مردم ایران دربرابر حمله زیر پرچم شان متحد شدند
محمد عامرصی، مشاور خاورمیانه در مؤسسه صلح و دیپلماسی نوشت: باید میان اقداماتی که آمریکا و اسرائیل تحت «توجیه حقوقی» انجام دادهاند و «انگیزه پنهان» پشت این اقدام، تمایز قائل شد. طبق ماده ۲ منشور ملل متحد، استفاده از زور تنها زمانی مجاز است که کشوری مورد حمله قرار گرفته باشد یا برای دفاع از خود اقدام کند یا هیچ راه دیگری برای استفاده مشروع از زور وجود ندارد.
ایران آنلاین: آمریکاییها و اسرائیلیها برای توجیه اقدام خود در برابر سازمان ملل، به ماده ۵۱ استناد کردهاند و گفتهاند که باور داشتند تهدید ایران قریبالوقوع است، اما هیچگونه مدرکی به سازمان ملل ارائه نکردند که نشان دهد ایران واقعاً آماده حمله به پایگاههای آمریکا در خاورمیانه یا حمله به اسرائیل بوده است. اسرائیل، غرب و همچنین قدرتهای اروپایی و ایالات متحده، همگی درصدد بودند تا ایران را تضعیف کنند و به این نتیجه رسیدند که باید هرچه سریعتر به دو هدف دست یابند: اول اینکه با حمله به ایران بهطور کامل توانایی این کشور در موضوع هستهای متوقف شود و دومین هدف آنها، تسریع روند تغییر حکومت در ایران بود. این دو هدف، مهمترین انگیزههای پنهان بودند اما واضح است که آنها چنین اهدافی را آشکارا اعلام نمیکنند.
بیایید تحلیل کنیم که چه اتفاقی افتاد و ببینیم که در هر دو انگیزه اصلی-حذف برنامه هستهای و تغییر حکومت- مشخص شده این ابتکار غربی بهطور گستردهای شکست خورده است.
در مورد تغییر حکومت، این اتفاق هرگز رخ نداد و احتمال وقوع آن نیز بسیار کم بود، بهخصوص اگر آنها از مشاوره افرادی استفاده میکردند که تجربه بیشتری در درک ایران داشتند. اما آنها به برخی مخالفان نشسته در واشنگتن، چند نفر در اروپا و اسرائیل اعتماد کردند و فکر میکردند این امر شدنی است. در واقع، نتیجه این اقدامات مردم ایران را بیش از پیش متحد کرد و تحت پرچم کشورشان گرد هم آورد، همچنین نشان داد که ایران یک کشور همسایه مثل سوریه، لبنان یا عراق نیست، جایی که اسرائیل بتواند یک روز صبح تصمیم بگیرد: «خب، برویم و بمباران کنیم، چون مدت زیادی است آنجا نبودهایم.» ایران اینگونه نیست و هیچگاه نخواهد بود. بنابراین، تغییر رژیم بهعنوان یکی از اهداف کاملاً شکست خورده شناخته میشود.
نابودی برنامه هستهای ایران کمی پیچیدهتر است. این حملات منجر به فروپاشی کامل برنامه هستهای ایران نشده است. ایران هوشمندانه تصمیم گرفته در پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT) باقی بماند و تا کنون از آن خارج نشده، اگرچه حق قانونی چنین اقدامی را دارد.
ایران در حال توسعه انرژی هستهای برای مصارف صلحآمیز بود و حمله به این تأسیسات همچنین نقض مستقیم قوانین آژانس بینالمللی انرژی اتمی و «ان.پی.تی» بود. در پاسخ، ایران نامهای بسیار قوی به شورای امنیت سازمان ملل ارائه کرد. تا جایی که من اطلاع دارم، دولت ایران هنوز به مجمع عمومی سازمان ملل مراجعه نکرده است، در حالی که مکانیزمی به نام «اتحاد برای صلح» وجود دارد که ایران میتواند از آن استفاده کند تا به مجمع عمومی بگوید: «ما در شورای امنیت به جایی نرسیدیم، لطفاً شما این موضوع را بررسی کنید و با دیوان بینالمللی دادگستری و کارشناسان سازمان ملل همکاری کنید تا این مسأله حل شود و چنین کاری تکرار نشود.» نکته پایانی من این است که این اقدام یک پیشینه بسیار خطرناک ایجاد کرده است. نگاه کنید آمریکا اکنون در ونزوئلا چه میکند. آیا ونزوئلا به هیچ شکل به آمریکا حمله کرده است؟ خیر. توجیه این است که با مواد مخدر علیه آمریکا میجنگد. این هیچ توجیهی طبق ماده ۲ منشور سازمان ملل برای حمله آمریکا به ونزوئلا نیست.
انتهای پیام/