«ایران» چالشهای فشردهترین فصل فوتبال باشگاهی را بررسی میکند
به طولانیترین لیگ تاریخ خوش آمدید!
آیین قرعهکشی بیستوششمین دوره رقابتهای لیگ برتر فوتبال ایران با حضور ۱۸تیم برگزار شد تا مسیر پیش روی تیمها برای فصلی متفاوت، پیچیده و بهشدت فرسایشی، مشخص شود؛ فصلی که بسیاری از کارشناسان آن را یکی از فشردهترین ادوار تاریخ فوتبال ایران میدانند.
سینا حسینی، گروه ورزشی: لیگی که در ظاهر با فرمول ساده رفت و برگشت (۳۴ بازی برای هر تیم) طراحی شده، اما در واقعیت بهواسطه تراکم بیسابقه رویدادهای داخلی و بینالمللی، به ماراتنی طاقتفرسا تبدیل خواهد شد.
در این دوره، هر تیم در چارچوب رقابتهای لیگ برتر باید ۳۴ مسابقه انجام دهد، اما برای تیمهای مدعی که در جام حذفی و رقابتهای آسیایی نیز حضور دارند، این تعداد بازی به مراتب افزایش خواهد یافت و همین موضوع، اولین نشانه از فشردگی تقویم مسابقات است.
اولین چالش جدی، تقویم بینالمللی فیفاست. مطابق برنامه رسمی، اولین فیفادی پس از جامجهانی ۲۰۲۶ در بازه ۲۱ سپتامبر تا ۶ اکتبر ۲۰۲۶ (۳۰ شهریور تا ۱۴ مهر ۱۴۰۵) برگزار میشود که طی آن، مسابقات باشگاهی در بسیاری از کشورها از جمله ایران تعطیل خواهد شد. این وقفه طولانی، درست در هفتههای ابتدایی لیگ برتر رخ میدهد و در عمل روند شکلگیری تیمها را مختل میکند. دومین وقفه نیز در بازه ۹ تا ۱۷ نوامبر ۲۰۲۶ (۱۸ تا ۲۶ آبان ۱۴۰۵) خواهد بود که بار دیگر جریان مسابقات را متوقف میکند. این دو وقفه در مجموع، برنامهریزی لیگ را دچار اختلال کرده و باعث فشردهتر شدن ادامه فصل خواهد شد. در کنار فیفادیها، حضور تیم فوتبال المپیک ایران در بازیهای آسیایی ناگویا یکی دیگر از چالشهای مهم این فصل محسوب میشود. این رقابتها پیش از افتتاحیه رسمی آغاز میشود و با توجه به اینکه بسیاری از بازیکنان تیم امید از دل باشگاههای لیگ برتری انتخاب میشوند، تیمهایی مانند پرسپولیس، استقلال، سپاهان، تراکتور و دیگر مدعیان، در مقاطع حساس فصل از داشتن بخشی از نفرات کلیدی خود محروم خواهند شد؛ مسألهای که توازن رقابتی لیگ را نیز تحتتأثیر قرار میدهد.
از سوی دیگر، حضور نمایندگان ایران در لیگ نخبگان آسیا و لیگ قهرمانان سطح دو، چالش مضاعفی ایجاد کرده است. با توجه به سلب میزبانی از باشگاههای ایرانی، تیمها مجبورند تمامی دیدارهای خود را در خارج از کشور برگزار کنند؛ موضوعی که علاوه بر افزایش خستگی ناشی از سفرهای مکرر، باعث فشردگی بیشتر تقویم مسابقات و تعویق احتمالی برخی دیدارهای لیگ خواهد شد.
مشکلات زیرساختی نیز همچنان بهعنوان یک معضل جدی پابرجاست. نبود زمینهای استاندارد در برخی شهرها، همانند فصل گذشته، میتواند برنامهریزی مسابقات را مختل کند. در شرایطی که لیگ با فشردگی بالا برگزار میشود، کوچکترین اختلال در میزبانی، میتواند زنجیرهای از تعویقها و تغییرات برنامه را به دنبال داشته باشد.
در چنین شرایطی، بحران مصدومیت بازیکنان بهعنوان یک تهدید جدی خودنمایی میکند. وقفههای طولانی و سپس فشردگی شدید مسابقات، بدن بازیکنان را در معرض فشار مضاعف قرار میدهد؛ مسألهای که نهتنها برای باشگاهها، بلکه برای تیم ملی نیز دردسرساز خواهد شد. مربیان لیگ برتری در چنین شرایطی ناچار به استفاده از چرخش گسترده در ترکیب خواهند بود، اما همه تیمها از عمق ترکیب کافی برخوردار نیستند. برگزاری مسابقات جام حذفی نیز بهعنوان یک عامل تشدیدکننده فشردگی تقویم مطرح است. هرچند در مراحل ابتدایی، تیمهای لیگ برتری درگیر نمیشوند، اما با ورود آنها به این رقابتها، فشار مسابقات بهطور قابلتوجهی افزایش پیدا خواهد کرد؛ بویژه برای تیمهایی که همزمان در آسیا نیز حضور دارند.
در نهایت، نباید از نقش اتفاقات غیرمترقبه غافل شد؛ عواملی که در فصل گذشته نیز تأثیر خود را نشان دادند و میتوانند بار دیگر برنامهریزی لیگ را با چالش مواجه کنند. از مشکلات اجرایی و مدیریتی گرفته تا شرایط پیشبینی نشده، همگی میتوانند بر روند برگزاری این فصل تأثیرگذار باشند. با در نظر گرفتن تمامی این چالشها، لیگ بیستوششم را باید آزمونی بزرگ برای ساختار اجرایی فوتبال ایران دانست؛ لیگی که در آن، تنها کیفیت فنی تیمها تعیینکننده نخواهد بود، بلکه مدیریت منابع، عمق ترکیب، برنامهریزی دقیق و توان عبور از چالشها نقش تعیینکنندهای در موفقیت تیمها ایفا خواهد کرد. این فصل، بیش از هر زمان دیگری، نیازمند نظم، هماهنگی و تصمیمگیریهای هوشمندانه است؛ در غیر این صورت، فشردگی تقویم میتواند به بزرگترین دشمن کیفیت فوتبال ایران تبدیل شود.
مجید جلالی، کارشناس فوتبال در گفتوگو با «ایران»:
بدون برنامهریزی، فشردگی لیگ فقط دردسر میشود
پریسا غفاری/ در آستانه آغاز فصل جدید مسابقات لیگ برتر فوتبال، بار دیگر بحث فشردگی رقابتها و تأثیر آن بر کیفیت فوتبال ایران داغ شده است. برای بررسی موضوعات مرتبط با این دوره از رقابتها، بویژه مسأله کیفیت و چالشهای پیشروی باشگاهها، به سراغ مجید جلالی رفتیم تا دراینباره با او گفتوگو کنیم. کارشناس فوتبال ایران با اشاره به فشردگی رقابتهای لیگ برتر، این اتفاق را به نفع فوتبال ایران میداند و میگوید: «این تعداد تیم در لیگ ایران بیسابقه نیست. از دوره اول تا دوازدهم، مسابقات با حضور ۱۸ تیم برگزار میشد. ۳۴ مسابقه برای هر تیم میتواند برای مجموعه باشگاهی، مربیان و بازیکنان مفید باشد. وقتی تیمها هر چهار روز یکبار بازی کنند، تمرکز و رشد بازیکنان بهتر میشود. این روند حتی به آمادگی بازیکنان کمک شایانی میکند که در نهایت به نفع تیم ملی نیز خواهد بود؛ مشابه آنچه در لیگهای اروپا برگزار میشود. البته این موارد زمانی به شکل درست محقق میشود که کمبود زیرساختها و کیفیت پایین چمنها برطرف شود.»
مجید جلالی معتقد است اگر تعطیلی لیگ بهصورت غیرمنتظره و ناگهانی باشد، تأثیر منفی بر فوتبال خواهد گذاشت: «اگر تعطیلیها ناگهانی و بدون برنامه باشد، آزاردهنده است؛ اما اگر از همان ابتدای فصل، تقویم کامل فصل ارائه شود، مربی میتواند برنامهاش را تنظیم کرده و خود را با آن هماهنگ کند؛ نه اینکه هر سه هفته یکبار برنامه اعلام شود و سپس هفته بعد بگویند لیگ دو هفته تعطیل است.»
جلالی درادامه تأکید میکند: «علوم مربیگری زیرساخت کار یک مربی است و علوم تمرینی به مواردی برمیگردد که باید در زمین اجرا شود. وقتی علم تمرین مربی بهروز باشد و برنامه کلی در اختیار داشته باشد، پس از مسابقه ریکاوری را انجام میدهد و با توجه به اینکه میداند سه روز دیگر بازی دارد، تیم را بازسازی میکند و بازیکن را در اوج آمادگی بدنی به میدان میفرستد. در این صورت، نه آسیبدیدگی پیش میآید و نه کل برنامه تمرینی مربی بههم میریزد. البته در ایران حدود ۸۵ هزار مربی داریم که تنها ۱۸ نفر از آنها سرمربیان تیمهای لیگ برتر هستند و قطعاً باید بهروز باشند؛ در غیراین صورت، آسیب آن متوجه بازیکن و کیفیت لیگ خواهد شد.»
وی با اشاره به اینکه ممکن است فشردگی مسابقات لیگ برتر برای تیم ملی فوتبال مانند سالهای گذشته، مطلوب نباشد، میگوید: «اگر روال کار سازمان لیگ و فدراسیون همانند سالهای گذشته باشد، خروجی خوبی نخواهد داشت. مهم این است که بدانیم به دلیل فشردگی مسابقات، حضور تیمها در رقابتهای آسیایی، مسابقات مقدماتی جام جهانی و برنامههای تیم ملی، همواره با مشکلاتی مواجه بودهایم. حالا در فصل پیشرو، شرایط سختتر نیز خواهد شد. لیگ برتر ۱۴۰۵–۱۴۰۶ قرار است آغاز شود، اما فوتبال ایران برای این شروع به پاسخ یک سؤال اساسی نیاز دارد؛ با برگزاری این مسابقات قرار است چه شرایطی در فوتبال ایران تغییر کند؟ اگر لیگ برتر نتواند دستاورد تازهای به فوتبال ما اضافه کند، فصل جدید نه نقطه آغاز یک دوره تازه، بلکه ادامه همان مسیری خواهد بود که فوتبال ایران سالهاست در آن گرفتار شده است؛ مسیری بدون هیجان، بدون ستاره و متأسفانه بدون چشمانداز روشنبرای پیشرفت.»
شمارش معکوس برای فوتبالیها
قفل ورزشگاهها باز میشود؟
گروه ورزشی / درهای ورزشگاه به روی هواداران باز میشود؟ این پرسشی است که همزمان با برگزاری مراسم قرعهکشی رقابتهای لیگ برتر، ذهن فوتبالدوستان را به خود مشغول کرده است. هواداران که طی ماههای اخیر بارها طعم تلخ برگزاری مسابقات پشت درهای بسته را چشیدهاند، حالا چشمانتظار تصمیمی هستند که بتواند شور و هیجان را به سکوها بازگرداند. بیتردید حضور تماشاگران، یکی از ارکان اصلی جذابیت فوتبال به شمار میرود. سکوهای پرشور نهتنها فضای مسابقه را زنده و پویا میکنند، بلکه به بازیکنان نیز انگیزهای مضاعف برای ارائه عملکردی بهتر میبخشند. تجربه مسابقات بدون تماشاگر نشان داده است که فوتبال در غیاب هواداران، بخش مهمی از هویت خود را از دست میدهد و از جذابیت آن کاسته میشود. از همین رو، بازگشت تماشاگران به ورزشگاهها، ضرورتی انکارناپذیر برای ارتقای کیفیت لیگ برتر است.
در این میان، برنامهریزی دقیق و مدیریت اصولی میتواند نقش تعیینکنندهای در تحقق این هدف داشته باشد. رعایت استانداردهای ایمنی، فراهمسازی زیرساختهای مناسب و ایجاد شرایطی مطلوب برای حضور خانوادهها، از جمله اقداماتی است که میتواند مسیر بازگشایی ورزشگاهها را هموار کند. بویژه در آستانه رقابتهای جام جهانی ۲۰۲۶، توجه به معیارهای مورد تأکید فیفا در حوزه حقوق و رفاه هواداران، اهمیتی دوچندان پیدا میکند. از سوی دیگر، بازگشت هواداران تنها به افزایش هیجان مسابقات محدود نمیشود، بلکه آثار اقتصادی قابل توجهی نیز به همراه دارد. رونق بازار بلیتفروشی، افزایش درآمد باشگاهها از محل فروش بلیت، تبلیغات محیطی و خدمات جانبی، میتواند به بهبود وضعیت مالی تیمها کمک کند. در شرایطی که بسیاری از باشگاهها با مشکلات اقتصادی مواجه هستند، این موضوع میتواند بهعنوان یک فرصت مهم تلقی شود.
بازگشایی درهای ورزشگاهها، گامی اساسی در مسیر احیای فوتبال باشگاهی است. تصمیمی که میتواند همزمان به ارتقای کیفیت رقابتها، افزایش رضایت هواداران و تقویت اقتصاد فوتبال منجر شود. اکنون زمان آن رسیده است که با نگاهی واقعبینانه و آیندهنگر، شرایطی فراهم شود تا فوتبال بار دیگر با حضور پرشور تماشاگران، جان تازهای بگیرد.
آیا نور ورزشگاههای میزبان مسابقات استاندارد است؟
تابستان داغ ۱۴۰۵ چالش جدی سازمان لیگ
گروه ورزشی/ با آغاز رقابتهای لیگ برتر در اوج فصل گرما، مدیریت زمان برگزاری مسابقات به یکی از مهمترین دغدغههای اجرایی و پزشکی فوتبال تبدیل شده است. بر پایه توصیههای تخصصی فیفا، حفظ سلامت بازیکنان در شرایط آبوهوایی دشوار باید در اولویت مطلق برگزارکنندگان قرار گیرد. افزایش بیسابقه دما در سال ۱۴۰۵، این الزام را از سطح یک توصیه صرف فراتر برده و به ضرورتی اجتنابناپذیر تبدیل کرده است. فیفا در دستورالعملهای خود بر پایش شاخص WBGT (شدت واقعی گرما بر بدن انسان) تأکید دارد؛ شاخصی که علاوه بر دمای هوا، رطوبت و میزان تابش خورشید را نیز در نظر میگیرد. در سطوح بالای این شاخص، خطر گرمازدگی، افت عملکرد، کمآبی و حتی بروز مشکلات قلبی برای بازیکنان افزایش مییابد. از این رو، برگزاری مسابقات در ساعات میانی روز نهتنها کیفیت فنی بازیها را کاهش میدهد، بلکه سلامت بازیکنان را نیز بهطور جدی تهدید میکند.
در چنین شرایطی، انتقال زمان مسابقات به ساعات بعدازظهر و شب و برگزاری بازیها زیر نور مصنوعی، راهکاری منطقی و همسو با استانداردهای جهانی به شمار میآید. کاهش شدت تابش خورشید، افت محسوس دما و فراهم شدن شرایط مطلوبتر برای تنفس و عملکرد بازیکنان از مهمترین مزایای این تصمیم است. همچنین در صورت تداوم گرمای شدید، در نظر گرفتن وقفههای خنکسازی در هر نیمه برای آبرسانی و بازیابی توان بازیکنان، امری ضروری خواهد بود.
اما در کنار این رویکرد، پرسشی کلیدی برای افکارعمومی مطرح میشود که آیا ورزشگاههای استانهای میزبان از نور استاندارد و کافی برای برگزاری مسابقات در ساعات شب برخوردارند؟ در صورت فقدان چنین زیرساختی، لیگ برتر با چالش کمبود امکانات حرفهای مواجه خواهد شد؛ چالشی که میتواند بر کیفیت برگزاری مسابقات، دقت داوری و حتی روند طبیعی بازیها تأثیر منفی بگذارد. هرچند برگزاری بازیها زیر نور در فصول گذشته نیز تجربه شده، اما تفاوت اساسی فصل جاری در شدت و تداوم گرماست. در سالهای پیش، گرما به سطح چالش نرسیده بود، اما در سال ۱۴۰۵، موجهای گرمایی طولانی و کمسابقه، برنامهریزی سنتی را با دشواریهای جدی روبهرو کرده است. از این رو، تطبیق با شرایط اقلیمی جدید و همزمان تقویت زیرساختهای استاندارد، ضرورتی انکارناپذیر برای حفظ سلامت بازیکنان و ارتقای کیفیت رقابتها به شمار میرود.
پایان رأفت، پیشکسوت فوتبال در گفتوگو با «ایران»:
لیگ ۱۸ تیمی منجر به افت کیفیت مسابقات می شود
مهری رنجبر/ بیستوششمین دوره لیگ برتر فوتبال در شرایطی متفاوت از فصلهای گذشته برگزار میشود. ۱۸ تیم لیگ برتری از دهه دوم مردادماه رقابتهای خود را آغاز میکنند؛ رقابتهایی که به دلیل فشردگی برنامهها، بیشک با چالشهای فراوانی همراه خواهد بود. پایان رأفت کارشناس فوتبال، معتقد است این چالشها کیفیت لیگ را کاهش میدهد.
بازیکن پیشین تیم فوتبال پرسپولیس برنامهریزی این فصل را بسیار سخت و عجیب میداند: «این نوع برنامهریزی که سازمان لیگ برای فوتبال در نظر گرفته، حتی در اروپا هم کمسابقه است. در واقع این برنامه برای فوتبال حرفهای است؛ جایی که بازیکنان هر سه روز یکبار آماده مسابقه هستند، نه بازیکنان ما که اغلب سبک زندگی حرفهای ندارند. سازمان لیگ برنامه مسابقات را چنان فشرده تنظیم کرده که گویی با لیگهای اروپایی طرف هستیم.» رأفت همچنین معتقد است هواداران باید منتظر افت کیفیت مسابقات باشند: «لیگ ایران کاملاً حرفهای نیست. امسال نیز به خاطر شرایط خاص کشور، فصل با تأخیر آغاز میشود و با وضعیتی که پیش آمده، بدون تردید کیفیت بازیها کاهش خواهد یافت. وقفههای متعدد به دلیل جام ملتهای آسیا، بازیهای آسیایی ناگویا، لیگ نخبگان آسیا، فیفادیها و حتی تعطیلات رسمی، برنامه آمادهسازی تیمها را مختل میکند.»
او با اشاره به وضعیت زیرساختهای غیر استاندارد باشگاهها برای حضور در رقابتهای لیگ برتر توضیح میدهد: «با اینکه روی کاغذ ۱۵ ورزشگاه برای برگزاری مسابقات لیگ ۱۸ تیمی وجود دارد، اما مشخص نیست ۱۸ تیم چگونه و در کجا باید بازی کنند. درست است که این تعداد ورزشگاه وجود دارد، اما غالب ورزشگاه های مااستاندارد نیستند. ما عملاً زمین چمن استاندارد نداریم. شهرستانها که جای خود، حتی دو تیم بزرگ پایتخت، استقلال و پرسپولیس نیز از داشتن زمین تمرین مناسب محروماند، چه برسد به ورزشگاه اختصاصی. به طور قطع اگر بودجهای که در فوتبال هزینه شده صرف زیرساختها میشد، امروز شرایط بسیار بهتری داشتیم.» وی درباره آثار منفی فشار سنگین مسابقات لیگ برتر بر شرایط آمادگی بازیکنان نیز هشدار میدهد: «من معتقدم با این حجم از فشردگی در بازیها موجی از مصدومیتها به تیمها تحمیل شود. البته میزان مصدومیت تا حدی به خود بازیکنان بستگی دارد که چقدر در مسابقات به خود فشار وارد کنند، بهویژه با توجه به نزدیکی جام ملتها. اما از آنجا مسائل مالی برای بازیکنان در اولویت قرار دارد ممکن است کسی زیاد به این موضوع توجه نکند. اما این شرایط سخت میتواند به تیم ملی نیز آسیب بزند، چرا که همین بازیکنان قرار است در جام ملتهای آسیا برای کشور به میدان بروند.»
آیا برگزارکننده مسابقات آماده روزهای سخت هست؟
ایدههای کاغذی بلای جان لیگ برتر
گروه ورزشی / یکی از نکات قابلتوجهی که پس از برگزاری مراسم قرعهکشی لیگ بیستوششم در محافل ورزشی مورد توجه قرار گرفت، ایده عجیب سازمان لیگ برای برگزاری مسابقات در شرایط خاص بود؛ بهگونهای که یکی از مهمترین روشهای پیشنهادی، برگزاری متمرکز مسابقات در یک یا چند استان کشور است تا چالشهای لیگ قبل تکرار نشود. در حالی که سازمان لیگ تلاش کرده با ارائه سناریوهای مختلف برای شرایط فورسماژور، انعطافپذیری مدیریتی خود را به نمایش بگذارد، اما واقعیت این است که نبود زیرساختهای اجرایی، این طرحها را بیش از آنکه عملیاتی جلوه دهد، به مجموعهای از ایدههای روی کاغذ تبدیل کرده است. برگزاری متمرکز مسابقات در یک یا دو استان، نیازمند امکانات لجستیکی، زیرساختهای اقامتی، حملونقل استاندارد و مهمتر از همه، برنامهریزی دقیق و هماهنگی بیننهادی است؛ مواردی که در تجربههای گذشته فوتبال ایران، کمتر نشانی از تحقق کامل آنها دیده شده است. از سوی دیگر، اتکا به شاخص فاصله امتیازی برای تعیین قهرمان یا سقوط تیمها، بدون در نظر گرفتن عدالت رقابتی و شرایط نابرابر تیمها، میتواند زمینهساز اعتراضهای حقوقی و بیاعتمادی باشگاهها شود. تجربه لیگهای اروپایی نیز نشان داده است که حتی با وجود زیرساختهای پیشرفته، چنین تصمیمهایی بدون حاشیه و چالش نیست. در چنین شرایطی، به نظر میرسد پیش از تدوین آییننامههای پیچیده، سازمان لیگ باید به تقویت زیرساختها و ایجاد بسترهای اجرایی قابل اتکا بپردازد؛ در غیر این صورت، این طرحها در بزنگاه اجرا با چالشهای جدی مواجه خواهند شد.
اهمیت برنامهریزی در لیگ
حسین بادامکی
مربی فوتبال
افزایش تعداد تیمهای لیگ برتر به ۱۸ تیم و برگزاری مسابقات در ۳۴ هفته، به خودی خود حجم سنگینی از بازیها را به تقویم فوتبال ایران تحمیل کرده است. این در حالی است که حضور تیمهای مدعی در جام باشگاههای آسیا و از همه مهمتر، تعطیلی حداقل یکماهه مسابقات به دلیل برگزاری رقابتهای جام ملتهای آسیا، برنامهریزی تیمها را با اختلال مواجه میکند؛ مگر آنکه از همان ابتدا، سازمان لیگ تقویم کامل فصل را بهصورت شفاف و دقیق اعلام کند.
ضمن آن که برگزاری مسابقات با فاصلههای کوتاه، هرچند در نگاه نخست میتواند نویدبخش الگوبرداری از لیگهای طراز اول جهان مانند لیگهای انگلیس، اسپانیا و... باشد، اما اگر قرار باشد تیمها هر چهار روز یکبار به میدان بروند، عملاً فاصله ششروزه پیشین به سه روز کاهش مییابد. بدون تردید، چنین فشاری منجر به افزایش چشمگیر آسیبدیدگی بازیکنان خواهد شد؛ از جمله صدمات لیگامنتی، مشکلات ناحیه کمر و لگن، کشیدگی همسترینگ و گرفتگی عضلات ساق پا. با توجه به سطح دانش و زیرساختهای فعلی در فوتبال ما، مدیریت این حجم از آسیبها با چالشهای جدی همراه خواهد بود. از این رو، لازم است دستاندرکاران تیمهای ملی و باشگاهی برای این مسأله تدابیر مؤثری بیندیشند. اکنون با برگزاری ۳۴ هفته مسابقه در طول سالی ۵۲ هفتهای، در صورت وجود برنامهریزی منظم -که البته کار سادهای هم نیست اما کاملاً شدنی است- میتوان به دستاوردهای مثبتی دست یافت. همانگونه که در بسیاری از نقاط جهان، با برنامهریزی دقیق، تقویم مسابقات بهخوبی مدیریت میشود، سازمان لیگ نیز در صورت اتخاذ رویکردی حرفهای، قادر به تحقق موفقیتهای قابل توجه خواهد بود. نه اینکه مسابقات آغاز شود و سپس با عدم پیشبینی، با این پرسش مواجه شویم که «حالا چه خواهد شد»، در حالی که میشد پیش از شروع لیگ به این مسائل اندیشید.
بیتردید، تعداد هفتههای برگزاری مسابقات تفاوت فاحشی با سالهای گذشته ندارد و با یک برنامهریزی اصولی، حتی میتوان به تیم ملی نیز کمک شایانی کرد. از سوی دیگر، بازیهای فیفادی نیز تابع چارچوب و فرمول مشخصی هستند و مقوله فشردگی مسابقات باشگاهی، موضوعی مستقل و نیازمند مدیریت جداگانه است. در غیر این صورت، همچنان در همان مسیر پیشین حرکت خواهیم کرد؛ مسیری که پیامد آن کاهش کیفیت لیگ، عدم معرفی استعدادهای جدید و در نهایت، بهرهمندی بیشتر تیمهای بالانشین از شرایط موجود خواهد بود.
انتهای پیام/