خبری از حریف اروپایی نیست
شرط ویژه ایران برای سفر به اردن
آنچه که در ماههای اخیر اتفاق افتاد و ناکامی فدراسیون فوتبال در توافق و تعامل با تیمهای مطرح اروپایی برای برگزاری بازیهای دوستانه در ماه فروردین، باعث شده تا احتمال برگزاری دیدار تدارکاتی با یک تیم مطرح اروپایی در وقفه بازیهای اروپایی پیش رو کاهش پیدا کند و برخلاف آن چیزی که کادر فنی تیم ملی ایران میخواست، قرار نیست در ماه فروردین ایران با یک تیم اروپایی و یک تیم آفریقایی حاضر در جام جهانی دیدار کند. همانطور که پیشتر گزارش داده بودیم، تمام تیمهای اروپایی حاضر در جام جهانی برنامه خود برای حضور در رقابتها را مشخص کردهاند و بنابراین با حذف این تیمها و تیمهای حاضر در پلیآف جام جهانی، عملاً نمیتوان به برگزاری دیدار تدارکاتی با یک تیم اروپایی امیدوار بود. حالا اما فدراسیون فوتبال با یک پیشنهاد تازه از سوی فدراسیون فوتبال اردن مواجه شده که شرایط آمادهسازی تیم ملی برای جام جهانی ۲۰۲۶ را تغییر خواهد داد.
پس از منتفی شدن دیدار با تیمهای مطرح اروپایی، حالا تنها پیشنهاد جدی روی میز، حضور در تورنمنتی چهارجانبه در اردن است؛ پیشنهادی که اگرچه میتواند بخشی از نیازهای آمادهسازی کادر فنی را برطرف کند، اما با اما و اگرهای مهمی همراه شده است. بر اساس پیشنهاد ارائهشده از سوی برگزارکنندگان، این رقابتها قرار است با حضور تیمهای اردن، ایران، نیجریه و احتمالاً کاستاریکا برگزار شود. تورنمنتی فشرده که میتواند برای تیم ملی فرصتی باشد تا مقابل دو تیم از خارج قاره آسیا قرار بگیرد؛ موضوعی که برای امیر قلعهنویی اهمیت ویژهای دارد.
سرمربی تیم ملی پس از مشخص شدن همگروهی ایران با بلژیک، مصر و نیوزیلند، بارها تأکید کرده که بازی با تیمهای آسیایی کمکی به شبیهسازی شرایط جام جهانی نمیکند و اولویت باید تقابل با حریفانی از آفریقا، اروپا یا امریکای مرکزی و جنوبی باشد. با همین رویکرد، کادر فنی بهصراحت اعلام کرده تمایلی به دیدار با اردن ندارد و در صورت شرکت در این تورنمنت، ترجیح میدهد مسابقهای مقابل میزبان برگزار نشود. از نگاه فنی، بازی با تیمهای نیجریه و کاستاریکا میتواند ارزش تاکتیکی بیشتری داشته باشد؛ دو تیمی که سبک بازی متفاوتتری نسبت به رقبای آسیایی دارند و میتوانند محک جدیتری برای شاگردان قلعهنویی باشند.
با این حال، مسأله فقط به بحث فنی محدود نمیشود. یکی از چالشهای اصلی، محل برگزاری مسابقات است. طبق اعلام اولیه، یکی از شهرهای پیشنهادی برای میزبانی در نزدیکی مرز فلسطین اشغالی قرار دارد؛ موضوعی که حساسیتهای امنیتی و سیاسی خاص خود را دارد. فدراسیون فوتبال ایران در مذاکرات اخیر، دریافت تضمینهای کامل امنیتی و حفظ منافع تیم ملی را بهعنوان شرط اصلی حضور مطرح کرده، اما هنوز پاسخ روشنی از سوی برگزارکننده دریافت نشده است. از سوی دیگر، شرایط دو تیم احتمالی حاضر در این تورنمنت نیز قابل توجه است. نیجریه با وجود جایگاه نسبتاً مناسب در رنکینگ فیفا، از صعود به جام جهانی بازمانده و در پلیآف مغلوب کنگو شده است. کاستاریکا هم با هدایت میگل هررا نتوانست سهمیه حضور در جام جهانی را کسب کند. با این وجود، هر دو تیم همچنان از نظر فیزیکی و تاکتیکی میتوانند رقبایی قابل احترام برای تیم ملی ایران باشند و تجربهای متفاوت نسبت به بازیهای منطقهای فراهم کنند.
حالا تصمیم نهایی فدراسیون به جمعبندی میان ملاحظات فنی، امنیتی و لجستیکی بستگی دارد. اگر شروط ایران پذیرفته شود، حضور در این تورنمنت میتواند حداقل بخشی از خلأ بازیهای تدارکاتی باکیفیت را جبران کند؛ در غیر این صورت، تیم ملی ممکن است در آستانه یکی از مهمترین دورههای آمادهسازی خود، بدون حریفان جدی وارد فیفادی شود؛ اتفاقی که قطعاً مطلوب کادر فنی و البته هواداران فوتبال ملی ایران پیش از فرصت بزرگ برای صعود به مرحله حذفی جام جهانی ۲۰۲۶ نخواهد بود.
انتهای پیام/
پس از منتفی شدن دیدار با تیمهای مطرح اروپایی، حالا تنها پیشنهاد جدی روی میز، حضور در تورنمنتی چهارجانبه در اردن است؛ پیشنهادی که اگرچه میتواند بخشی از نیازهای آمادهسازی کادر فنی را برطرف کند، اما با اما و اگرهای مهمی همراه شده است. بر اساس پیشنهاد ارائهشده از سوی برگزارکنندگان، این رقابتها قرار است با حضور تیمهای اردن، ایران، نیجریه و احتمالاً کاستاریکا برگزار شود. تورنمنتی فشرده که میتواند برای تیم ملی فرصتی باشد تا مقابل دو تیم از خارج قاره آسیا قرار بگیرد؛ موضوعی که برای امیر قلعهنویی اهمیت ویژهای دارد.
سرمربی تیم ملی پس از مشخص شدن همگروهی ایران با بلژیک، مصر و نیوزیلند، بارها تأکید کرده که بازی با تیمهای آسیایی کمکی به شبیهسازی شرایط جام جهانی نمیکند و اولویت باید تقابل با حریفانی از آفریقا، اروپا یا امریکای مرکزی و جنوبی باشد. با همین رویکرد، کادر فنی بهصراحت اعلام کرده تمایلی به دیدار با اردن ندارد و در صورت شرکت در این تورنمنت، ترجیح میدهد مسابقهای مقابل میزبان برگزار نشود. از نگاه فنی، بازی با تیمهای نیجریه و کاستاریکا میتواند ارزش تاکتیکی بیشتری داشته باشد؛ دو تیمی که سبک بازی متفاوتتری نسبت به رقبای آسیایی دارند و میتوانند محک جدیتری برای شاگردان قلعهنویی باشند.
با این حال، مسأله فقط به بحث فنی محدود نمیشود. یکی از چالشهای اصلی، محل برگزاری مسابقات است. طبق اعلام اولیه، یکی از شهرهای پیشنهادی برای میزبانی در نزدیکی مرز فلسطین اشغالی قرار دارد؛ موضوعی که حساسیتهای امنیتی و سیاسی خاص خود را دارد. فدراسیون فوتبال ایران در مذاکرات اخیر، دریافت تضمینهای کامل امنیتی و حفظ منافع تیم ملی را بهعنوان شرط اصلی حضور مطرح کرده، اما هنوز پاسخ روشنی از سوی برگزارکننده دریافت نشده است. از سوی دیگر، شرایط دو تیم احتمالی حاضر در این تورنمنت نیز قابل توجه است. نیجریه با وجود جایگاه نسبتاً مناسب در رنکینگ فیفا، از صعود به جام جهانی بازمانده و در پلیآف مغلوب کنگو شده است. کاستاریکا هم با هدایت میگل هررا نتوانست سهمیه حضور در جام جهانی را کسب کند. با این وجود، هر دو تیم همچنان از نظر فیزیکی و تاکتیکی میتوانند رقبایی قابل احترام برای تیم ملی ایران باشند و تجربهای متفاوت نسبت به بازیهای منطقهای فراهم کنند.
حالا تصمیم نهایی فدراسیون به جمعبندی میان ملاحظات فنی، امنیتی و لجستیکی بستگی دارد. اگر شروط ایران پذیرفته شود، حضور در این تورنمنت میتواند حداقل بخشی از خلأ بازیهای تدارکاتی باکیفیت را جبران کند؛ در غیر این صورت، تیم ملی ممکن است در آستانه یکی از مهمترین دورههای آمادهسازی خود، بدون حریفان جدی وارد فیفادی شود؛ اتفاقی که قطعاً مطلوب کادر فنی و البته هواداران فوتبال ملی ایران پیش از فرصت بزرگ برای صعود به مرحله حذفی جام جهانی ۲۰۲۶ نخواهد بود.
انتهای پیام/