پژوهشگران دانشگاه ملی سنگاپور سامانهای نوآورانه برای روباتهای نرم توسعه دادهاند که به ماشینها نوعی «آگاهی بدنی» شبیه انسان میبخشد؛ قابلیتی که به روباتها اجازه میدهد بدون استفاده از دوربین یا سامانههای ردیابی خارجی و همچنین درغیاب اپراتور انسانی، محیط اطراف خود را تشخیص دهند و بر حرکت خود کنترل داشته باشند.