«ایران» قهرمانی تاریخی نوجوانان جهان تا بازگشت دختران به جمع بزرگان آسیا را بررسی میکند
این نسل را به حال خود رها نکنید
قهرمانی تیم ملی والیبال پسران زیر ۱۷ سال ایران در رقابتهای جهانی و کسب عنوان چهارمی تیم ملی والیبال زنان ایران در مسابقات قهرمانی آسیا، دو اتفاق مهم و معنادار برای والیبال کشور به شمار میروند.
سینا حسینی: دو موفقیتی که اگرچه در دو سطح و دو رقابت متفاوت به دست آمدهاند، اما یک پیام مشترک برای مدیران ورزش ایران به همراه دارند؛ والیبال ایران از ظرفیت و استعداد لازم برای حضور در جمع قدرتهای برتر جهان برخوردار است و تنها به مدیریت صحیح، برنامهریزی بلندمدت و توجه حرفهای به سرمایههای انسانی خود نیاز دارد.
قهرمانی تاریخی نوجوانان ایران در رقابتهای جهانی، بدون تردید یکی از مهمترین دستاوردهای والیبال پایه کشور در سالهای اخیر است. درخشش پسران نوجوان ایرانی آنقدر چشمگیر بود که فدراسیون جهانی والیبال نیز این موفقیت را مورد توجه قرار داد و آن را به زبان فارسی بازتاب داد؛ اتفاقی که نشاندهنده اهمیت این قهرمانی در عرصه بینالمللی است. این موفقیت فقط یک مدال طلا یا یک عنوان قهرمانی نیست، بلکه میتواند نقطه آغاز شکلگیری نسلی باشد که در سالهای آینده ستونهای اصلی تیم ملی بزرگسالان ایران را تشکیل خواهد داد.
ولی تجربه نشان داده که فاصله میان «استعداد» و «قهرمانی پایدار» بسیار زیاد است. بسیاری از کشورها در ردههای پایه قهرمان جهان شدهاند، اما به دلیل فقدان برنامه مشخص و نقشه راه استاندارد برای مسیر رشد ورزشکاران، نتوانستهاند این موفقیت را به رده بزرگسالان منتقل کنند. بنابراین، مهمترین وظیفه امروز فدراسیون والیبال، حفاظت از این نسل و ایجاد مسیر حرفهای و علمی برای رشد آنهاست.
بازیکنان نوجوان قهرمان جهان نباید پس از بازگشت به کشور تنها با مراسم تجلیل و چند برنامه رسانهای مواجه و سپس به حال خود رها شوند. آنها باید تحت یک برنامه توسعه چندساله قرار بگیرند؛ برنامهای که از نظر فنی، بدنی، پزشکی، تغذیه، روانشناسی، آموزشی و حتی مدیریت زندگی حرفهای، تمام نیازهای یک ورزشکار نخبه را پوشش دهد. بر این اساس باید مراقب باشیم فشار مسابقات، توقعات رسانهای، شهرت زودهنگام یا تصمیمهای نادرست باشگاهی، مسیر رشد طبیعی این بازیکنان را مختل نکند.
از سوی دیگر، حضور موفق تیم ملی زنان ایران در رقابتهای قهرمانی آسیا نیز نباید تحت تأثیر ناکامی در رسیدن به فینال یا شکست برابر ژاپن در دیدار ردهبندی کمرنگ شود. کسب عنوان چهارمی آسیا برای تیمی که سالها از رسیدن به چنین جایگاهی فاصله داشته، اتفاقی قابل توجه و امیدوارکننده است. والیبال زنان ایران سابقهای طولانی دارد و در بازیهای آسیایی ۱۹۶۶ به مدال برنز رسید و در دورههای ۱۹۷۰ و ۱۹۷۴ نیز عنوان چهارمی آسیا را به دست آورد، اما پس از آن دیگر نتوانست جایگاه قابل توجهی در سطح قاره به دست آورد.
به همین دلیل، عملکرد اخیر دختران والیبال ایران را باید بخشی از یک مسیر بازگشت دانست، نه یک اتفاق مقطعی. شکست مقابل چین، بهعنوان یکی از قدرتهای اصلی والیبال آسیا و ژاپن نیز نباید باعث نادیده گرفتن این دستاورد تیم دختران شود. سه تیم دیگر حاضر در مرحله نیمهنهایی قهرمانی آسیا از قدرتهای تثبیتشده والیبال زنان قاره هستند و سالهاست از زیرساختهای حرفهای، لیگهای قدرتمند و برنامههای منظم توسعه بازیکن برخوردارند. بنابراین قرار گرفتن ایران در جمع چهار تیم برتر آسیا، میتواند نشانهای از ظرفیت موجود و آغاز یک مسیر جدید باشد.
اما برای تبدیل این ظرفیت به موفقیت پایدار، باید موانع موجود را شناسایی و برطرف کرد. توسعه لیگ زنان، افزایش تعداد مسابقات باکیفیت، تقویت تیمهای پایه، اعزام منظم به تورنمنتهای بینالمللی، استفاده از مربیان و متخصصان صاحبدانش و ایجاد فرصت برابر برای رشد استعدادها باید در مرکز برنامههای آینده قرار گیرد. تیم ملی زنان بیش از هر چیز به استمرار برنامه نیاز دارد؛ برنامهای که با تغییر افراد و مدیران متوقف
نشود.
والیبال ایران اکنون یک فرصت بزرگ در اختیار دارد؛ فرصتی که شاید سالها برای رسیدن به آن انتظار کشیده شده است. هنر مدیریت این است که این فرصت را به یک موج زودگذر تبدیل نکند، بلکه از آن یک جریان پایدار بسازد. اگر از قهرمانان نوجوان جهان بهدرستی مراقبت شود، اگر دختران والیبال مسیر رشد خود را با حمایت و برنامه ادامه دهند و اگر دانش روز، امکانات استاندارد و مدیریت حرفهای در خدمت استعدادهای ایرانی قرار گیرد، میتوان انتظار داشت که این موفقیتها نه پایان یک دوره، بلکه آغاز فصل تازهای از درخشش والیبال ایران در عرصه بینالمللی باشد.
آرش صادقیانی، سرمربی تیم والیبال زیر ۱۷ سال در گفتوگو با «ایران»:
جنگیدن تا آخرین لحظه را معنا کردیم
مهری رنجبر/ آرش صادقیانی، سرمربی تیم والیبال زیر ۱۷ سال ایران، پس از شکست تیمش برابر ایتالیا در دوره قبل و کسب عنوان پنجمی جهان، اینبار با انتقام از ایتالیا و ایستادن بر قله والیبال دنیا، شعار «جنگیدن تا آخرین لحظه» و «تسلیمناپذیری» را به معنای واقعی کلمه تحقق بخشید.
صادقیانی در اینباره میگوید:«اولویت ما برای شروع کار در تیم زیر ۱۶ سال که دو سال قبل استارت زدیم، آمادگی تیم از نظر ذهنی، بدنی و تاکتیکی به صورت همزمان بود. به همین خاطر علاوه بر تمرینات توپی، تاکتیکی و آمادگی جسمانی، روانشناس نیز در کنار تیم حضور داشت و با بازیکنان کار میکرد. همان زمان هدف تیم را هم مشخص کردیم؛ جنگ برای قهرمانی. در نهایت، تیم مزد دو سال سختی را در دوحه گرفت.»
او البته اولویت تیم خود را ساختن بازیکن برای آینده والیبال ایران میداند:«با اینکه برای قهرمانی تلاش میکردیم، اما اولویت کار، تربیت و تحویل بازیکنان آیندهدار به والیبال ایران است. بنابراین قبل از قهرمانی، همه تلاش ما برای بازیکنسازی بود.»
سرمربی تیم والیبال زیر ۱۷ سال دلیل به هم نریختن شاگردانش در شرایط سخت و مقابل غولهای بزرگ دنیا را تجربه مسابقات متعدد میداند:«طبیعت رده سنی نوجوانان، به خاطر شرایط بلوغ و رشد، این است که خیلی زود به هم میریزند. اما ما برای پخته شدن بازیکنان، تیم را در مسابقات مختلف آسیای میانه، قهرمانی آسیا، لیگ نوجوانان، لیگ برتر و زیرگروه باشگاهها، جهانی دانشآموزی و... شرکت دادیم. در واقع تیم زیر ۱۷ سال سرجمع حدود ۷۰مسابقه رسمی را پشت سر گذاشت و ۴۰بازی دوستانه هم با تیمهای نوجوانان، جوانان، امید و حتی تیم ملی انجام داد تا بازیکنان در شرایط مسابقه قرار گیرند و با تجربه شوند.»
صادقیانی خوشحال است که تیمش شعار تسلیمناپذیری را با قهرمانی جهان محقق کرده است:«یکی از شعارهایی که برای تیم زیر ۱۷ سال انتخاب کردیم این بود:«ما تسلیمناپذیر هستیم و تا آخرین لحظه میجنگیم.» وقتی تیم از پاکستان عقب افتاد، بچهها با تمرکز به بازی برگشتند و شعار تیم را معنا کردند. هرچند بازی بسیار سختی بود، اما تجربه بازیهای تدارکاتی به بازیکنان ما خیلی کمک کرد و البته لطف خدا هم شامل حال ما شد.»
او شک ندارد که شاگردانش میتوانند به تیم ملی برسند:«بازیکنان زیر ۱۷سال میتوانند با سختکوشی، تلاش و ممارست به تیم ملی والیبال برسند؛ درست مثل بسیاری از بازیکنان زیر ۱۶ سال که به ترکیب ثابت تیمهای باشگاهی لیگ برتر رسیدند. امیدوارم بهزودی این نسل شجاع به والیبال ایران اضافه شوند و در چرخه والیبال قرار گیرند.»
قهرمانی آیندهسازان
غلامرضا مؤمنیمقدم
کارشناس والیبال
قهرمانی در دومین دوره مسابقات زیر ۱۷ سال جهان، نشان از قدرت والیبال ایران در ردههای پایه است؛ قدرتی که به لحاظ تفکرات کادر فنی و بازیکنانی که بهدرستی انتخاب شدند، در این رقابتها به نمایش گذاشته شد تا پس از کسب مقام اول در رده نوجوانان و جوانان، برای اولینبار قهرمانی در رده زیر ۱۷ سال نیز رقم بخورد.
کشوری پر از استعدادهای ایدهآل و صاحبسبک در والیبال که از همان ابتدای رقابتها، همه روی آن حساب باز میکنند و همین مسأله، گام بلندی برای ایجاد اعتمادبهنفس والیبالیستهای پایه است. مربیان تیمهای پایه ایران تمام سعی خود را کردهاند تا از تمام ظرفیتهای لازم استفاده کنند و نفراتی را پرورش دهند که وقتی گام به تیم ملی بزرگسالان میگذارند، تجربه فراوان داشته باشند و با یک کادر فنی قدرتمند در تیم ملی نیز بدرخشند.
البته باید در خصوص عدم نتیجهگیری همین قهرمانان جوان در تیم ملی تفحص کرد که چرا در این رده، توانمندیهای خود را به نحو احسن نشان نمیدهند؟
شاید به لحاظ دید حرفهای که در بخش پایه آموزش دیدهاند، خود را جدا میکنند و به لحاظ قهرمانی اشباع شدهاند! همچنین نبود لیگ باکیفیت و نتیجهگرایی باشگاهها عاملی میشود که همین استعدادها کمتر در لیگ به میدان بروند و به لحاظ فنی افت پیدا کنند. در حالی که در کشورهای صاحبسبک جهان، آنقدر در جریان مسابقات ملی قرار میگیرند و در لیگهای باکیفیت شرکت میکنند که در اوج تکنیکی خود به تیم ملی میروند. از طرفی باید توجه داشت که هر سرمربی که هدایت تیم ملی را برعهده میگیرد، بتواند بازیکنان را باانگیزه و امید حفظ کند.
در خصوص تیم ملی زنان نیز باید گفت میلاد تقوی، رئیس فدراسیون والیبال، با تغییر تفکر خود و افزودن مربی از بخش آقایان، انگیزه و تفکرات علمی را به حیطه کادر فنی بانوان اضافه کرد و توانست از سالها تجربه امیر طلوعکیان در تیم ملی و همراهی با مربیان بزرگ در مسابقات قهرمانی آسیا استفاده کند و اکنون این تیم را در کنار بزرگان والیبال آسیا، چین، ژاپن و تایلند که در جهان نیز ید طولایی دارند، قرار دهد.
انتهای پیام/