آیا آرسنال در حال تکرار تاریخ است؟
پای لنگان توپچیها در مسیر قهرمانی
شکست خانگی ۳ بر ۲ مقابل منچستریونایتد، بار دیگر پرسشهای جدی و نگرانکنندهای را درباره قدرت ذهنی تیم میکل آرتتا بر سر زبانها انداخته است. پاتریک ویرا و روی کین، اسطورههای لیگ برتر، در تحلیلهای خود بر یک نقطه مشترک تأکید داشتند: آرسنالِ صدرنشین، به جای نمایش اقتدار، با ترس و فقدان خودباوری بازی میکند.
از دست رفتن تمرکز در حساسترین زمان
آرسنال که پیش از این با حاشیهای امن در صدر جدول میتاخت، اکنون سایه سنگین منچسترسیتی، استونویلا و حتی منچستریونایتد را پشتسر خود حس میکند. فاصله امتیازات در حال کاهش است و نمایش ناامیدکننده مقابل شیاطین سرخ، نشاندهنده تیمی بود که بیش از حد بر کنترل بازی تمرکز کرده و خلاقیت و پویایی را فدای احتیاط کرده است. اشتباهات فردی فاحش، از پاس اشتباه زوبیمندی تا تعویضهای چهارگانه و بحثبرانگیز آرتتا که نظم میانزمین را بههم ریخت، همگی نشان از استرس حاکم بر رختکن توپچیها دارد.
ولخرجی ۲۵۰ میلیون پوندی و فقدان پلن B
آرتتا در تابستان اخیر با هزینهای بالغ بر ۲۵۰ میلیون پوند، تیمی کهکشانی و پرمهره ساخته است اما با وجود این ثروت انسانی، آرسنال همچنان در بازیهای بزرگ میلرزد. آمار نگرانکننده است:
از ۷ تقابل با شش تیم بزرگ یا «Big Six»، آرسنال تنها ۲ پیروزی به دست آورده است.
ویکتور گیوکرش، ستاره ۶۴ میلیون پوندی، ۱۱ بازی پیاپی در لیگ است که در جریان بازی گلی به ثمر نرسانده. مهرههای کلیدی نظیر ساکا و مارتینلی درگیر طلسمهای طولانیمدت در گلزنی هستند.
به نظر میرسد وسواس آرتتا برای رسیدن به «کارایی حداکثری» و تمرکز مفرط بر ضربات ایستگاهی، لذت فوتبال را از ساقهای بازیکنان گرفته است. تیمی که زمانی با پاسکاریهای چشمنواز شناخته میشد، حالا به تیمی مکانیکی تبدیل شده که تنها در پی گرفتن خطا و استفاده از کرنرهاست.
سایه شوم تاریخ
سفر این هفته آرسنال به «الند رود» برای تقابل با لیدز یونایتد، یادآور خاطرات تلخی است. تاریخ نشان داده که لیدز همواره سد محکمی در مسیر قهرمانی توپچیها بوده است؛ از شکست سال ۱۹۹۹ که جام را به منچستریونایتد هدیه داد، تا باخت دراماتیک سال ۲۰۰۳ در هایبری که به دوران باشکوه ونگر ضربه زد.
زمان تغییر رویکرد
آرسنال برای پایان دادن به انتظار ۲۲ ساله قهرمانی، به چیزی فراتر از تاکتیک نیاز دارد: تغییر ذهنیت. آرتتا باید دست از رفتارهای محافظهکارانه بردارد و به بازیکنانش اجازه دهد با آزادی عمل و شادی بازی کنند. اصرار بر انضباط خشک و فیزیکی، خلاقیت ستارههایی چون اودگارد و خسوس را خفه کرده است.
اگر آرسنال نتواند در بازی مقابل لیدز واکنشی قاطع نشان دهد، روحِ شکستهای گذشته بار دیگر بر فراز ورزشگاه امارات به پرواز درخواهد آمد. توپچیها همه ابزارهای لازم برای قهرمانی را دارند، به شرط آنکه آرتتا اجازه دهد «دستبندها» از دستان این تیم باز شود.
انتهای پیام/
از دست رفتن تمرکز در حساسترین زمان
آرسنال که پیش از این با حاشیهای امن در صدر جدول میتاخت، اکنون سایه سنگین منچسترسیتی، استونویلا و حتی منچستریونایتد را پشتسر خود حس میکند. فاصله امتیازات در حال کاهش است و نمایش ناامیدکننده مقابل شیاطین سرخ، نشاندهنده تیمی بود که بیش از حد بر کنترل بازی تمرکز کرده و خلاقیت و پویایی را فدای احتیاط کرده است. اشتباهات فردی فاحش، از پاس اشتباه زوبیمندی تا تعویضهای چهارگانه و بحثبرانگیز آرتتا که نظم میانزمین را بههم ریخت، همگی نشان از استرس حاکم بر رختکن توپچیها دارد.
ولخرجی ۲۵۰ میلیون پوندی و فقدان پلن B
آرتتا در تابستان اخیر با هزینهای بالغ بر ۲۵۰ میلیون پوند، تیمی کهکشانی و پرمهره ساخته است اما با وجود این ثروت انسانی، آرسنال همچنان در بازیهای بزرگ میلرزد. آمار نگرانکننده است:
از ۷ تقابل با شش تیم بزرگ یا «Big Six»، آرسنال تنها ۲ پیروزی به دست آورده است.
ویکتور گیوکرش، ستاره ۶۴ میلیون پوندی، ۱۱ بازی پیاپی در لیگ است که در جریان بازی گلی به ثمر نرسانده. مهرههای کلیدی نظیر ساکا و مارتینلی درگیر طلسمهای طولانیمدت در گلزنی هستند.
به نظر میرسد وسواس آرتتا برای رسیدن به «کارایی حداکثری» و تمرکز مفرط بر ضربات ایستگاهی، لذت فوتبال را از ساقهای بازیکنان گرفته است. تیمی که زمانی با پاسکاریهای چشمنواز شناخته میشد، حالا به تیمی مکانیکی تبدیل شده که تنها در پی گرفتن خطا و استفاده از کرنرهاست.
سایه شوم تاریخ
سفر این هفته آرسنال به «الند رود» برای تقابل با لیدز یونایتد، یادآور خاطرات تلخی است. تاریخ نشان داده که لیدز همواره سد محکمی در مسیر قهرمانی توپچیها بوده است؛ از شکست سال ۱۹۹۹ که جام را به منچستریونایتد هدیه داد، تا باخت دراماتیک سال ۲۰۰۳ در هایبری که به دوران باشکوه ونگر ضربه زد.
زمان تغییر رویکرد
آرسنال برای پایان دادن به انتظار ۲۲ ساله قهرمانی، به چیزی فراتر از تاکتیک نیاز دارد: تغییر ذهنیت. آرتتا باید دست از رفتارهای محافظهکارانه بردارد و به بازیکنانش اجازه دهد با آزادی عمل و شادی بازی کنند. اصرار بر انضباط خشک و فیزیکی، خلاقیت ستارههایی چون اودگارد و خسوس را خفه کرده است.
اگر آرسنال نتواند در بازی مقابل لیدز واکنشی قاطع نشان دهد، روحِ شکستهای گذشته بار دیگر بر فراز ورزشگاه امارات به پرواز درخواهد آمد. توپچیها همه ابزارهای لازم برای قهرمانی را دارند، به شرط آنکه آرتتا اجازه دهد «دستبندها» از دستان این تیم باز شود.
انتهای پیام/