وقتی امیدها از امید قطع می شود

تیم ملی فوتبال امید ایران در مرحله گروهی رقابت های جام ملت های امید آسیا در رده چهارم قرار گرفت و از صعود به مرحله حذفی باز ماند.
انگار نحوست ناکامی قرار نیست دست از سر تیم امید بردارد تا این تیم را به ناکام ترین تیم فوتبال کشورمان تبدیل کند. تفاوتی ندارد که این تیم را به یک آلمانی بسپارند یا یک پرتغالی. یک ایرانی بالای سر تیم باشد یا یک خارجی. شیوه تدارک تیم امید مشکل دارد. باید در نگاه شب امتحانی مان تجدید نظر کنیم. حلقه های به هم پیوسته ایرادهای مدیریتی، در مجموع، زنجیره ناکامی را می سازند و ما مدام به دنبال تعویض حلقه آخر می گردیم وگمان می کنیم نقص را برای همیشه برطرف کرده ایم.
البته انتخاب نادرست حلقه آخر، همیشه ایراد داشته است. همواره سرمربی را روی ارتباط ها و رانت ها انتخاب کرده ایم. یک بار رضا عنایتی را برگزیده ایم و یک بار امید نورافکن و هر بار از این تصمیم اشتباه آسیب خورده ایم؛ اما نباید غافل شویم که در ایستگاه های قبل از این انتخاب، دقیق و بی اشتباه ودرست عمل نکرده ایم.
اگر دست دلافوئنته در تیم ملی بزرگسالان اسپانیا برای انتخاب بازیکنان جوان آبدیده و باتجربه باز است، به این دلیل است که آکادمی های این کشور در باشگاه ها، علمی، پاک و حرفه ای عمل می کنند. نگاه باشگاه های ما به مقوله آکادمی تا چه اندازه حرفه ای است و ارتباط فدراسیون با باشگاه ها تا چه اندازه بی خطاست؟ این تعامل، مداوم و بر اساس یک برنامه مدون و فنی است؟ تیم های ملی امید ما چگونه شکل می گیرند و چند روز مانده به مسابقات؟ اردویی برگزار می کنند یا خیر و این اردوها در طول سال برپا می شود یا در آستانه تورنمنت ها؟ اگر به پاسخ صحیح همه این پرسش ها رسیدیم، می توانیم به آینده فکر کنیم. در غیر این صورت ناکامی تیم ملی امید نه تنها شگفت آور نیست که شاید صد ساله هم بشود. با این نگاه فعلی به تیم امید، همان بهتر که تیم امید را به بازی های آسیایی ناگویا نفرستیم.
 
انتهای پیام/