تجربه پهلویسم و خمینیسم در ظهور و سقوط

ایران آنلاین: امام خمینی(ره) بنیانگذار انقلاب اسلامی در حکمت، فلسفه، سیاست، فقاهت و کلام و عرفان سرشار از حکمت نظری و حکمت عملی بود. او جامعه را از تبعید اداره کرد. در آن دوران تبعید امکانات مبارزه‌اش نه کوکتل مولوتوف بود و نه ترور و راهبندان و آتش زدن و کشتن بلکه تمرکزش روی تعلیم و تربیت و آموزش بود. او رهبر یک جنبش بزرگ اجتماعی و انقلابی بود که بنیادش بر تعلیم، آموزش و فرهنگ بود. هنگامی که جنبش به نقطه رهایی رسید و با ‌طلب و اراده ملی مواجه شد، او خودش آمد و معمار اراده ملی و حاکمیت ملی شد. او و ملت با هم اراده ملی را آفریدند. به گفته فوکو شاید شبیه اراده خدا شدند. 

به عبارت دقیق‌تر امام آمد؛ امام را نیاوردند. با اینکه رهبر بود و امامت کرد اما با پروازی عادی و بدون اسکورت آمد؛ پول بلیت خودش و احمد آقا را هم حساب کرد و گفت پول بقیه را ندارم و به من مربوط نیست... شیوه آمدن و رفتن پهلویسم و خمینیسم، خود یک کتاب حرف دارد؛ شاه را آوردند و بردند اما با اینکه خمینی را بُردند ولی خمینی آمد! مگر می‌شود جوهره و گستره وجودی‌ات رهبری نباشد اما رهبر شوی؟! یقیناً با اینکه بیاورندت ماندگار نخواهی شد! مگر می‌شود ‌طلب و اراده ملی نباشد اما شاه شوی و شاه بمانی؟! تو باید خودت باشی و خودت بیایی و با مردم باشی. در این صورت قدرت در یک فرآیند متولد و آفریده می‌شود؛ سلطنت ماندگار نیست حتی اگر مثل فرعون ادعای خدایی داشته باشی! رفتن و آمدن در جنبش‌های بزرگ اجتماعی و انقلابی با کودتا و شورش فرق می‌کند.  هر آمدنی ماندن نیست و هر رفتنی واجد آمدن نیست. 
۱۲ بهمن و پرواز پاریس به تهران فقط یک تاریخ تقویمی و یک پرواز نبود، یک قرار و یک پروژه و یک کودتا با کمک سرویس‌های اطلاعاتی و دولت‌های خارجی نبود؛ یک سیر و سلوک سیاسی بود؛ دریچه‌ای به سوی افق و تاریخ جدید ایران بود. آمدن و رفتن در تاریخ جدید این میهن خدایی با ۱۲ بهمن دیگر بازیچه اراده ترامپ و نتانیاهو و اروپا و.... نخواهد شد؛ ۱۲ بهمن بهانه است؛ شیوه آمدن و رفتن نشانه است؛ شاه فرار کرد اما خمینی قرار یافت!