجموعه سخن گفت و با اطمینان از حضور در جمع مدعیان صحبت کرد؛ اما با آغاز مسابقات آسیایی، لحن سرمربی تغییر کرد. حالا در هر نشست خبری، فهرستی از مشکلات مطرح می‌شود؛ از دشواری سفرها و شرایط میزبانی گرفته تا مسائلی که به گفته او، مسئولان در فراهم کردن آنها همکاری لازم را نداشته‌اند.
البته دشواری‌های حضور در رقابت‌های آسیایی موضوع تازه‌ای نیست و تیم‌های ایرانی همواره با محدودیت‌هایی در این مسیر مواجه بوده‌اند؛ اما تفاوت یک مربی بزرگ با دیگران، در نحوه مواجهه با همین شرایط مشخص می‌شود. مربی‌ای که مسئولیت یک تیم بزرگ را می‌پذیرد، باید در روزهای دشوار نیز از مجموعه خود دفاع کند، نه اینکه با طرح مداوم مشکلات، پیش از مشخص شدن نتیجه مسابقه، زمینه توجیه احتمالی ناکامی را فراهم آورد.
نگاهی به عملکرد تراکتور در فصل گذشته لیگ نخبگان آسیا، تفاوت شرایط امروز را بیشتر نمایان می‌کند. تراکتور در آن رقابت‌ها تیمی مقتدر و قابل احترام بود؛ در جمع مدعیان قرار گرفت، جایگاه سوم مرحله گروهی را به دست آورد و مقابل قدرت‌های فوتبال آسیا با شخصیت یک مدعی واقعی به میدان رفت. آن تیم برای حریفانش رقیبی سرسخت بود و نام تراکتور در آسیا با جسارت و جاه‌طلبی گره خورده بود. حالا چگونه می‌توان پذیرفت که پس از تنها یک امتیاز از سه مسابقه، بخش عمده صحبت‌های سرمربی به دشواری‌ها و محدودیت‌ها اختصاص پیدا کند؟
اظهارات نکونام در نشست خبری پیش از دیدار با نفتچی ازبکستان نیز نمونه دیگری از همین رویکرد بود. طرح موضوعاتی همچون نبود بازیکنان، دشواری سفر، عدم همکاری مجموعه و مسائل مالی باشگاه، آن هم در آستانه یک مسابقه مهم آسیایی، نه‌تنها کمکی به آرامش تیم نمی‌کند، بلکه تصویری از تراکتور ارائه می‌دهد که با اعتبار و جایگاه این باشگاه همخوانی ندارد.
تراکتور یکی از باشگاه‌های منظم فوتبال ایران از نظر مالی و مدیریتی است و حمایت‌های صورت‌گرفته از تیم نیز موضوعی پوشیده نیست. طبیعتاً هر مجموعه‌ای ممکن است با مشکلاتی مواجه شود، اما پیگیری این مسائل وظیفه سرمربی در نشست خبری پیش از مسابقه نیست. اگر انتقادی به عملکرد مدیریت وجود دارد، مسیر مشخصی برای طرح و پیگیری آن وجود دارد. تبدیل کردن نشست‌های خبری به تریبون گلایه، بیش از هر چیز تمرکز را از مسئولیت اصلی سرمربی دور می‌کند.
از سوی دیگر، هواداران تراکتور انتظار دارند سرمربی تیم در چنین مقطعی، به‌جای تکرار مشکلات، از برنامه‌هایش برای بازگرداندن تیم به مسیر موفقیت سخن بگوید. تراکتور با نام و اعتبار خود در آسیا شناخته می‌شود و نباید تصویری از یک تیم گرفتار در محدودیت‌ها و ناتوان از رقابت با حریفان ارائه دهد. این باشگاه برای حفظ جایگاهش به روحیه برنده و اعتمادبه‌نفس نیاز دارد، نه ادبیاتی که ناخواسته به تضعیف موقعیت تیم منجر شود.
نکونام باید بداند تراکتور جایگاه متفاوتی در فوتبال ایران دارد. اینجا نمی‌توان با تکرار بهانه‌ها، انتقال فشار به مدیریت و شکل دادن به فضای رسانه‌ای پیرامون مشکلات، از پاسخگویی درباره نتایج فاصله گرفت. تراکتور به اتاق فکر رسانه‌ای برای توجیه ناکامی‌ها نیاز ندارد؛ آنچه امروز اهمیت دارد، ارائه عملکردی در شأن نام باشگاه و بازگرداندن اعتماد هواداران است.
آقای نکونام! تراکتور فصل گذشته یکی از قلدرهای آسیا بود؛ تیمی که حریفانش برای رویارویی با آن حساب ویژه‌ای باز می‌کردند. هوادار این تیم همچنان همان تراکتور را می‌خواهد؛ تیمی که برای پیروزی به میدان می‌رود، از نام حریفان نمی‌ترسد و مشکلات را بهانه‌ای برای عقب‌نشینی نمی‌کند. در فوتبال حرفه‌ای، مسئولیت نتایج بر عهده سرمربی است و نمی‌توان همیشه دیگران را مقصر دانست.
تراکتور به مربی‌ای نیاز دارد که در روزهای سخت، پاسخگوی انتظارات باشد؛ نه مردی که پیش از هر مسابقه، بهانه‌های شکست را ردیف می‌کند.
انتهای پیام/