اگر توافق میان ایران و آمریکا در روزهای آینده نهایی شود، مهمترین خطای تحلیلی آن خواهد بود که آن را صرفاً محصول مذاکرات دیپلماتیک بدانیم. واقعیت آن است که دیپلماسی امروز، نتیجه تحولات میدان و مقاومت تاریخی ملت و نیروهای مسلح ایران است.
ادعای اخیر دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا مبنی بر تعویق حمله نظامی به ایران آن هم با ادعای درخواست برخی سران عربی برای جلوگیری از تشدید جنگ را باید در چهارچوب الگوی رفتاری دولت ترامپ در قبال ایران تحلیل کرد.
مصطفی نجفی-کارشناس مسائل راهبردی در روزنامه ایران نوشت: ناآرامیهای دی ماه را باید یک نقطه عزیمت در بازتنظیم محاسبات آمریکا درباره ایران دانست. در آن مقطع، در واشنگتن این برداشت تقویت شد که فشار داخلی میتواند قدرت چانهزنی تهران را کاهش دهد و حتی سناریوهای پرریسکتر از جمله اقدام نظامی محدود قابل طرح باشد.
مصطفی نجفی_ صاحبنظر مسائل سیاست خارجی در یادداشتی نوشت: در حال حاضر دو قرائت اصلی در فضای فکری و رسانهای درباره آینده «نظم منطقهای» دیده میشود: گروهی با نگاهی خوشبینانه، معتقدند منطقه در حال ورود به ساختاری تازه است؛ نظمی که بر پایه توافقهای سیاسی و عادیسازی روابط کشورهای عربی با اسرائیل شکل میگیرد و با بازگشت فعال ایالات متحده، میتواند دورهای جدید را رقم بزند.
علاوه بر دیدارها، ملاقاتها و نشستهای رسمی و آشکار که در این دوره از نشست مجمع عمومی اهمیت دارد، مهمترین دستورکار رئیسجمهوری در سفر به نیویورک باید در چهارچوب دیپلماسی پنهان تنظیم شود.