فیلم/ به خون خویشتن

زمان در هم می‌آمیزد و او واژۀ شهید را در شعر مولانا، هفتصد سال بعد با خون خویشتن گلگون می‌کند. زبان مثنوی در گلوی مولانا خشک می‌شود از عطش این شعر وقتی به بغض «چون جهند از دست خود.» می‌رسد. گویی شهید در فاصلۀ لرزیدن تارهای حنجره‌اش میان ابیات مولانا، منتظر ‌ایستاده تا مولایش برسد. یا حق! این چه بغضی است که تمام نمی‌شود در منطق الطیر سلیمانی؟!