درباره انیمیشن ایرانی در دوران پساجنگ / از موفقیت در جنگ تا نگرانی از آینده
اگر تا پیش از جنگ رمضان محصولات پویانمایی آنچنان که باید مورد توجه مدیران قرار نمیگرفت، وقوع این جنگ و اقبال قابل توجه مخاطب داخل و خارج از کشور به انیمیشنهای لگویی، همگان را متوجه میزان نفوذ و اثرگذاری این محصولات بر قاطبه اقشار جامعه ساخت.
ناصر جاهدنیا؛ مدیرعامل بنیاد ملی پویانمایی ایران / ضریب نفوذ انیمیشنهای کوتاه بر مخاطب نشان داد که چطور میتوان از یک محصول کوتاه پویانمایی حداکثر استفاده تبلیغاتی را منتفع شد و آن را نه تنها در داخل بلکه در سراسر دنیا نشر داد. کاری که پیش از آن هیچ رسانه و محصولی قادر به انجام آن نبود. جذب شبکهای بالغ بر دو و نیم میلیون مخاطب ثابت در داخل و بازدید میلیاردی از این انیمیشنها در سراسر دنیا گویای موفقیت سیاسی و حتی ژئوپلتیکی محصولات پویانمایی ایرانی در زمان جنگ بود. در واقع هنرمندان ایرانی کاری کردند که پیام موجود در آثارشان بیش از مواضع سیاستمداران دیده و شنیده شود و مخاطب وسیعتری را هم تحت تأثیر قرار داد.
از سوی دیگر فروش بالای فیلمهای سینمایی انیمیشن ایرانی در سال پر از اتفاقات ۱۴۰۴، حدود ۲۰۰ میلیارد تومان آورده برای سینما داشت که نمیتوان از این رقم در فروش سال گذشته سینمای ایران صرفنظر کرد.
با وجود همه این موفقیتها، این روزها فیلمسازان انیمیشن ایران آینده روشنی در مقابل خود نمیبینند. در واقع با اینکه جنگ رمضان نقش مهمی در شناخت تأثیر و نفوذ محصولات پویانمایی در داخل و خارج از ایران داشت اما زنگ خطر مهمی را هم برای فعالان این عرصه به صدا درآورد.
این هنر صنعت با حمایت دولت و پروژههایی که از نهادهای دولتی، بخش خصوصی و استودیوهای خارجی میگرفت، بر سر پا بود که هر سه اینها در حال حاضر با تهدید و محدودیت مواجه شدند. معمولاً در شرایط خاص اقتصادی تولیدات فرهنگی و هنری تبدیل به آخرین اولویت نهادهای دولتی میشود و کمبود بودجه، راه را بر تولید چنین محصولاتی آن هم در عرصه انیمیشن میبندد. در اثر وقوع جنگ تحمیلی و محدودیتهای مالی پس از آن تعداد زیادی از سفارشهای دولتی برای استودیوهای انیمیشن از بین رفته است. بخش خصوصی هم در چنین شرایطی تمایلی برای سرمایهگذاری ندارد. در وضعیت عادی و زمانی که تهدید جنگ وجود نداشت، استودیوهای تولید انیمیشن از سفارشهای خارجی ارتزاق میکردند اما به خاطر برخی محدودیتها در اینترنت بینالملل و نیمهکاره ماندن تولیدات، از ارتباط استودیوهای خارجی با هنرمندان داخلی کاسته شد که شکلگیری دوباره این ارتباط پروسهای زمانبر خواهد بود.
حالا و در چنین شرایطی که بیم تعطیلی استودیوهای پویانمایی بیش از هر زمان دیگری وجود دارد، دولت و دستگاههای ذیربط هرچه زودتر باید فکری عاجل به حال فعالان پویانمایی ایران بکنند. در همین راستا دولت میتواند با مکلفسازی دستگاههای مرتبط به استفاده از تولیدات انیمیشن با کارکرد اطلاعرسانی درباره موضوعاتی مانند اصلاح الگوی مصرف (مشابه سیاساکتی و بابابرقی) و هویت ایرانی و... به استودیوهای تولید محصولات پویانمایی جان تازه بخشد و از این اکوسیستم جوان اما به شدت تأثیرگذار حمایت کند.
همچنین میتوان پلتفرمهای داخلی را به تولید و افزایش ساخت انیمیشن ترغیب کرد، چراکه محصولات پویانمایی یکی از پربازدیدترین محصولات پلتفرمها است که البته این بازدید اغلب در اختیار محصولات خارجی است.
در نظر گرفتن اعتبار مالیاتی برای تولید انیمیشن مانند آنچه در ورزش و حمایت از فوتبال، کشتی، والیبال و... میبینیم هم یکی دیگر از راههای حمایت از این هنر توسط دولت است که البته پروسهای طولانی خواهد داشت.
بیش از دو هزار نفر در زیستبوم انیمیشن ایران مشغول به کار هستند که بی توجهی به این موضوع میتواند امنیت شغلی آنها را متزلزل کند. اشتغالزایی تازه برای این تعداد هم سرمایه و هم زمان زیادی میخواهد. منطقی این است که از همین حالا برای تعداد زیادی جوان فعال، خوشفکر و خوش قریحه چاره ای اندیشید و از استعداد و توانایی هایشان استفاده کرد. سیاستگذاران و دستگاههای فرهنگی با برنامهریزی و مکلفسازی صاحبان سرمایه میتوانند علاج واقعه قبل از وقوع کرده و به پاس مجاهدتهای فرهنگی این هنرمندان در زمان جنگ تحمیلی، تلاش آنها را قدر بنهند و قدرشان را بیش از هر زمان دیگری
بدانند.
انتهای پیام/