عزم سفر چهار هزار یزدی برای بدرقه رهبر شهید

 غزل رضایی:   مراکزی که با خدمات رفاهی، فرهنگی و حمل‌ونقل، نقش مهمی در میزبانی از این جمعیت ایفا می‌کنند.

مراکز اسکان بسیار متعددی در نقاط مختلف شهر برای مردمی که از استان‌های دور و نزدیک می‌آیند در نظر گرفته شده که یکی از مهم‌ترین و بزرگ‌ترین آن‌ها زائر سرای فرهنگسرای اشراق است. برای خدمت‌رسانی بهتر، اتوبوس‌های شهری در محل‌های اسکان مستقر شده‌اند تا زائران را به مصلی برسانند. امروز نیز اتوبوس‌های زیادی در ورودی فرهنگسرای اشراق قرار دارند تا هر زائری که میرسد را به مصلی ببرند.

فرهنگسرای اشراق از شنبه تا چهارشنبه، میزبان مردم خون‌گرم و وفادار یزد است. از همان لحظه ورود به محوطه اصلی، نظم، احترام و مهربانی به چشم می‌آید. ابتدا کارت ملی زائران دریافت  و سپس کارت اقامت به آن‌ها تحویل داده می‌شود تا با آرامش و تکریم، به محل استراحت خود هدایت شوند. در گوشه‌گوشه مجموعه، خادمانی دیده می‌شوند که داوطلبانه برای خدمت آمده‌اند.

جوانانی که بی‌چشمداشت، بار سنگین میزبانی از زائران را به دوش گرفته‌اند، از پذیرایی گرفته تا راهنمایی و حتی نگهداری از کودکان خردسال از وظایف خادمان است تا خانواده‌ها در آرامش بیشتری به مراسم وداع برسند.

خانم ولی‌زاده، مسئول خادمان فرهنگسرای اشراق، درباره روند ساماندهی نیروهای خدمات‌رسان می‌گوید: «برای اینکه خادمان همکاری بهتری داشته باشند افرادی را انتخاب کردیم که محل سکونت آن‌ها در همین نزدیکی باشد. در حال حاضر هم فعالیت خادمان زیر نظر فرهنگسرا انجام می‌شود و نیروها در سه گروه ساماندهی شده‌اند.»

به گفته او، این سه گروه وظایف مشخصی دارند، گروه اول: در ورودی مجموعه برای خوش‌آمدگویی، بازرسی و ساماندهی اولیه زائران مستقر هستند. گروه دوم: ثبت اطلاعات زائران و تکمیل کارت‌های ورودی را انجام می دهند و  گروه سوم: راهنمایی زائران در داخل مجموعه و هدایت آن‌ها به محل استقرار را به عهده دارند.

ولی‌زاده می‌گوید: «کارت‌هایی برای زائران در نظر گرفته شده که توسط خادمان تکمیل می‌شود. همچنین صبحانه، ناهار و شام هم برای آن‌ها تدارک دیده‌ایم. در کنار خدمات رفاهی، برنامه‌های فرهنگی نیز برای زائران در نظر گرفته شده است. برای آرامش خانواده‌ها، مهدکودک هم تدارک دیده‌ایم تا از بچه‌ها مراقبت شود و در سوله‌ها و محل‌های اسکان، فضای آرام‌تری برقرار باشد.»

بر اساس اعلام اولیه، قرار است حدود ۴ هزار زائر از استان یزد به تهران برسند و اگر جمعیت بیش از ظرفیت پیش‌بینی‌شده باشد، زائران به مساجد و مدارس اطراف منتقل خواهند شد.
 

روایتی از یک خانواده، خستگی در تن و شوق در دل
 

 یک خانواده یزدی جز اولین مهمانان فرهنگسرا هستند. مرد و زن مسن به همراه دختر جوانی که ساک دستی پدر و مادر را در دست گرفته و از یکی از خادمان می‌خواهد آن‌ها را به محل اسکان راهنمایی کند.

آقای اردکانی، پدر خانواده، با چهره‌ای خسته اما دلی بی‌قرار می‌گوید: «قرار بود یکشنبه شب که هوا خنک‌تر شد راه بیفتیم، اما دلم طاقت نیاورد. فکر می‌کردم از چیزی جا مانده‌ام. برای همین نیمه‌شب با قطار یزد – تهران راه افتادیم. یک مسیر طولانی را آمدیم تا به اینجا برسیم. تا به مصلی نرسم و آقا را نبینم، آرام نمی‌شوم.»

خستگی راه در چهره‌اش پیداست و آفتاب، صورتش را سوزانده است اما در کلامش، فقط اشتیاق موج می‌زند. در کنار او، همسرش با صبوری و آرامشی بیشتر، با همان لهجه شیرین یزدی می‌گوید: «برای من اما مسیر سخت نبود. آرزو داشتم وقتی رهبرمان در قید حیات بود، او را می‌دیدم. البته در جوانی، در نماز جمعه تهران پشت آقا نماز خواندم؛ همین برایم کافی‌ست.»

او با صمیمیتی مادرانه و صدایی آرام می‌گوید: «نمی‌دانیم جای خالی رهبر شهید را چطور پر کنیم، اما از این‌که با همه ناتوانی‌ام تا اینجا آمدم، راضی‌ام. می‌خواهم بیشتر در تهران بمانم تا فرصت وداع بیشتری داشته باشم. می‌دانم سخت است، می‌دانم خیلی‌ها می‌گویند تو با این سن‌وسال نمی‌توانی، اما من تا قم هم می‌روم، خدا کمک کند تا مشهد هم می‌روم.»

دختر جوان این خانواده تفاوت زیادی با پدر و مادرش دارد، نسل امروزی است، اما ترجیح داده در این مسیر همراه پدر و مادرش باشد. سنا اردکانی می‌گوید: « من دانشجوی دانشگاه تهران بودم، درسم که تمام شد به یزد برگشتم، این روزهای تهران با آن روزهایی که من در اینجا درس میخواندم فرق دارد. حال عجیبی دارم. فکر نمی کردم مردم تهران را یک روز این قدر غمگین و دل شکسته ببینم.»