جام را از دل آتش درآوردیم
بازی فینال دقیقاً همان طور شد که کنسوکه تاکاهاشی سرمربی ژاپن گفته بود. فینال برای ما دشوار شد چون 14 هزار تماشاگر اندونزیایی بدون لحظهای وقفه، تیمشان را تشویق میکردند. این اولین و بهترین فرصت آنها برای قهرمانی در جام ملتهای فوتسال بود. تماشاگران پرسروصدای میزبان آنقدر خوب تیمشان را تشویق کردند که تیم اندونزی در بسیاری از دقایق بازی از ما جلو بود.
هیجان بازی آنقدر بالا بود که بازیکنان باتجربه و میدان دیده و حرفهای ما هم اسیر احساساتشان شدند، اشتباه کردند، عصبانی نشان دادند و در برخی دقایق، اختیار بازی از دست شان خارج شد؛ اما به هر شکلی بود توانستند جو سالن را بشکنند.
باید پذیرفت غلبه بر صدای کرکننده سالن کار هر تیمی نبود. تیم حرفهای و آرام ژاپن با مجموعهای از بازیکنان خونسرد در این دریا غرق شد و آنها آمده بودند همین بلا را بر سر تیم ما هم بیاورند.
شاید به نظر بسیاری از بینندگان تلویزیونی، هجان بازی بیدلیل به اوج رسید؛ اما باید در آن سالن بود و بازیکنان تیم ما را قضاوت کرد.
شور تماشاگران میزبان آنقدر بالا بود که نه تنها به خون بازیکنان که به بینندگان تلویزیونی هم آدرنالین ریخته میشد و در چنین شرایطی باید بسیار حرفهای بود تا درست تصمیم گرفت. ما هم در آستانه پایان وقتهای قانونی و هم در وقت دوم اضافی با شکست فاصلهای نداشتیم. به عبارت سادهتر، ما دو بار در طول بازی جام را از دستشان گرفتیم.
بازیکنان ما که انگار از حساسیت و هیجان بالای بازی لذت میبردند، حتی در ضربات پنالتی پایان بازی هم عقب افتادند و جبران کردند. ما در این مسابقه برنده شدیم و جام قهرمانی را هم گرفتیم؛ اما بازیکنان ما زجر زیادی کشیدند تا قهرمانی برای همه شیرینتر شود.
این جام هم به بهترین تیم آسیا رسید اما ضرورت دارد تیم ما جوانتر شود. بازیکنان جوانی که همراه تیم بودند، در لحظات و بازیهای حساس، فرصتی برای خودنمایی پیدا نکردند و حالا در فراغ پس از قهرمانی، فرصتی مناسب ایجاد شده تا به آنها بیشتر اعتماد کرد.
انتهای پیام/
هیجان بازی آنقدر بالا بود که بازیکنان باتجربه و میدان دیده و حرفهای ما هم اسیر احساساتشان شدند، اشتباه کردند، عصبانی نشان دادند و در برخی دقایق، اختیار بازی از دست شان خارج شد؛ اما به هر شکلی بود توانستند جو سالن را بشکنند.
باید پذیرفت غلبه بر صدای کرکننده سالن کار هر تیمی نبود. تیم حرفهای و آرام ژاپن با مجموعهای از بازیکنان خونسرد در این دریا غرق شد و آنها آمده بودند همین بلا را بر سر تیم ما هم بیاورند.
شاید به نظر بسیاری از بینندگان تلویزیونی، هجان بازی بیدلیل به اوج رسید؛ اما باید در آن سالن بود و بازیکنان تیم ما را قضاوت کرد.
شور تماشاگران میزبان آنقدر بالا بود که نه تنها به خون بازیکنان که به بینندگان تلویزیونی هم آدرنالین ریخته میشد و در چنین شرایطی باید بسیار حرفهای بود تا درست تصمیم گرفت. ما هم در آستانه پایان وقتهای قانونی و هم در وقت دوم اضافی با شکست فاصلهای نداشتیم. به عبارت سادهتر، ما دو بار در طول بازی جام را از دستشان گرفتیم.
بازیکنان ما که انگار از حساسیت و هیجان بالای بازی لذت میبردند، حتی در ضربات پنالتی پایان بازی هم عقب افتادند و جبران کردند. ما در این مسابقه برنده شدیم و جام قهرمانی را هم گرفتیم؛ اما بازیکنان ما زجر زیادی کشیدند تا قهرمانی برای همه شیرینتر شود.
این جام هم به بهترین تیم آسیا رسید اما ضرورت دارد تیم ما جوانتر شود. بازیکنان جوانی که همراه تیم بودند، در لحظات و بازیهای حساس، فرصتی برای خودنمایی پیدا نکردند و حالا در فراغ پس از قهرمانی، فرصتی مناسب ایجاد شده تا به آنها بیشتر اعتماد کرد.
انتهای پیام/