در تاریخ ملتها و در حافظه ورزش، گاه نام یک شهر فراتر از یک نقطه روی نقشه معنا پیدا میکند. برخی شهرها به دلیل رخدادهای بزرگ، بعضی به واسطه قهرمانیها و شماری دیگر به سبب کار خاصی که در لحظهای حساس از خود نشان دادهاند، جاودانه میشوند.
زمانی که در سازمان حفاظت محیطزیست مسئولیت داشتم، یکی از برنامههای ارزشمندی که همکارانم در معاونت آموزش در پی تحقق آن بودند، گنجاندن دو واحد درس «شناخت محیطزیست» در دروس عمومی دوره کارشناسی دانشگاهها بود.
سال ۱۳۷۵ هجری خورشیدی، در خیابان فردوسی، کوچه شهید شاهچراغی، دفتر مجله کیهان بچهها، جلسهای با سردبیر وقت مجله، شادروان امیرحسین فردی داشتم. در آن جلسه با ایده« چگونه بچهها را با ایرانشناسی آشنا کنیم و چگونه از این طریق دوست داشتن ایران را به علاقهمندی بیپایان بچهها تبدیل کنیم؟» وارد بحث شدیم.
در تاریخ ایران، کمتر چهرهای را میتوان یافت که همزمان در میدان جنگ، عرصه دیپلماسی، اقتصاد و فرهنگ چنین هماهنگ و مؤثر ظاهر شده باشد؛ «امامقلیخان» نهفقط یک سردار صفوی، بلکه معمار نوعی حکمرانی هوشمند بود که از سواحل هرمز تا قلب شیراز، نقشهای نو برای قدرت ایران ترسیم کرد. این یادداشت، روایتی است از مردی که با شکست انحصار پرتغالیها در خلیج فارس، پیوند راهبردی «مرکز و دریا» را برقرار ساخت و نشان داد سیادت ملی، حاصل تلفیق شمشیر، تدبیر و خرد است.
دوم اردیبهشت، روز زمین پاک، در سپهر اندیشه ایرانی-اسلامی ما، فراتر از یک تذکار محیطزیستی، بازخوانی نسبت میان «انسان» و «امانت الهی» است.
«میرمهنا»، فرزند میرناصر (حاکم بندر ریگ)، یکی از جسورترین قهرمانان ملی ایران در اواخر دوران زندیه است.
خلیج فارس یا شاخاب پارس که در اسناد کهن و متون تاریخی با نام «دریای پارس» خوانده میشود، فراتر از یک گذرگاه آبی، همواره ستون فقرات امنیت، سیاست و اقتصاد فلات ایران بوده است.