بغض میناب

حسین کرمانپور، رئیس مرکز اطلاع رسانی وزارت بهداشت: اما این سفر، نه یک گشت‌وگذار بهاری، که زیارتی در میان خرابه‌هایی بود که عطر بهشت می‌دادند. در میان آن هیاهو، به اتفاق همکاران دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، میهمانِ خانه لبریز از غمی غریب شدیم؛ خانه نوگلِ شهید، مهدیس نظری.
آنجا، در میانِ دیوارهایی که هنوز طنین خنده‌های مهدیس را در گوش داشتند، پدرش با دستانی لرزان و چشمی که گویی تمامِ نخلستان‌های میناب در آن گریسته بودند، تصویری را پیش رویم نهاد. عکسی که در آن، مهدیس، همچون کبوتری سپید، در کنار زنی ایستاده بودند که لبخندش، آرامشِ پیش از طوفان بود: سمیرا بسارده. معلمی که کلاس اول را با الفبای «آب» آغاز کرد و با جوهرِ «جان» به پایان رساند.
پدر مهدیس، با بغضی که راه بر کلام می‌بست، از لحظه‌ای گفت که زمین دهان باز کرده و سقفِ مدرسه «شجره طیبه» را بلعیده بود. می‌گفت وقتی آوارها را با ناخنِ جان کنار زدیم، پیکرِ خانم معلم را یافتیم؛ اما او تنها نبود. او مهدیس و حنانه را چنان در آغوش فشرده بود که گویی می‌خواست با تنِ رنجور خویش، سپری در برابرِ هجومِ سنگ و آهن بسازد. او در آن ثانیه‌های سرخ، نه فقط یک معلم، که یک «مادر»، یک «سنگر» و یک «وطن» برای شاگردانش شده بود.
این فرشتگانِ کوچک، مهدیس و حنانه، جگرگوشگانِ همکارانِ ما در جبهه سلامت بودند؛ فرزندان آقای مهدی‌خواه و خانم جمشیدی. گویی سرنوشت، چنین مقدر کرده بود که خونِ فرزندانِ «خادمانِ سلامت» با خونِ «خادمِ تعلیم و تربیت» در هم آمیزد تا ثابت شود که ایثار، مرز میانِ رِدا و لباس نمی‌شناسد. امروز در تقویم، روز معلم است؛ اما برای من، روز معلم یعنی آن آغوشِ ناگشودنی در میان آوارهای میناب. یعنی دستانی که به جای گچ، عشق را بر پیشانی تاریخ نوشتند. خانم بسارده، در آخرین کلاسِ خویش، درسی داد که هیچ تخته‌سیاهی گنجایشِ آن را نداشت. او ثابت کرد که معلمی، نه یک شغل، که یک «انتخابِ خونین» است در لحظه‌ای که میانِ زنده ماندنِ خود و محافظت از دیگری، آغوش را برمی‌گزینی. یاد سمیرا بسارده و سایر معلمان شهیده و آن غنچه‌ها‌ی پرپر، نوری است که از دلِ آوارهای میناب تا ابد بر تارک این سرزمین خواهد درخشید. نامشان جاوید و راهشان، راهنمای همه ما در مسیرِ خدمت به انسان.