رانندگی یکی از رفتارهای روزمره شهروندان است که همواره با قواعد و مقررات خاص خود تنظیم میشود. با این حال، همواره این پرسش مطرح است که مرز میان تخلف و جرم در رانندگی کجاست و چه شرایطی باعث میشود یک رفتار راننده از چهارچوب تخلف فراتر رفته و واجد وصف کیفری شود.
در روزهای اخیر، موضوع راندن زنان با موتورسیکلت بار دیگر مورد توجه رسانهها قرار گرفته است. این مسأله در سالهای گذشته همواره با اختلافنظر، ابهام و برخوردهای سلیقهای همراه بوده و اکنون با پررنگتر شدن نقش بانوان در عرصههای اجتماعی به یکی از موضوعات حساس اجتماعی و حقوقی تبدیل شده است. براساس قوانین جاری راهنمایی و رانندگی، هر فردی برای استفاده از وسایل نقلیه موتوری ملزم به داشتن گواهینامه معتبر از مرجع ذیصلاح است.
حرکات نمایشی با خودرو که در افکار عمومی با عناوینی مانند دریفت، لاییکشی، هرزگردی یا انجام مانورهای خطرناک شناخته میشود، یکی از مصادیق بارز رفتارهای پرخطر در معابر عمومی است که طی سالهای اخیر بویژه در میان برخی جوانان رواج بیشتری پیدا کرده است.
علی روشنقیاس، وکیل پایهیک دادگستری در روزنامه ایران نوشت: مسأله رانندگی بدون گواهینامه، در نگاه اول ممکن است موضوعی ساده به نظر برسد؛ فردی بدون داشتن گواهینامه رانندگی کرده و حادثهای هم رخ نداده است. اما واقعیت این است که این رفتار، در چهارچوب حقوقی، صرفاً یک اقدام ساده یا بیاهمیت تلقی نمیشود.
فرار از صحنه تصادف یکی از رفتارهایی است که قانونگذار ایرانی با حساسیت ویژهای به آن پرداخته و در چهارچوب قانون مجازات اسلامی، آن را عملی مجرمانه و قابلتعقیب میداند.
مسأله فسخ در معاملات خودرو، برخلاف تصور رایج، تابع یک زمان از پیش تعیینشده یا فرمول واحد نیست. هرچند در گفتوگوهای روزمره گاهی شنیده میشود که «تا یک هفته میتوان فسخ کرد» یا «مهلت قانونی ده روز است»، اما واقعیت حقوقی چیز دیگری است.