پژوهشگران دانشگاه ملی سنگاپور سامانهای نوآورانه برای روباتهای نرم توسعه دادهاند که به ماشینها نوعی «آگاهی بدنی» شبیه انسان میبخشد؛ قابلیتی که به روباتها اجازه میدهد بدون استفاده از دوربین یا سامانههای ردیابی خارجی و همچنین درغیاب اپراتور انسانی، محیط اطراف خود را تشخیص دهند و بر حرکت خود کنترل داشته باشند.
در حالی که شرکتهایی چون تسلا تلاش دارند کارخانههای خود را از روباتها پر کنند، شرکت «کارتویل روباتیکس» مسیر متفاوتی را برگزیده و با تمرکز بر ارتباط انسانی واقعی، روباتهایی سیلیکونی و نرم تولید کرده که میتوانند با انسان تعامل مناسب و خلاقانهای داشته باشند.
یک شرکت سازنده روبات های انسان نما قراردادی امضا کرده تا روبات های خود را در کارخانه و در نهایت برای تولید نمونه های مشابه به کار گیرد.