در سال ۲۰۱۹، رتبه حدود ۷۷ ایران در شاخص کیفیت راههای مجمع جهانی اقتصاد بارها مورد استناد قرار گرفته است. این رتبه در نگاه نخست این پرسش را ایجاد میکند که چگونه کشوری با بیش از ۲۳۰ هزار کیلومتر راه، ۱۵ هزار کیلومتر راهآهن و حدود ۳ هزار کیلومتر آزادراه، در ارزیابی کیفیت شبکه حملونقل جایگاهی پایینتر از انتظار دارد؟
دایار خاشع، دبیر کمیته سرمایهگذاران آزادراهها در روزنامه ایران نوشت: در تجربه اقتصادهای بزرگ جهان، سرمایهگذاری در زیرساختهای حملونقل صرفاً یک اقدام عمرانی نبوده، بلکه ابزار شناختهشده سیاست مالی ضدچرخهای برای مقابله با رکود و بیکاری بوده است.
خدایار خاشع_ دبیر کمیته سرمایهگذاران آزادراهها در یادداشتی نوشت: سیام دیماه یادآور رخدادی است که فراتر از یک فاجعه شهری، تصویری روشن از نقصی ساختاری در حکمرانی اقتصادی کشور ارائه میدهد. فروریختن ساختمان پلاسکو نه محصول یک ریسک پیشبینیناپذیر، بلکه نتیجه سالها ترک فعل، تعویق تصمیم و ابهام در مسئولیت نهادی بود. مسأله شناخته شده بود، هشدارها داده شده بود، اما تصمیم سخت به آینده سپرده شد؛ آیندهای که با هزینهای بهمراتب سنگینتر، خود را تحمیل کرد.