عبور شهریار از «ظرفیت زیستی»

یادداشت/محمود غلامی/ امروز شهریار در حومه تهران به دلیل بارگذاری بیش ازحدجمعیتی، صنعتی، ترافیکی و مهاجرت بی رویه با فشار روزافزون بر ظرفیت‌های زیستی و زیرساختی مواجه است؛ فشاری که نشانه‌های آن را می‌توان در بحران آب، ترافیک سنگین، انباشت پسماند، آلودگی هوا، ساخت وسازهای غیرمجاز،تخریب محیط‌زیست، فرونشست زمین،کمبود سرانه‌های عمومی وافت کیفیت زندگی مشاهده کرد.
اگرچه بارها این مسائل از سوی کارشناسان، صاحب نظران ورسانه‌ها هشدارداده شده اما تداوم روند موجود نشان می‌دهد که هشدارها هنوز به تغییر جدی در سیاست‌گذاری و الگوی توسعه منجر نشده است؛ موضوعی که می‌تواند آسیب‌های جدی و بعضاً جبران‌ناپذیری به بنیان‌های طبیعی، زیرساخت‌ها،منابع و کیفیت زندگی شهروندان وارد کند.
در این میان افزایش ساخت‌وسازها توسط انبوه‌سازان و تعاونی‌های مسکن در مناطقی چون اندیشه، شهریار،باغستان، فردوسیه  و‌صباشهر بدون تناسب با ظرفیت‌های زیرساختی و زیستی منطقه، در کنار ضعف نظارت و غفلت برخی مدیریت‌های شهری، نگرانی‌ها درباره آینده شهرها را افزایش داده است؛ آینده ایی که در آن آرامش‌،رضایت ‌ورفاه شهری دیده نمی شود.
مدیران شهری، اعضای شوراهای اسلامی شهر و سیاست‌گذاران به خوبی می‌دانند که بارگذاری جمعیتی بدون تأمین آب، انرژی، حمل‌ونقل، خدمات عمومی، فضای سبز و سایر زیرساخت‌های مورد نیاز نه‌تنها به توسعه پایدار منجر نمی‌شود، بلکه می‌تواند زمینه‌ساز تشدید بحران‌های زیست‌محیطی،اجتماعی،بی اعتمادی و افزایش نارضایتی عمومی شود.
امروز شهرستان شهریار با یک و‌نیم میلیون جمعیت بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازنگری جدی در الگوی توسعه وتغیرسیاست هاست. توسعه زمانی متوازن و‌پایدار خواهد بود که با ظرفیت‌های طبیعی و زیرساختی منطقه تناسب وتعادل داشته باشد؛ در غیر این صورت، هزینه عبور از ظرفیت زیستی را در نهایت مردم امروز و نسل‌های آینده پرداخت  خواهند کرد.شاخص ها 
‌،آمار و هشدار کارشناسان نشان می دهد که شهریار بیش از این ظرفیت بارگذاری ندارد.
مراقب باشیم با ندانم‌ کاری‌ وترجیح منافع کوتاه مدت بر منافع بلند مدت، فرصت ها را به تهدید تبدیل نکنیم.