سازمان ملی هوش مصنوعی باید چابک و فرادستگاهی باشد

 در سخنان محمدرضا عارف سه نکته امیدبخش وجود داشت: سازمان ملی هوش‌مصنوعی باید ستادی باشد نه اجرایی؛ یک نهاد به‌تنهایی نمی‌تواند بار توسعه هوش‌مصنوعی را بر دوش بکشد؛ بخشی‌نگری نباید مانع همکاری شود. همین سه گزاره می‌تواند پایه یک توافق ملی درباره شیوه اجرای قانون باشد. سازمان ملی هوش مصنوعی زمانی مؤثر خواهد بود که کوچک، چابک و فرادستگاهی بماند. وظیفه آن نباید تولید محصول، اداره زیرساخت، اجرای پروژه یا رقابت با شرکت‌ها و دستگاه‌های تخصصی باشد. مأموریت اصلی سازمان، تعیین جهت، حل تعارض میان دستگاه‌ها، مشخص‌کردن مسئول هر نتیجه و مطالبه اجرای تصمیم‌های ملی است. قدرت چنین سازمانی از شمار کارکنان، ساختمان و بودجه مستقل آن نمی‌آید؛ از اعتبار تصمیم و توان واداشتن اجزای دولت به همکاری می‌آید.

عبارت قانونی «با استفاده از امکانات، اعتبارات و نیروی انسانی موجود» نیز نباید صرفاً راهی برای تأمین نیرو از دستگاه‌ها تلقی شود. می‌توان برای مسائل اولویت‌دار، گروه‌های مأموریتی کوچک و مدت‌دار تشکیل داد؛ گروه‌هایی متشکل از نمایندگان صاحب‌اختیار دستگاه‌ها و متخصصان دانشگاه و بخش خصوصی که برای یک مسأله معین، خروجی قابل سنجش و زمان پایان مشخص دارند. در این مدل، مسئولیت تخصصی دستگاه‌ها حفظ می‌شود و سازمان ملی، هماهنگی را جایگزین تصدی‌گری می‌کند.