هدف نهایی روشن است، رسیدن به جام جهانی با کمترین نقاط ضعف ممکن. این هدف فقط با تمرین داخلی یا بازیهای کمفشار محقق نمیشود.
از راهروهای مرکز ملی فوتبال، محل استقرار امیر قلعهنویی در دفتر سرمربی تیم ملی تا دالانهای ساختمان فدراسیون، یک هدف مشترک جریان دارد: موفقیت تیم ملی برای یک ملت.
جام جهانی مهمترین اتفاق فوتبالی جهان است و در ایران هم همه بر مدار فستیوال فوتبالی جهان حرکت میکنند.
آنچه او را متمایز میکند، فقط افتخارات بزرگش نیست؛ هرچند رساندن ایران به جام جهانی ۱۹۷۸ و ساختن تیمهایی که ۴ سال پیاپی قهرمان جوانان آسیا شدند، خود به تنهایی برای جاودانه شدن کافی است.
همه بدانند یک ایران اعم از دولت، مجلس و تمامی ارکان ذیربط مملکتی پشت تیم ملی و پسران ملیپوش خود ایستاده اند...
ما سالهاست میدانیم «فوتبال از سیاست جدا نیست» اما دستکم انتظار نداریم کسانی که این ژست را میگیرند تا این اندازه بینقاب به میدان بیایند.
واقعیت این است که جام جهانی ۲۰۲۶ بنا به دلایل عدیده -که همگان از آن آگاه هستند- متفاوت با ادوار گذشته خواهد بود و به همین نسبت هم باید جنس حمایتها تغییر کند.
حتی آنهایی که با اطمینان میگفتند «ما دیگر بازیهای تیم ملی فوتبال را دنبال نمیکنیم»، با هیجان قرعهکشی جام جهانی ۲۰۲۶ را در مرکز فرهنگی جان اف. کندی در واشنگتن دنبال کردند.
مجموعه فدراسیون و تیم ملی اکنون بیوقفه و با انرژی صددرصدی در حال تلاش هستند تا بازیهای تدارکاتی و شرایط امکاناتی مناسب یوزها و مطابق میل مردم ایران برای تیم ملی پدید آید.