مصطفی پوردهقان_ عضو فراکسیون ورزش مجلس در یادداشتی نوشت: ورزشکاران بهعنوان سفیران جمهوری اسلامی ایران در میادین بینالمللی شناخته میشوند؛ ازاینرو، دستگاه دیپلماسی کشور باید با ایفای نقش مؤثر و کمک به رفع موانع موجود، شرایط لازم برای حضور آنان در رقابتهای آسیایی و جهانی را فراهم کند.
فرشید فرحناکیان_ حقوقدان در یادداشتی نوشت: منشور المپیک در اصول بنیادین خود (Fundamental Principles of Olympism) با صراحت اعلام میکند که ورزش یک حق انسانی است و هیچ ورزشکاری نباید به دلیل ملیت، سیاست یا شرایط ژئوپلیتیکی از رقابت محروم شود.
مصطفی پوردهقان_عضو فراکسیون ورزش در یادداشتی نوشت: ورزش، چون نامش صنعت است، مدیرانی میخواهد که با علم مدیریت آشنا باشند و سیستم دخلوخرج و هزینهها را بدانند؛ فارغ از اینکه مسئولیت چه فدراسیونی را بر عهده دارند.
عباس صوفی_ نایب رئیس فراکسیون ورزش در یادداشتی نوشت: رؤسای فدراسیونها باید وظایف خود در ورزش را به نحو عالی انجام دهند. وظایف آنها تنها منحصر به اعزام تیمهای ملی به رقابتهای بینالمللی نیست، بلکه استعدادیابی در استانها، رشد و گسترش رشته ورزشی و برگزاری منظم لیگ، کنار موفقیتهای تیم ملی جزو وظایف رؤسای فدراسیونهای ورزشی به حساب میآید
لایههای وزیر ورزش و جوانان از عملکرد مدیران فدراسیونهای ورزشی در جریان مجمع کمیته ملی پارالمپیک نشاندهنده آن است که علیرغم حمایتهای متعدد دولت از ورزش در سال ۱۴۰۴، فدراسیونهای ورزشی توقعات جامعه را برآورده نساختند.
به جز ورزشکاران برخی رشتههای متمول، بسیاری از ورزشکاران با چالشهای مالی و درآمدی مواجه هستند.
سرپرست کاروان ورزشی ایران در بازیهای آسیایی، کیفیسازی در فرآیند اعزام ورزشکاران به بازیهای ناگویا را راهکاری منطقی و استاندارد میداند و بر اعزام کاروانی کیفی به این رقابتها تأکید دارد.
کوروش باقری_ عضو کمیسیون مربیان کمیته ملی المپیک: پروژه انتخاب مربیان و ورزشکاران برای تیمهای ملی از اهمیت بالایی برخوردار است؛ بهگونهای که موفقیت تیمهای ملی به عملکرد این افراد وابسته است. اما در فاصله ۷ تا ۸ ماه مانده به بازیهای آسیایی ناگزیریم اذعان کنیم که تغییر شاخصها یا ایجاد معیارهای جدید برای مربیان دیرهنگام است.
آرش فرهادیان_ سرپرست کاروان ایران در بازیهای ساحلی آسیا در یادداشتی نوشت: با توجه به محدودیتهای ارزی و بودجهای در حوزه اعزامهای ورزشی، اولویتبندی امری ضروری است و باید از «کمیت اعزام» به «کیفیت نتیجه» برسیم. لازم است بپذیریم در مقطعی قرار داریم که دیگر زمان کسب تجربه در مسابقات بزرگ نیست.
یکی از راهکارهای کلیدی برای صرفهجویی ارزی در حوزه ورزش، بازنگری در مقررات و سیاستهای اعزام تیمهای ورزشی به اردوهای آمادهسازی و تورنمنتهای بینالمللی است؛ بهویژه مواردی که هیچ دستاورد ملموسی برای ورزشکاران کشورمان به همراه ندارد و حضور در آن تورنمنت یا رویداد ورزشی بیشتر به یک سفر تفریحی شباهت دارد تا فرصتی برای ارتقای سطح کیفی ورزش ایران.
موضوع کاهش تعداد فدراسیونهای ورزشی را میتوان یک ضرورت حیاتی برای ورزش ایران دانست. افزایش عجیب و قابل تأمل تعداد فدراسیونهای ورزشی در سالهای اخیر، پیامدهای اقتصادی گستردهای برای جامعه ورزش به دنبال داشته است.
مقایسه عملکرد فدراسیونهای ورزشی ایران با همتایانشان در کشورهای آسیایی مانند کرهجنوبی، ژاپن، چین، ازبکستان و حتی قزاقستان نشان میدهد بدنه اداری ورزش ایران که در قالب فدراسیونها فعالیت میکند، به دلیل عدم درآمدزایی استاندارد و وابستگی شدید به منابع و بودجههای دولتی، با چالشهای مالی اساسی روبهرو است
کامیار اکبری سلطانی، مدیر امور مشترک فدراسیونها، در یادداشتی نوشت: تجمیع فدراسیونها یا تبدیل انجمنها و کمیتهها به فدراسیون و بالعکس راهکار جدید وزارت ورزش است. راهکاری که با رصد دقیق عملکرد فدراسیونها در جلسات تخصصی وزارت ورزش پیگیری میشود.
در سالهای اخیر تشکیل فدراسیونهای جدید مانند آمادگی جسمانی، ورزشهای بادبانی و ساحلی با موافقان و مخالفان زیادی همراه شد؛ اما با تغییر مدیریت وزارت ورزش برخی از آنها منحل شدند و اکنون بحث تشکیل فدراسیونهای تازه همچنان ادامه دارد.
علی کفاشیان_ معاون اسبق توسعه ورزش قهرمانی سازمان تربیت بدنی در یادداشتی نوشت: بر اساس اصول حاکم بر نظام ورزش، یک رشته زمانی باید صاحب فدراسیون مستقل شود که پیشتر دارای کنفدراسیون آسیایی و فدراسیون جهانی معتبر باشد و در نهایت نیز مورد تأیید کمیته بینالمللی المپیک قرار گیرد.
وزیر پیشین ورزش، باور دارد که ورزش ایران میتواند بدون اتکا به بودجه دولتی روی پای خود بایستد؛ به شرط آنکه نگاه مدیران تغییر کند و اقتصاد ورزش جدی گرفته شود. او با تأکید بر ضرورت بازنگری در تعداد فدراسیونها از راهکارهایی چون بانک ورزش و بیمه ورزشی سخن گفت.
بیانضباطی مالی در ورزش ایران به یکی از چالشهای ساختاری تبدیل شده است که سالانه بخش قابلتوجهی از منابع مالی فدراسیونها و باشگاههای ورزشی را بدون ایجاد ارزش افزوده مشخص مصرف میکند.
فهیمه محمدحسن_ عضو هیأت علمی پژوهشگاه تربیت بدنی در یادداشتی نوشت: در شرایط اقتصادی فعلی ایران که با تحریمها، تورم افسارگسیخته و محدودیتهای ارزی دستوپنجه نرم میکند، هدررفت منابع مالی در فدراسیونهای ورزشی و باشگاهها نهتنها یک مسأله مدیریتی، بلکه بحرانی ساختاری است.
حسین زارعیان_ دانشیار دانشگاه خوارزمی در یادداشتی نوشت: وابستگی مزمن فدراسیونهای ورزشی ایران به بودجه دولتی، یکی از مهمترین چالشهای حکمرانی ورزش کشور است.
موضوع وابستگی شدید فدراسیونهای ورزشی به منابع دولتی، چالش بسیار جدی برای ورزش ایران به وجود آورده است.