مجید افلاکی، سرمربی سابق تیم ملی تکواندو در گفتوگو با «ایران»:
غفلت کنیم از آسیا عقب میمانیم
مجید افلاکی، سرمربی سابق تیم ملی تکواندو، با اشاره به موفقیت مردان ایران در مغولستان گفت: «همانطور که انتظار میرفت، ملیپوشان بسیار خوب ظاهر شدند و فوقالعاده عمل کردند.
پریسا غفاری / با تبریک به کادر فنی، بازیکنان و مردم خوب کشورم امیدوارم روی موج مدالها سوار نشویم و با بهترین شرایط بدنی و ذهنی در دیگر مسابقات ظاهر شویم.»
تیم ملی مردان ایران در مسابقات قهرمانی آسیا – مغولستان توانست صاحب ۴ مدال طلا و یک مدال برنز شود، اما به واسطه محسوب نشدن مدال طلای امیرسینا بختیاری، پس از کرهجنوبی در رده دوم ایستاد.
او در گفتوگو با «ایران» در خصوص نایبقهرمانی شاگردان علی تاجیک میگوید: «در مغولستان فوقالعاده عمل کردیم و علی تاجیک با همان روندی که از قبل تیم را برای المپیک لسآنجلس آماده کرده بودیم، اجرا کرد و فوقالعاده بود.
تکواندو برای امتیاز جمع کردن باید در بازیهای آسیایی، گرندپریها و رقابتهای جهانی با همین روند خوب پیش برود تا کار به اما و اگر نکشد و با حداکثر امتیاز به المپیک ۲۰۲۸ راه پیدا کنیم. همانطور که به آرین سلیمی بعد از کسب مدال طلا در پاریس گفتم، تمام تلاشتان را بکنید تا این بار در لسآنجلس با ۴ مدال به ایران برگردیم.»
سرمربی المپیکی کشورمان با اشاره به کسب ۴ سهمیه مردان برای بازیهای آسیایی ناگویا و سه سهمیه برای بانوان ادامه میدهد: «در این دوره آرین افت جهانی را جبران کرد و توانست با اقتدار ظاهر شود و یک طلای خوشرنگ را بگیرد.
ابوالفضل زندی، امیرسینا بختیاری و مهدی حاجیموسایی نشان دادند که با وجود سنکم میتوانند درخشان عمل کنند و ما را به آینده تکواندوی ایران امیدوارتر کنند. فقط در این تیم، رادین زینالی در وزن ۷۴- کیلو میتوانست بهتر از این کار کند، چرا که پتانسیل بالایی دارد. با اینکه مهران برخورداری بهخاطر مصدومیت نتوانست همراه تیم باشد وگرنه سهمیه پنجم را هم به دست آورده بودیم. تنها تأسف ما از این مسابقات، از دست دادن دو سهمیه بانوان و دو سهمیه پومسه بود.»
مجید افلاکی با توجه به اینکه تکواندو دو سال است در رقابتهای مردان بالاتر از کره جنوبی قرار میگیرد، بیان میکند: «همیشه باید در نظر گرفت که در مسیر قهرمانی، نه باید به مدال طلا دل بست، بلکه باید از پیروزی تجربه کسب کرد و از باختها نقاط ضعف خود را شناسایی کرد. باید همواره سعی کرد روند اوجی را که پیدا کردهایم ادامه دهیم و از آن منحرف نشویم. چون درست است که کرهایها کمی افت پیدا کردهاند، اما اسپانیا، مغولستان، مکزیک و خود آمریکا به واسطه توزیع مدال زیاد در این رشته بسیار خوب کار میکنند. حتی کمتر مسابقات جهانی را مشاهده میکنید که ۱۸۰ کشور در آن به میدان بروند؛ این اهمیت این رشته را در جهان و المپیک نشان میدهد. پس بهتر است با توجه به پتانسیل خوبی که در مربیان و بازیکنان ما وجود دارد، بهترین استفاده را از آنها ببریم و به مربیان استانها هم اهمیت زیادی بدهیم. باید در کنیم یک غفلت باعث شد یک دهه از قهرمانیها عقب بمانیم. کدورتها باید کنار گذاشته شود و یکدلی و همصدایی، تکواندوی ایران را در اوج نگاه خواهد داشت.»
جوانگرایی و آیندهنگری
بیژن مقانلو؛ سرمربی اسبق تیم ملی تکواندو
نایبقهرمانی تیم ملی تکواندوی مردان ایران در آسیا، بیش از هر چیز حاصل درخشش نسل جوان و باانگیزهای بود که بار اصلی موفقیت را بر دوش کشیدند. در تیمی که برای رقابتهای قهرمانی آسیا ۲۰۲۲ تشکیل شد، سه مدال طلای ابوالفضل زندی، مهدی حاجموسایی و آرین سلیمی، ستون اصلی موفقیت تیم ملی را شکل داد؛ مدالهایی که اگر نبودند، جایگاه ایران در جدول مسابقات بهمراتب پایینتر میآمد. در این میان، نباید از ماجرای سینا بختیاری نیز بهسادگی عبور کرد؛ تکواندوکاری که با وجود کسب مدال طلا، بهدلیل آنکه در ترکیب اصلی تیم ملی قرار نداشت و با دعوت کنفدراسیون آسیا در مسابقات حاضر شده بود، امتیاز طلایش برای ایران محاسبه نشد. طلایی که میتوانست سرنوشت قهرمانی آسیا را به سود ایران تغییر دهد. در مقابل، تصمیم کادر فنی برای حضور رادین زینالی در وزن منفی ۷۴ کیلوگرم، نتیجهای متفاوت رقم زد و حسرت یک عنوان قهرمانی را برای تکواندوی ایران باقی گذاشت.
اگر سه طلای ارزشمند زندی، حاجموسایی و سلیمی را کنار بگذاریم، عملکرد کلی تیم ملی تنها به یک طلا، یک نقره و یک برنز محدود میشود؛ آماری که نشان میدهد تکواندوی ایران بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازسازی و سرمایهگذاری روی نسل آینده است.
اکنون بهترین مسیر برای تکواندوی ایران، تمرکز جدی بر جوانانی است که توانایی حضور موفق در گرندپریها و حتی المپیک را دارند. استعدادهایی که میتوانند آینده این رشته را تضمین کنند، اما برای رسیدن به ثبات و موفقیت جهانی، نیازمند رقابت مستمر و برنامهریزی اصولی هستند.
برگزاری انتخابیهای شفاف و رقابتی میتواند یکی از مهمترین ابزارهای پیشرفت باشد؛ اتفاقی که سالهاست جای خالی آن در تیم ملی احساس میشود. انتخابی عادلانه نهتنها انگیزه نسل جوان را افزایش میدهد، بلکه باعث میشود ملیپوشان همواره خود را در کورس رقابت ببینند و از حاشیه امنیت دور بمانند؛ همان حلقه مفقودهای که بارها به تکواندوی ایران آسیب زده است.
هرچند برخی از تکواندوکاران فعلی در اردوهای تیم ملی حضور دارند، اما هنوز تا رسیدن به پختگی کامل فاصله دارند و نمیتوانند با اطمینان خود را مدعی اصلی بدانند. از سوی دیگر، افزایش مهارتهای فنی و تاکتیکی ملیپوشان باید بهگونهای باشد که آنها همواره در فضای رقابتی و چالشی قرار بگیرند؛ چراکه تکواندوی جهان دیگر محدود به چند قدرت سنتی نیست.
امروز ازبکستان، کره جنوبی، اردن و چین با برنامهریزی دقیق، به مدعیان جدی تکواندوی جهان تبدیل شدهاند و از همین حالا برای بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا هدفگذاری کردهاند. ایران نیز اگر میخواهد دوباره روی سکوی نخست آسیا بایستد، باید با نگاهی آیندهمحور حرکت کند.
بیتردید، وجود تکواندوکاران جوان و مستعدی چون آرین سلیمی، مهدی حاجموسایی، مهران برخورداری، ابوالفضل زندی و سینا بختیاری، بزرگترین سرمایه امروز تکواندوی ایران است. در دنیای حرفهای امروز، رقبا بهسرعت سبک مبارزه قهرمانان را آنالیز میکنند و همین مسأله کار را برای ملیپوشان دشوارتر خواهد کرد.
به همین دلیل، ستارههای جوان ایران باید آمادهتر، هوشیارتر و کاملتر از گذشته روی شیاپچانگ ناگویا حاضر شوند؛ جایی که برای تداوم درخشش، دیگر تنها استعداد کافی نیست و موفقیت، حاصل برنامهریزی، رقابت و تکامل مداوم خواهد بود.
تکواندو به مدیریت و برنامهریزی منسجم وابسته است
محمد بسحاق؛ مربی اسبق تیم ملی تکواندو
نایب قهرمانی تیم ملی تکواندوی مردان آسیا را میتوان نتیجهای قابل قبول و امیدبخش ارزیابی کرد؛ مقامی که نشان میدهد این رشته مسیر خود را بهدرستی طی کرده و با وجود تغییر در کادر فنی نیز توانسته در سطح قارهای به موفقیت دست یابد. تکواندو، برخلاف تصور رایج، ورزشی فردمحور نیست؛ بلکه بیش از هر چیز به ریلگذاری اصولی، مدیریت منسجم و برنامهریزی دقیق وابسته است. همین ساختار منظم است که امکان تداوم حرکت در چهارچوب برنامهها را فراهم میکند و حتی مانع از اختلال در روند تمرین ملیپوشان شده و در نهایت، زمینهساز درخشش آنان میشود.
از سوی دیگر، برگزاری منظم لیگ پویا، برنامهریزی هدفمند مربیان پایه و تلاش هیأتهای استانی نیز نقش مهمی در ارتقای سطح تکواندو داشته است. حتی در شرایط دشوار ناشی از جنگ تحمیلی و در حالی که فدراسیون با سرپرست اداره میشد، برنامه اردوهای تیم ملی زنان بدون وقفه ادامه یافت و مدیریت منسجم، بویژه در دوره هادی ساعی، اجازه نداد روند آمادهسازی دچار اختلال شود؛ موضوعی که بیتردید در کسب نتیجه تیم در مسابقات آسیایی تأثیرگذار بود.
البته این امکان وجود داشت که ملیپوشان در مغولستان نتیجهای بهتر نیز رقم بزنند؛ چرا که بسیاری از مدالها در ثانیههای پایانی و با اختلاف امتیاز اندک، آن هم با امتیازات چهار و پنجگانه به دست آمد. هرچند لحظات پایانی در تکواندو تعیینکننده است، اما نباید فراموش کرد که امروز دیگر ایران تنها کشور فعال و مدعی این رشته در آسیا نیست. کشورهایی همچون چین و اردن که روزگاری در این عرصه چندان جدی گرفته نمیشدند، با سرمایهگذاری گسترده خود به جمع مدعیان پیوسته و رقابت را دشوارتر کردهاند. از اینرو، هر ورزشکاری که از فرصتهای مسابقه بهره بهتری ببرد، شایسته پیروزی خواهد بود.
ملیپوشان ایران در رقابتهای قهرمانی آسیا از برترینهای کشور بودند و بدون تردید با نمایشهای درخشان خود در شیاپچانگ ناگویا نیز میتوانند همان مسیر موفقیت را تکرار کنند؛ چرا که رقبای پیشرو همان حریفانی هستند که در مسابقات آسیایی نیز حضور داشتند و تنها نام رقابت تغییر کرده است، نه سطح آن.
مأموریت دشوار دختران در ناگویا
فاطمه صفرپور
سرمربی تیم ملی تکواندو قزاقستان
هفدهمین دوره مسابقات تکواندوی قهرمانی آسیا را میتوان یکی از سختترین ادوار این رویداد دانست؛ چراکه کنفدراسیون تکواندوی آسیا برای اولینبار تصمیم گرفت هوگوپوشان حاضر در این رقابتها، سهمیههای بازیهای آسیایی ناگویا را در مغولستان کسب کنند. همین موضوع سبب شد تمامی کشورها با ترکیب اصلی و بهترین ورزشکاران خود وارد میدان شوند و سطح فنی مسابقات بهطور چشمگیری افزایش یابد. نمونه روشن این مسأله را میتوان در تیم چین مشاهده کرد که با حضور قهرمانان جهان و المپیک خود به شیاپچانگ آمد و موفق شد هر پنج سهمیه ناگویا را از آن خود کند.
در این میان، تیم ملی زنان ایران نیز با ترکیبی جوان و آیندهدار در این رقابتها حاضر شد و در نهایت، کسب سه سهمیه توسط ناهید کیانی، یلدا ولینژاد و مهلا مؤمنزاده را میتوان نتیجهای قابل قبول برای شاگردان مهروز ساعی دانست. با این حال، باید به این نکته نیز توجه داشت که مهلا مؤمنزاده در راند دوم برابر حریف قدرتمند چینی شکست خورد و یلدا ولینژاد نیز در دیداری دشوار مقابل «لو» قهرمان المپیک از رسیدن به فینال بازماند.
تنها عملکرد مبینا نعمتزاده محل بحث و تأمل است؛ ورزشکاری که سال گذشته مدال طلای جهان را کسب کرده بود اما در این رقابتها نتوانست در حد انتظار ظاهر شود و از فرم همیشگی خود فاصله داشت. به نظر میرسد کاهش وزن شدید، بر توان جسمی و اجرای تاکتیکهای او تأثیر گذاشته و مانع از بروز تواناییهای واقعیاش شده است.
در مقابل، ناهید کیانی بار دیگر نشان داد که فراتر از یک کاپیتان، ورزشکاری با ذهنی متمرکز و مدیریتی درونمیدانی است؛ او هر زمان که بر آرامش ذهنی و تمرکز خود مسلط بوده، بهترین عملکرد را ارائه داده و شایستگیهای خود را اثبات کرده است.
با وجود این، بازیهای آسیایی برای تیم ملی ایران از اهمیت ویژهای برخوردار است. امید میرود دختران تکواندو بتوانند از میان سه سهمیه کسبشده، دستکم دو مدال ارزشمند به دست آورند؛ بهشرط آنکه حضور در تورنمنتهای مهم را از دست ندهند. متأسفانه تاکنون از حضور در دو گرندپری ترکیه و ایتالیا بازماندهاند که این مسأله میتواند از نظر امتیازی و رسیدن به رنکینگ مطلوب تا المپیک آینده اثر منفی داشته باشد.
در نهایت، انتظار میرود با فراهم شدن شرایط مناسبتر برای ورزش بانوان، بویژه رشته تکواندو که در مسیر پیشرفت قرار دارد، شاهد حضور پرقدرتتر و گستردهتر نمایندگان ایران در المپیک ۲۰۲۸ لسآنجلس باشیم.
انتهای پیام/