او آقای خاص فوتبال ایران بود

  مهری رنجبر/   نراقی در گفت‌وگو با «ایران» از نخستین روزهای آگاهی از بیماری دوستش، رنجی که او در ۲سال پایانی زندگی تحمل کرد و ویژگی‌های شخصیتی فوتبالیستی می‌گوید که به اعتقاد او جایگاهی متفاوت در فوتبال ایران داشت.

سیدهادی نراقی درباره چگونگی اطلاع از بیماری حمید علیدوستی می‌گوید: «او دو سال پیش، پس از دریافت نتیجه آزمایش‌هایش، با من تماس گرفت؛ چون من پیش از او به سرطان مبتلا شده بودم. معمولاً عدد PSA در آزمایش باید یک، دو یا سه باشد، اما برای حمید علیدوستی ۱۵۰ بود. وقتی نتیجه را دیدم، تعجب کردم. اما او را پیش پزشک معالج خودم بردم تا شاید خیالش را راحت کند و نگرانی‌اش برطرف شود. وقتی پزشک نتیجه آزمایش را بررسی کرد، رو به من گفت: نمی‌شود کاری کرد.»
او با اشاره به روزهای دشوار بیماری علیدوستی ادامه می‌دهد: «حمید در این دو سال، بویژه یک سال آخر، درد وحشتناکی را تحمل می‌کرد. ۱۰روز پیش برای عیادتش به بیمارستان رفتم. اصلاً حال خوبی نداشت. به من گفت باید واقعیتی را بگویم؛ اینجا برای اینکه درد وحشتناک مرا کنترل کنند، مسکن‌های قوی تجویز می‌کنند، اما مصرف آنها حالم را بدتر می‌کند.»
نراقی خبر درگذشت علیدوستی را یکی از تلخ‌ترین اتفاقات برای جامعه فوتبال می‌داند و می‌گوید: «ضایعه بسیار دردناکی بود. به‌حدی که نعیم صفوی، مربی حمید علیدوستی با شنیدن خبر از پا افتاد و نتوانست روی پای خودش بایستد.»
مهاجم پیشین استقلال در توصیف جایگاه علیدوستی در فوتبال ایران تأکید می‌کند: «می‌توانم بگویم او خاص‌ترین فوتبالیست ایران بود؛ خاص به تمام معنا. به همین دلیل برای همه اهالی فوتبال قابل احترام بود. حتی کسانی که کنارش بازی نکرده بودند، دوست داشتند در خدمت او باشند.»
او رمز محبوبیت علیدوستی را در فروتنی و رفتار حرفه‌ای‌اش می‌داند: «حمید مهره کلیدی تیم هما بود و خیلی وقت‌ها به‌تنهایی نتیجه بازی را برای تیم درمی‌آورد، اما کوچک‌ترین فخری نمی‌فروخت. همچنان با دوستان و هم‌تیمی‌هایش صمیمی و بی‌تکلف برخورد می‌کرد. زودتر از همه به تمرین می‌آمد و دیرتر از همه می‌رفت. به قول و قرارهایش پایبند بود و نظم و انضباط در کارهایش حرف اول را می‌زد. زحمت زیادی کشید و در همه زمینه‌ها شخصیتی متفاوت داشت.»
هادی نراقی درباره انتخاب‌های فوتبالی علیدوستی و دوری او از تیم‌های بزرگ پایتخت نیز می‌گوید: «امروز بسیاری از فوتبالیست‌ها برای پول بازی می‌کنند، اما نام حمید علیدوستی در تاریخ فوتبال ثبت می‌شود؛ چون ترجیح می‌داد در تیمی ضعیف‌تر بازی کند و آن‌را به تیمی قدرتمند تبدیل کند تا بتواند با تیم‌های مطرح رقابت کند. شاید رؤیای بسیاری از بازیکنان، پوشیدن پیراهن استقلال و پرسپولیس باشد، اما حمید چنین نگاهی نداشت. او دوست داشت مقابل تیم‌های بزرگ قرار بگیرد و برای تیم خودش افتخارآفرینی کند.»
پیشکسوت استقلال، با اشاره به سختی‌های زندگی شخصی علیدوستی از رنج‌هایی می‌گوید که به اعتقاد او فراتر از توان هر انسانی بود: «به نظرم حمید روزهای سخت زیادی را در زندگی تجربه کرد. دنیا با او بد تا کرد. اتفاقاتی برایش افتاد که شاید کمتر کسی می‌توانست پس از آنها کمر راست کند. پسرش پویان جلوی چشمانش پرپر شد و خودش هم با سرطان دست‌وپنجه نرم کرد. واقعاً این همه سختی حق حمید علیدوستی نبود. او شایسته بالاترین و بهترین زندگی بود، اما نمی‌دانم چرا این مرد دوست‌داشتنی باید این همه زجر می‌کشید.»