ملت ایران در جنگ ۴۰ روزه و پس از آن، از خود چنان «حماسه حضوری» نشان داد که دوست و دشمن حیرتزدهاند! این ملت در شرایطی به صحنه آمدند که دو کشور اتمی و دارای تجهیزات مدرن، با همراهی کشورهای اروپایی و عربی منطقه میخواستند نظام جمهوری اسلامی را براندازند و سرزمین و ملت ایران را قربانی و تکهتکه کنند.
ارزش انسان به چیست؟ چگونه میتوانیم ارزش و اعتبار انسان را بسنجیم؟ پاسخی که به این پرسش میدهیم، هدف و جهت و سبک زندگی ما را تعیین و تعریف میکند. امام علی(ع) درباره ارزش انسان گفته اند: «و قیمة کل امرء ما یحسنه.» یعنی «ارزش و بهای انسان به آن چیزی است که نیکو میداند.»
سید عطاءالله مهاجرانی در روزنامه ایران نوشت: به روایت حافظ شیرازی «حسب حالی ننوشتیم و شد ایامی چند!» در بهشت نجف اشرف که مشرف بودم، فرصتی برای گفتوگو با هموطنان و نیز شیعیان عراقی و لبنانی، بحرینی و کویتی و عربستانی که در دریای مواج نجف حضور دارند؛ فراهم بود. نکتههای بسیاری از هموطنان ایرانی یا شیعیان منطقه میآموختم. همچون فرصتی که شما هر روزه در نمازهای پنجگانه با کنار دستی خود حال و احوال میکنید؛ هرکدام نمایندهای از گوشهای از ایران بزرگ یا جهان شیعه بودند.
سیدعطاءالله مهاجرانی در واکنش به پیشنهاد رئیس جمهور فرانسه به ترامپ درمورد ایران، نوشت: ماکرون در ظاهر از دموکراسی سخن میگوید اما در باطن به ترامپ میگوید بیا ایران را مثل سوریه بمباران کنیم.
سید عطاءالله مهاجرانی در روزنامه ایران نوشت: واقعیت این است که در جهان جدیدی به سر میبریم. در این جهان، دموکراسی و حقوق دولتها و ملتها، منشور سازمان ملل و اعلامیه حقوق بشر، الفاظ پوچ و تهی از معناست؛ چنانکه در اردیبهشت سال گذشته گیلعاد اردان، نماینده اسرائیل در سازمان ملل، هنگام بحث قطعنامه پیشنهادی کشورهای عربی در مورد به «رسمیت شناختن کشور مستقل فلسطین» پشت تریبون سازمان ملل متحد قرار گرفت و منشور ملل متحد را پشت تریبون سازمان ملل توی ماشین خردکن کوچک و دستی که همراهش آورده بود، خرد کرد.
سید عطاءالله مهاجرانی در روزنامه ایران نوشت: نخستینبار واژه «استسباع» را در آثار شهید والا آیتالله مرتضی مطهری در روزگار جوانی دیدم. در توضیح آورده بود: شیر وقتی با حیوانات ضعیفتر از خود رویارو میشود چنان نگاه مُهیبِ میخکوبکننده و ویرانگری به آنها میافکند که حیوان بیچاره هیچگونه واکنشی نشان نمیدهد. درمانده و بیچاره و منجمد بر جای میماند تا بلعیده شود. این حالت را استسباع میگویند.
سید عطاءالله مهاجرانی در یادداشتی در روزنامه ایران نوشت:شش ماه پیش از طرف انجمن دانشجویان اتحادیه آکسفورد، oxford-Union یکی از دانشجوی دوره دکترای دانشگاه آکسفورد برایم پیام فرستاد که آیا میتوانم در مناظره اتحادیه درباره ایران و اسرائیل شرکت کنم؟ گفتند میهمانان در دو گروه و جهت خواهند بود.
سید عطاءالله مهاجرانی در یاداشتی نوشت:انتخاب شهردار نیویورک در این دوره آنقدر با اهمیت و حساسیتبرانگیز شده بود که گویی قرار است شهردار آمریکا انتخاب شود! اهمیت شهرداری نیویورک و شهر نیویورک و پیرو آن، مقام سیاسی و اجتماعی و فرهنگی شهردار نیویورک، به حدی است که چنین حساسیتهایی غیرعادی نمینماید.
سید عطاءالله مهاجرانی در یادداشتی نوشت: میهمانِ دوستان عزیز و قدیمی بودیم. تقریباً به اندازه عمر انقلاب از سابقه دوستیمان که خانوادگی هم شده است میگذرد. با دوست مشترکی دیگر که در میهمانی بود، همشهری هستیم. از آن دوستی ۵۷ سال میگذرد!
«ما مصریها، شیعیان افراح و شما ایرانیان شیعیان احزان هستید!» این سخن و تعبیر اندیشه برانگیز را (اندیشه به هر دو معنی تفکر و نیز دغدغه و بیم) اولینبار در قاهره از مرحوم «حسن حنفی» (۲۰۲۱-۱۹۳۵)فیلسوف و نظریه پرداز معاصر مصری شنیدم.