مترو غرب تهران؛ بایدها و نبایدها
ترافیک،امروز به یکی از جدیترین چالشهای شهرهای غرب استان تهران تبدیل شده است؛ معضلی که حاصل رشدبی رویه جمعیت، مهاجرت ،توسعه شهری و ضعف زیرساختهای حملونقل عمومی و شبکه معابر است.
محمود غلامی: معضلی که کیفیت زندگی مردم شهرهای شهریار، قدس، ملارد و اندیشه بابیش از سه میلیون جمعیت را تحت تأثیر قرار داده است. توسعه شهری در غرب استان تهران بدون تناسب باظرفیتهای حملونقلی، خود را در قالب ترافیک سنگین، آلودگی هوا، اتلاف زمان،افزایش هزینههای زندگی ورشدناهنجاری ها نشان میدهد.توسعه ای که نیازمند بازنگری جدی درمدیریت شهری وتغییردر سیاست گذاری هاست .
روزانه صدها هزارخودرو شخصی از شهرهای غرب استان وارد تهران میشوند؛ سفرهایی که اشتغال و تمرکز مراکز اقتصادی، اداری، درمانی و خدماتی از عوامل اصلی آن است که منشأ اصلی ترافیک درجاده های این شهرهاست.در چنین شرایطی توسعه شبکه مترو به عنوان شبکه حمل ونقل ارزان، پاک و سریع میتواند یکی از راهکارهای مهم برای کاهش وابستگی به خودروی شخصی، مدیریت ترافیک، کاهش آلودگی هوا و صرفهجویی در مصرف سوخت و هزینه ها باشد.
دولت چهاردهم نیز توسعه خط مترو در غرب تهران و اتصال آن به شبکه مترو پایتخت را در دستور کار قرار داده و استانداری تهران با برگزاری نشستهایی با مدیران شهرداری تهران، شرکت مترو، فرمانداران و شهرداران غرب استان،اجرای این پروژه را باجدیت پیگیری میکند.معتمدیان استاندار تهران در این نشست تشکیل شرکت مترو غرب تهران و اخذ مجوز ماده ۲۳ را از اقدامات ضروری پروژه عنوان و بر پیگیری آن تأکید کرده است. بر اساس این مدل ۵۰ درصد هزینه اجرای خط مترو بر عهده دولت و ۵۰ درصد بر عهده شهرداریها خواهد بود.
لازم به یادآوری است که شهرداریها در سالهای اخیر در کنار وظایف ذاتی ، در حوزههایی مانند مدرسهسازی، تأمین آب و روشنایی معابر ،توسعه ورزش، پشتیبانی از دستگاههای خدماتی، فرهنگی و اجتماعی وکمک به مدیریت بحران و بازسازی مناطق آسیبدیده وپشیبانی از جنگ مشارکت فعال داشتهاند.اکنون مترو نیز به فهرست پروژههای مورد انتظار از شهرداریها اضافه شده است؛ پروژهای که به نظر می رسد هزینه احداث آن فراتر از توان مالی برخی شهرداری ها باشد.نباید فراموش کرد که تحمیل هزینههای سنگین به شهرداریها بدون پیشبینی منابع پایدار، میتواند پیامدهای ناخواستهای برای توسعه شهرها داشته باشد.نگرانی اصلی آن است که شهرداریها برای تأمین سهم خود از هزینه مترو، ناگزیر به استفاده از منابع ناپایدار همچون تراکمفروشی، تغییر کاربری وساخت وسازهای غیرمجاز شوند؛ مسیری که در صورت نبود نظارت و تأمین مالی مناسب میتواند به افزایش بارگذاری جمعیتی،تخریب محیط زیست و تشدید فشار بر زیرساختهای شهری منجر شود.بنابراین لازم به تاکید است که توسعه مترو نباید با تخریب ظرفیتهای زیستی و زیرساختی شهرها همراه شود.تجربه احداث پروژه مترو در اسلامشهر توسط مدیریت شهری نشان میدهد که مدل تأمین مالی یکی از مهمترین چالشهای اجرای این طرحهاست و نمیتوان صرفاً با اتکا به منابع شهرداریها، پروژهای با چنین مقیاس و اهمیتی را پیش برد.
قطعاقابل قبول نیست که باشهرفروشی ،مترو احداث شود،مساله ای که در اسلامشهر قابل مشاهده است.علی ملکی شهردار شهریا نیز در جلسه شورای شهر با اشاره به اهمیت توسعه حملونقل عمومی و ضرورت اجرای خط مترو، آمادگی شهرداری برای مشارکت در احداث این خط را اعلام کرده و مدل BOT را بهعنوان یکی از روشهای تأمین مالی مطرح کرد که درحال پیگیری ومذاکره است.سخن آخر اینکه هرچنداحداث مترو ازمطالبات اساسی مردم و نیاز زیربنایی منطقه است ولی لازم است دولت در کنارشهرداریها،سهم ونقش بیشتری در تامین منابع اجرای این پروژه داشته باشد .
انتهای پیام/