کاش فوتبال ما خصوصی شود
هواداران فوتبال در دنیا بخصوص کشورهای صاحب فوتبال، بدون کوچکترین دغدغهای از تیم خود حمایت میکنند. آنها اطمینان دارند تیمشان روی اصول علمی مدیریت، اداره میشود و برای همین نگرانی از بابت محل تأمین بودجه تیم وجود ندارد. آنها میدانند مجمعی وجود دارد که هیأت مدیره را کنترل میکند و هیأت مدیرهای که قدر پول را میداند چون برای هر دلار این پول برنامه وجود دارد. به این دلیل نگرانی وجود ندارد.
سیستم مدرن باشگاهداری در کشورهای صاحب فوتبال اجازه نمیدهد مدیران باشگاه بیبرنامه خرج کرده و برای بازیکن یک میلیون دلاری، 4 یا حتی 10 میلیون دلار پرداخت کنند. معیار واقعی برای قیمتگذاری بازیکنان کاملاً مشخص است و عدد دقیق را اعلام میکند. علاوه بر آن پول، عددی است که واسطهها میخواهند دریافت کنند. به این ترتیب همه چیز تحت کنترل قرار میگیرد و پول اضافی خرج نمیشود.
اما وقتی فوتبال دولتی باشد، نگاه حساس و مسئولانهای وجود ندارد. بازیکنی که 3 ماه دیگر آزاد میشود را میخرند آن هم با پرداخت 4 برابر رقم حق فسخ (که بعداً رو میشود). بازیکن بیکیفیت را 6 برابر قیمت میخرند. بازیکن رفته را در پنجره بسته میخرند و کلی هم پول بابت قراردادش ثبت میکنند و بعد مشخص میشود این بازیکن حق بازی ندارد و باید تا سال آخر قرارداد، پولش (نزدیک به 350 میلیارد تومان) بدون یک دقیقه بازی، پرداخت شود.
همه اینها اتفاق میافتد و همه این پولها، بیحساب و کتاب تقدیم میشود چون هیچ دلسوختهای وجود ندارد.
این پولها از حساب ملی مردم برای فوتبال هزینه میشود. از جیب آن فوتبالدوستی که گاهی مواقع، گرسنه به ورزشگاه میآید و بین دو نیمه حتی پول ساندویچ هم ندارد تا ضعف دلش را بگیرد.
کاش این فوتبال خصوصی میشد تا این خرج کردنهای بیحساب و کتاب، نیشمان نزند. کاش خصوصی میشد تا از این ریخت و پاشها که تنها جیب واسطهها و دلالها را پر میکند، دردمان نگیرد.
انتهای پیام/
سیستم مدرن باشگاهداری در کشورهای صاحب فوتبال اجازه نمیدهد مدیران باشگاه بیبرنامه خرج کرده و برای بازیکن یک میلیون دلاری، 4 یا حتی 10 میلیون دلار پرداخت کنند. معیار واقعی برای قیمتگذاری بازیکنان کاملاً مشخص است و عدد دقیق را اعلام میکند. علاوه بر آن پول، عددی است که واسطهها میخواهند دریافت کنند. به این ترتیب همه چیز تحت کنترل قرار میگیرد و پول اضافی خرج نمیشود.
اما وقتی فوتبال دولتی باشد، نگاه حساس و مسئولانهای وجود ندارد. بازیکنی که 3 ماه دیگر آزاد میشود را میخرند آن هم با پرداخت 4 برابر رقم حق فسخ (که بعداً رو میشود). بازیکن بیکیفیت را 6 برابر قیمت میخرند. بازیکن رفته را در پنجره بسته میخرند و کلی هم پول بابت قراردادش ثبت میکنند و بعد مشخص میشود این بازیکن حق بازی ندارد و باید تا سال آخر قرارداد، پولش (نزدیک به 350 میلیارد تومان) بدون یک دقیقه بازی، پرداخت شود.
همه اینها اتفاق میافتد و همه این پولها، بیحساب و کتاب تقدیم میشود چون هیچ دلسوختهای وجود ندارد.
این پولها از حساب ملی مردم برای فوتبال هزینه میشود. از جیب آن فوتبالدوستی که گاهی مواقع، گرسنه به ورزشگاه میآید و بین دو نیمه حتی پول ساندویچ هم ندارد تا ضعف دلش را بگیرد.
کاش این فوتبال خصوصی میشد تا این خرج کردنهای بیحساب و کتاب، نیشمان نزند. کاش خصوصی میشد تا از این ریخت و پاشها که تنها جیب واسطهها و دلالها را پر میکند، دردمان نگیرد.
انتهای پیام/