بارگذاری جمعیتی؛ توسعه یا انتقال بحران

ایران آنلاین:   یادداشت محمود غلامی/  مهاجرت از شهرستانها،مهاجرت از تهران به دلیل گرانی مسکن واجاره بها، حضوراتباع و سیاست های توسعه شهری باافزایش تعاونی های مسکن و‌انبوه سازان از عوامل اصلی بارگذاری ‌وتراکم جمعیتی در غرب استان تهران است.
در این میان نقش نظام درآمدی شهرداری‌ها وطرح های توسعه شهری نیز قابل تأمل است. وابستگی درآمد شهرداری‌ها به ساخت‌وسازها،تراکم فروشی وکمیسیون ماده صد، انگیزه‌هایی برای تداوم ساخت‌وسازها وجمعیت پذیری ایجاد می‌کند.
مشکل زمانی جدی‌تر می‌شود که نظام توسعه شهری و روستایی، بدون توجه کافی به ظرفیت واقعی منابع و بدون انطباق با طرح‌های جامع و تفصیلی، اسناد بالادستی و سند آمایش سرزمین انجام شود. وقتی جمعیت سریع‌تر از زیرساخت رشد کند، نتیجه چیزی جز کاهش کیفیت زندگی وشکل گیری شهری ناایمن نیست.نقاط جمعیتی که تاب آوری نداشته و ازاستانداردهای زندگی به دور است.
تخریب آب و خاک، محیط زیست و کاهش فضای تنفسی، گسترش ساخت‌وسازهای غیرمجاز، حاشیه نشینی ،کمبود سرانه های عمومی ،پراکندگی صنایع، آلودگی هوا، افزایش ترافیک ،آسیب‌های اجتماعی وتراکم پرونده های قضایی بخشی از پیامدهای بارگذاری خارج از توان اکولوژیکی شهرها و روستاهای غرب استان‌ است. کاهش عمق برداشت آب تا ۳۰۰ متر،ناترازی برق،وجود کلاس های درسی۴۰ نفره وکمبود فضاهای ورزشی،نشان از عمق بحران دارد.
تأکید رئیس‌جمهور بر توجه و‌مدیریت  بارگذاری جمعیت در استان تهران و پیگیری بسته ۲۶ بندی مدیریت جمعیتی از سوی استانداری، فرصتی برای اصلاح این روند است.
غرب تهران بیش از هر زمان دیگری به مدیریت یکپارچه،توقف توسعه بی‌ضابطه و تمرکز براجرای طرح های جامع و‌تفصیلی دارد.
در غیراین صورت بارگذاری جمعیتی بدون تامین زیرساخت به قربانی شدن عدالت اجتماعی، آرامش، ایمنی و توسعه متوازن منجر می شود.
انتهای پیام/