مجمع عمومی ؛ صحنهای برای روایت ایران
مجمع عمومی سازمان ملل متحد هر سال در هفته پایانی ماه سپتامبر آغاز به کار میکند و بهعنوان گستردهترین و بهنوعی بلندپایهترین رویداد بینالمللی، میزبان شمار زیادی از سران کشورها و دولتهاست.
حسین قریبی، سفیر پیشین ایران در برزیل: هر سال بیش از ۱۵۰ رئیس دولت و رئیس کشور، از جمله پادشاهان، رؤسایجمهوری و نخستوزیران در این رویداد شرکت میکنند. هر هیأت نیز بر اساس دستور کار و اولویتهای خود در جلسات مختلف سطح بالا مشارکت میکند. همچنین دیدارهای دوجانبه و چندجانبه با کشورهایی که در چارچوب اولویتهای سیاست خارجی خود مدنظر دارند، برنامهریزی و پیگیری میشود. اهمیت حضور در نیویورک از این جهت است که در هیچ زمان دیگری از سال و در هیچ نقطهای از جهان، چنین تنوعی از مقامات عالیرتبه کشورها در یک مکان گرد هم نمیآیند. از این رو، مجمع عمومی سازمان ملل فرصت بسیار مناسبی برای پیشبرد منافع ملی و اهداف مورد نظر هر کشور و دولت فراهم میکند.
در چنین شرایطی، غیبت از این رویداد میتواند در برخی موارد این برداشت را ایجاد کند که کشور مربوطه از اعتمادبهنفس لازم برای حضور در این عرصه برخوردار نیست. برای نمونه، حتی شاهد بودهایم که نخستوزیر رژیم صهیونیستی با وجود صدور حکم بازداشت بینالمللی و سنگینی پرونده این رژیم به دلیل جنایات فجیع علیه مردم فلسطین و غزه، همچنان بر حضور در رویدادهای بینالمللی تأکید دارد تا عدم حضورش بهعنوان نشانهای از ضعف این رژیم تلقی نشود.
حتی در مواردی که سخنرانی رئیس این رژیم با تحریم برخی دولتها مواجه میشود، آنها همچنان تلاش میکنند صحنه را خالی نکنند. این مثال را از این جهت مطرح میکنم که تأکید کنم در مجمع عمومی سازمان ملل، ملت ایران نیز باید نماینده داشته باشد و حضور خود را بهطور مؤثر به نمایش بگذارد.
جمهوری اسلامی ایران باید در این عرصه حضور داشته باشد و مواضع خود را با صراحت، شفافیت و در عین حال با زبان دیپلماتیک و قابل فهم برای سایر دولتها بیان کند. از یک سو، ملت و دولت ایران به دلیل دفاع از کشور در برابر تجاوز، مورد تمجید و توجه برخی کشورها قرار گرفتهاند و از سوی دیگر، تبلیغات منفی گستردهای علیه ایران شکل گرفته که تلاش میکند تصویری از تضعیف ایران، وجود مشکلات داخلی و خارجی، محاصره دریایی و مسائل دیگر ارائه دهد.
در چنین شرایطی، حضور بالاترین مقام اجرایی کشور در سازمان ملل، همانند سالهای گذشته، برقراری تماسهای دیپلماتیک، سخنرانی در مجمع عمومی و حضور در محافل مورد نظر، در صورت برنامهریزی دقیق و مناسب، میتواند پاسخی به این تبلیغات رسانهای باشد و تصویر واقعیتر، مقتدرانه و شایستهای از جمهوری اسلامی ایران به نمایش بگذارد.
دیپلماسی تحریمپذیر نیست
دیپلماسی، بویژه دیپلماسی چندجانبه که سازمان ملل متحد مظهر آن است، تحریمپذیر نیست. تحریم چنین رویدادهایی در واقع میتواند به معنای نوعی انزوای خودخواسته از سوی دولت یا کشور مربوطه تلقی شود. این یک برداشت عمومی است که نسبت به این مسأله وجود دارد.
بنابراین، امیدواریم حضور ایران در این رویداد بتواند نمایش مناسبی از اقتدار، اعتمادبهنفس و توانمندی مردم و دولت ایران باشد.
همانطور که اشاره کردم، بهرهبرداری بهینه از چنین رویدادی در درجه اول به ابتکار عمل و پرهیز از برنامههای کلیشهای و تکراری بستگی دارد؛ برنامههایی که گاهی مشخص نیست تا چه اندازه میتوانند منافع مورد نظر کشور را تأمین کنند.
ضروری است در کنار برنامههای معمول، مجموعهای از برنامههای ابتکاری و رسانهای نیز در نظر گرفته شود؛ از جمله گفتوگوی مستقیم و زنده با مردم و رسانههای بینالمللی و همچنین برنامهریزی هدفمند برای تعامل با دولتهایی که در اولویت سیاست خارجی کشور قرار دارند. امیدواریم مجموعه این اقدامات در نهایت بتواند تصویر واقعی و شایستهای از ایران و اقتدار ملت ایران را به جامعه بینالمللی ارائه کند.
انتهای پیام/