مجید سلطانی نائینی

مجید سلطانی نائینی

سرمقاله

24619
نگذارید امید از امید برود

نگذارید امید از امید برود

امید روانخواه از استعفای خود منصرف شد و پذیرفت در تیم امید بماند.
این خبری امیدوارکننده در مورد تیم امید بود. آنقدر ناکامی در تیم امید دیده‌ایم و شکست‌های مشابه را با هم مقایسه کرده‌ایم که گمان می‌کنیم واقعاً حضور تیم فوتبال امید در المپیک، رؤیایی دست نیافتنی است.
از بزرگترین مردان فوتبال ایران تا مربیان بی‌کارنامه، همه را بالای سر تیم امید تجربه کرده‌ایم و پایان کار همه آنها سرنوشتی مشابه و مشترک بود؛ حذف.
تیم امید در مسابقات مقدماتی درخشید و 3 برد در امارات به دست آورد تا به جام ملت‌های امید آسیا در عربستان راه پیدا کند؛ اما به محض صعود، اتفاقاتی افتاد که باورکردنی نبود.
قرارداد امید روانخواه 4 ماهه و ماهی 150 میلیون تومان بسته شد، قرارداد دستیارانش هم از ماهی 60 میلیون تومان فراتر نرفت و مسائلی پیرامون کادر فنی دیده شد که روانخواه را به استعفا وادار کرد.
گرچه روانخواه فعلاً پذیرفته بماند؛ اما هیچ تضمینی وجود ندارد که پس از حضور در تورنمنت قرقیزستان و بازی با روسیه، قرقیزستان و بحرین، روانخواه راهی جز جدایی پیدا نکند.
تیم امید در این روزها به مراتب بهتر از 2 سال قبل بازی می‌کند و شکل کار این تیم، امیدوارکننده است؛ اما برای دلگرم شدن کادر فنی و تدام این روند، نیاز به تغییر رفتار داریم.
این تغییر نه در شعار که باید در اجرا، لمس و مشاهده شود. رفتار با تیم امید باید محترمانه‌تر شود. همه باید کمک کنیم تیم امید به المپیک برسد و قبل از همه باید این خواستن در برنامه‌ها و حمایت‌های فدراسیون دیده شود.
خلاصه کلام اینکه نگذارید امید از امید برود.
انتهای پیام/
دیدگاه ها