چرا من عصبانی نشوم؟

ماجرای یاسر آسانی، با سرعت نور به بحث اول فوتبال ایران تبدیل شد. واکنش رفتاری آسانی و اخراجی که بعدها مشخص شد ریشه‌های دیگری از جمله توهین کلامی داشت.
حالا اما این ماجرا، ابعاد زشت‌تری هم پیدا کرده است:
1- رئیس دپارتمان داوری بی‌آنکه به اصل یک فاجعه تمام عیار بپردازد، تمرکز خود را روی این نکته گذاشته که بازیکن در هر حالتی باید خویشتنداری کند. تلاش او در این مسیر و در گفت‌و‌گوی تلویزیونی، آنقدر پررنگ بود که همه گمان کردند منظور او، ایجاد حاشیه امن مطلق برای داوران است تا در سایه این حصار امن، رفتاری آزادانه داشته باشند. و این ظن، آنقدر قدرت گرفت که حتی ویدیوی دیروز او برای کمرنگ کردن تأثیر آن گفت‌و‌گوی تلویزیونی هم زیاد مؤثر نبود.
2- شجاع خلیل‌زاده اعلام کرده، چرا آسانی حق دارد عصبانی شود ولی من نباید عصبانی شوم. حرف‌های او هم این تعبیر را به ذهن می‌رساند که او هم به دنبال عادی‌سازی عمل زشتی است که بازیکنانی مانند او، تلاش می‌کنند قبح آن را کمرنگ کنند. حالا به نقطه‌ای رسیده‌ایم که همه چیز طبیعی حلوه می‌کند. عملی که در روز اول، حیرت همه را برانگیخت و موجی از واکنش‌های منفی را در پی داشت، حالا به امری جاافتاده، «عادی» و «معمولی» تبدیل شده است.
3- همه این پرسش را مطرح می‌کنند که اگر روز اول، مماشاتی صورت نمی‌گرفت، آیا شاهد تکرار بداخلاقی‌ها و بدرفتاری‌ها می‌بودیم؟ اگر به رویه ناصواب این روزهای فوتبال ما، «نام»‌ها ترسناک نبودند و احکام انضباطی هم بازدارنده و قاطع صادر می‌شدند، آیا باز هم چنین اتفاقاتی را در فوتبال می‌دیدیم؟ حالا همه به جای کمک کردن به ریشه‌کنی این پدیده نوظهور و زشت، به دنبال توجیه رفتارهای خویش هستند.
4- وقتی احکام، به اندازه کافی شجاعانه و قاطعانه صادر نشوند، حال و روز فوتبال به شکل نگران‌کننده‌ای در می‌آید که پیش‌بینی فردا را برای همه غیر ممکن می‌کند. حالا همه علاقه‌مندند در مسابقه بی‌اخلاقی که آنها را به تیتر یک رسانه‌ها تبدیل می‌کند، پیشتاز باشند. و در چنین اوضاع و احوالی، عاشقان واقعی فوتبال از خود می‌پرسند قرار است در فصل بعدی این نمایش بی‌اخلاقی، شاهد چه شعبده تازه‌ای باشند؟