نهادی که در مهرماه ۱۴۰۱ در دل صدا و سیما شکل گرفت؛
سالگرد سیمرغ؛ روایت یک پرواز تازه در رسانه ملی
هنر
122104
مرکز سیمرغ، نهادی که در مهرماه ۱۴۰۱ در دل صدا و سیما شکل گرفت، حالا در سومین سال حیات خود به یکی از مهمترین بازوهای تولیدی رسانه ملی تبدیل شده است. گزارش سالگرد این مرکز نشان میدهد که سیمرغ توانسته در مدت کوتاه، مسیر تازهای در تولیدات نمایشی و غیرنمایشی بگشاید.
ایران آنلاین: سیمرغ در بدو تأسیس مأمور شد تا ژانرهای مغفول مانند تلهتئاتر را زنده کند. تولید آثاری چون «آهسته با گل سرخ» و «سپیدهدم» بار دیگر نشان داد که این قالب هنوز ظرفیت جذب مخاطب دارد. در کنار آن، سیتکامها با سرعت تولید بالا و هزینه کمتر به یکی از اولویتهای مرکز بدل شدند و سریالهایی همچون «آقای قاضی» و «حکایتهای کمال» بهعنوان آثار پربیننده روی آنتن رفتند.
یکی از بخشهای شاخص این مرکز، خانه تولیدات جوان است؛ جایی که بیش از صد نفر از استعدادهای جوان در مدت کوتاه وارد چرخه تولید شدند. خروجی این خانه تاکنون شش تلهفیلم، چند مینیسریال و دو سریال بلند بوده است. به گفته مسئولان، هدف اصلی این بخش «آدمسازی» و پرورش نسل جدید است، نه صرفاً تولید اثر.
سیمرغ تنها به تولید نمایشی محدود نشده است. گروه غیرنمایشی این مرکز با محوریت ۱۲ موضوع تحولی سازمان، برنامههایی مانند «اعجوبهها»، «قندپهلو»، «خانه» و «زندگی پس از زندگی» را تولید کرده است. این برنامهها هم در حوزه سرگرمی و هم در حوزه تحلیل و محتوا با استقبال مخاطبان مواجه شدهاند.
تهیهکنندگان تلویزیون همکاری با سیمرغ را تجربهای مثبت ارزیابی کردهاند. به گفته آنان، مدیران این مرکز نگاه تخصصیتری دارند و تهیهکننده را بازوی اجرایی خود میدانند. بازخوردهای مثبت مخاطبان نسبت به برنامههایی چون «دوقلوها در شهر ۵ ستاره» و «ایرانگرد» نشان میدهد که تولیدات سیمرغ توانستهاند جای خود را در دل مردم باز کنند.
با وجود دستاوردها، چالشهایی مانند محدودیت بودجه و سرعت بالای تولید همچنان وجود دارد. با این حال، مدیران معتقدند که هماهنگی میان متن و تولید روزبهروز بهتر میشود و آینده روشنی در انتظار این مرکز است.
سیمرغ هنوز در ابتدای مسیر پرواز است؛ اما تجربه سه سال گذشته سال نشان داده که میتواند بال تازهای برای رسانه ملی باشد. اگر حمایتها ادامه یابد، این مرکز قادر است تلویزیون ایران را به سمت تنوع بیشتر و کیفیت بالاتر سوق دهد؛ پروازی که مقصدش چیزی جز رضایت مخاطب و اعتلای هنر ایرانی نیست.
انتهای پیام/