خروج از «وضعیت نه جنگ، نه صلح» از مسیر افزایش قدرت و عقلانی
وضعیت نه جنگ و نه صلح کنونی، به علت جنگ تحمیلی و دشمنی دیرینه آمریکا به وجود آمده درحالیکه در مقابل، جمهوری اسلامی ایران تمام تلاش خود برای عدم ورود به آن و پس از تحمیل جنگ، خروج از این شرایط را به کار بسته است.
مرتضی کامل نواب، دبیر کل جمعیت پیشرفت و عدالت: وضعیت نه جنگ و نه صلح کنونی، به علت جنگ تحمیلی و دشمنی دیرینه آمریکا به وجود آمده درحالیکه در مقابل، جمهوری اسلامی ایران تمام تلاش خود برای عدم ورود به آن و پس از تحمیل جنگ، خروج از این شرایط را به کار بسته است.
تلاشی صادقانه که چند دور مذاکرات قبل و بعد از جنگ تحمیلی دوم شاهدی بر آن است. اما حالا که حماقت سردمداران کاخ سفید، ایران را به این شرایط کشانده - و البته خود دشمن را هم در وضعیت بسیار وخیمی قرار داده - باید با تدبیر و طی یک فرآیند طولانی به وضعیتی تثبیت شده برگردانده شود. وضعیتی که با مفهوم بازدارندگی شناخته میشود.
لذا هدفگذاری اصلی، دستیابی به بازدارندگی است تا طی آن، این وضعیت نه جنگ، نه صلح پایان یابد. رسیدن به بازدارندگی پایدار و حداکثری نیز از طریق قدرت و عقلانیت انقلابی ممکن است. فرآیندی که با صرف جنگیدن یا صرف مذاکره کردن به نتیجه نخواهد رسید. جنگیدن در شکل حداکثری آن، برای کشور هزینههایی به همراه دارد. هر چند که در لحظه لازم، باید با تمام توان و بدون هیچ ترس و نگرانی جنگید؛ کار بزرگی که نیروهای نظامی و مردمی جمهوری اسلامی ایران در یک سال و نیم گذشته بارها آن را به جهانیان نشان داده و قدرت خود را اثبات کردهاند.
در مقابل، مذاکره صرف بدون آمادگی برای جنگیدن نیز معقول نیست. چراکه نظریه امتیاز دادن به دشمن بارها شکست خورده و دشمن آمریکایی نشان داده است که به چیزی کمتر از ونزوئلایی شدن کشور راضی نخواهد شد. پس مذاکره و امتیاز نمیتواند بازدارندگی را احیا کند بلکه ممکن است دشمن را جری سازد. اساس بازدارندگی با تقویت قدرت درونی کشور در حوزههای مختلف شکل خواهد گرفت. ابعاد متعددی که مانند یک پازل باید بازسازی شوند و قدرت ملی جمهوری اسلامی ایران را به سطحی برسانند تا دشمن، جرأت حمله مجدد به کشور را نداشته باشد.
ابعاد نظامی، امنیتی، اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، علمی، صنعتی و... لوازم این قدرتیابی کشور است. برای بازیابی قدرت در این زمینهها و بازسازی لازم در این موضوعات، نیاز است تا زمان لازم مهیا شود. همچنین پیروزیهای نظامی تبدیل به امتیازات راهبردی و سیاسی شود تا کشور بتواند از موفقیتهای خود استفاده کند. در طی این فرآیند هم آمادگی برای انواع سناریوهای خصمانه دشمن وجود داشته باشد. چنین دستورالعملی در نهایت به همان نسخه «هم جنگ و هم مذاکره» به عنوان ابزارهای تثبیت و تقویت قدرت ملی میرسد که تجویزش را براساس عقلانیت انقلابی مطرح میسازد.
نگاهی که معتقد است جنگ بدون مذاکره و مذاکره بدون اهرم جنگ، ناکارآمد است. در این نگاه، تنگه هرمز به عنوان یک اهرم ژئواستراتژیک دشمن را تحت فشار قرار میدهد تا به خواستههای ایران تن بدهد. فشاری که از درون طرح میدان نظامی به وجود آمده و ظرفیت قدرت درونی کشور را افزایش میدهد.
در لحظهای که این فشار به نتیجه میرسد، ایران باید از طریق مذاکره و امتیازگیری سیاسی، موفقیت خود را تثبیت کرده و آن را به امر راهبردی تبدیل سازد. این فرآیند در نهایت موجب خواهد شد تا شکستهای راهبردی دشمن افزایش یافته و امکان قدرتیابی ایران افزایش یابد. خروجی چنین رویکردی نیز شکلگیری بازدارندگی در برابر دشمن خواهد بود و حرکت به سمت ایران هر چه قویتر را ممکن میسازد.
انتهای پیام/