وقتی ازدواج معیار موفقیت شود/ قضاوتی برای نادیده گرفتن زنان

بخشی از این گزارش را در ادامه بخوانید:

کارهایی که خیلی‌ها اصولاً براساس شناسنامه‌تان به شما حق انجام دادن‌شان را می‌دهند یا نمی‌دهند.

دستاوردهایی که وجود ندارد

مثلاً بالای ۳۰ سال هستید اما ازدواج نکرده‌اید. آن وقت است که ابروها بالا می‌رود و کم‌کم کل دستاوردهای زندگی شخصی‌تان زیر سؤال می‌رود. ازدواج می‌شود محور موفقیت و البته بچه‌دار شدن هم یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای زندگی.
زن در حالی که بچه دوساله‌اش را در آغوش گرفته، به خواهرش که دانشجوی پزشکی است اما هنوز ازدواج نکرده و بچه‌دار نشده، می‌گوید: «ببین، هرچقدر هم درس بخونی و موفق باشی، باید دنبال ازدواج کردن باشی؛ چون همین پدر و مادر خودمون هیچ‌وقت تو رو اگر ازدواج نکنی آدم موفقی نمی‌بینن.»

خودش دیپلمه است و خواهرش می‌داند که توی دلش او خود را برای اینکه شوهر ودو فرزند دارد ذاتاً آدم موفق‌تری نسبت به او می‌داند. البته که در موقعیت‌های دیگر، همین خواهر، کارهای خانه و نگهداری از پدر و مادر را همیشه می‌اندازد روی دوش خواهر مجردش: «ای بابا، تو که مسئولیتی نداری و از هفت دنیا آزادی.» و بعد هم با یک جمله «خوش به حالت» جگر آدم را می‌سوزاند.

زن مجرد، یک‌جا کسی است که «موفق نیست» چون ازدواج نکرده و جای دیگر کسی است که «مسئولیتی ندارد» چون ازدواج نکرده.

زن و شوهری را می‌شناسم که مشغله‌شان زیاد است. در این اوضاع و احوال اقتصادی که همه‌مان درکش می‌کنیم، دو تا شغل دارند و وقت نمی‌کنند سرشان را بخارانند و فعلاً هم برنامه‌ای برای بچه‌دار شدن ندارند. اما هر بار به خانه دوست و فامیل سر می‌زنند، درباره بچه‌دار شدن حرف می‌شنوند: «چقدر آخر کار می‌کنید! هیچ‌وقت فکر کرده‌اید تهش این همه را که جمع می‌کنید برای چه کسی می‌خواهید؟ بگذارید.» قضاوت در قضاوت و حکم صادر کردن.

البته که هر وقت با فامیل و دوست و آشنا سفر و برنامه‌ای دارند، بیشتر کارها و مسئولیت‌ها با آنهاست؛ چون بچه ندارند و از همه آزادتر و راحت‌ترند.