ایران نقطه‌ضعف قدرت آمریکا را پیدا کرد؛ پایگاه‌ها

ایران در این درگیری عمدتاً به‌جای هدف قرار دادن مستقیم ناوهای هواپیمابر یا جنگنده‌های آمریکایی، شبکه بزرگ و آسیب‌پذیر پایگاه‌ها و مراکز لجستیکی آمریکا را هدف قرار داد؛ شبکه‌ای که پشتیبانی از نیروها و شناورهای آمریکایی در منطقه به آن وابسته است. حملات به پایگاه دریایی آمریکا در بحرین نیز به اختلال در توان پشتیبانی از شناورهای آمریکایی در منطقه منجر شد و شرایط دشواری را برای خدمه ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن ایجاد کرد.
اهمیت این حملات فقط به میزان خسارت واردشده محدود نیست، بلکه به رابطه میان هزینه حمله و هزینه دفاع مربوط می‌شود. آمریکا بخش قابل توجهی از ذخایر سامانه‌های دفاع موشکی خود را برای مقابله با موشک‌ها و پهپادهای ایران مصرف کرد. سامانه‌های رهگیر آمریکایی از نظر فنی توانایی بالایی دارند، اما حجم بالای حملات ایران باعث شد بخشی از موشک‌ها و پهپادها از دفاع عبور کنند. در نتیجه، ۱۵ پایگاه منطقه‌ای آمریکا آسیب قابل توجهی دیدند. مسئله اصلی نه ناکارآمدی مطلق رهگیرها، بلکه تفاوت میان تعداد زیاد و نسبتاً ارزان سلاح‌های مهاجم و تعداد محدودتر و پرهزینه‌تر موشک‌های رهگیر بود. در چنین شرایطی، افزایش حجم حملات می‌تواند احتمال عبور بخشی از آن‌ها از شبکه دفاعی را بالا ببرد.
این الگو در جنگ اوکراین نیز مشاهده شده و نشان می‌دهد دفاع از اهداف بزرگ و ثابت، مانند پایگاه‌های نظامی، در برابر موج‌های گسترده حملات هوایی دشوار است. در این چارچوب، توازن فعلی فناوری قدرت هوایی تا حدی به نفع عملیات تهاجمی توصیف می‌شود، زیرا ایجاد دفاع مؤثر در برابر تعداد زیادی از سامانه‌های نسبتاً ارزان می‌تواند هزینه‌بر باشد.
آسیب‌پذیری پایگاه‌های آمریکا در ایران همچنین بحثی گسترده‌تر درباره نحوه استقرار نیروهای این کشور در مناطق مختلف ایجاد می‌کند. پایگاه‌های بزرگ و متمرکز آمریکا در کره جنوبی، اوکیناوا و گوام از نظر ساختار با شبکه لجستیکی آسیب‌پذیر خلیج فارس شباهت‌هایی دارند و در صورت یک درگیری بزرگ‌تر در شرق آسیا، می‌توانند اهداف مهمی برای حملات موشکی و هوایی چین باشند؛ کشوری که ظرفیت نظامی و حجم آتش بسیار بیشتری نسبت به ایران دارد.