در دنیای هنر، مرز میان «هنرمند» و «کنشگر» گاهی بسیار باریک میشود؛ اما زمانی که هنر توانسته باشد صدای یک ملت یا دغدغههای عمیق یک نسل باشد، این دو مفهوم در هم میآمیزند.
محسن چاوشی از مردم خواست تا در روزهای دشوار کنونی به یاری نیازمندان بشتابند و با همدلی و انسانیت، به خانوادههای آسیبدیده کمک کنند.
در عرصه موسیقی، چاوشی بارها نشان داده که در بزنگاههای تاریخی و اجتماعی، واکنش هنری خود را دارد. نمونه بارز آن، قطعات حماسی و اعتراضی است که در مقاطع مختلف و بخصوص در جنگ دوازده روزه منتشر کرده و گاه بازتابی فراتر از مرزهای معمول موسیقی پاپ داشته است.
مشکل اصلی تلویزیون در خبررسانی نه کمبود فرمهای عجیب و متفاوت، بلکه فقر تنوع محتوایی و نادیدهگرفتن سلیقههای واقعی مخاطبان است؛ ضعفی که با آواز خواندن یک گوینده خبر جبران نخواهد شد.
تکآهنگ «یا مولا» با آهنگسازی و خوانندگی محسن چاوشی همزمان با سالروز میلاد حضرت علی(ع) منتشر شد.
خواننده و آهنگساز ایرانی گفت: کارهای محسن چاوشی را دوست دارم، علاقهمند آثار رضا صادقی و محسن یگانه هستم و کارهای خوبی خواندهاند.
در روزگاری که زخمهای جنگ هنوز التیام نیافته و آوارهای آن در گوشه و کنار هنوز پیش چشمان ماست، موسیقی گاه نقشی فراتر از سرگرمی ایفا میکند؛ نقشی همچون درمان یا فریاد مشترک یک ملت. آهنگ «علاج» از محسن چاوشی، با شعر کوبنده و آوای پرخراش، در این روزها به پناهگاهی تبدیل شده برای کسانی که با خاطرات تلخ و دل پردرد زندگی میکنند.
برخی هنرمندان موسیقی در پی حمله رژیم صهیونیستی علاوه بر همراهی با مردم، قطعههای موسیقایی را منتشر کردند؛ محسن چاوشی نیز با قطعه «علاج» با هدف اتحاد و همبستگی ملی تولید در این عرصه حاضر شد؛ اما برخی افراد با ادعاهایی به ویژه در فضای مجازی سعی در تخریب اثر و شخصیت چاوشی دارند.