تولد دوباره فولاد

فولاد خوزستان در حالی فصل بیست‌وپنجم لیگ برتر را آغاز کرد که امید می‌رفت با هدایت یحیی گل‌محمدی و حضور چند بازیکن نامدار، بار دیگر در قامت یک مدعی ظاهر شود. با این حال، واقعیت زمین مسابقه با انتظارات مدیران و هواداران فاصله داشت. فولاد در نیم‌فصل نخست نه از نظر نتیجه و نه از حیث کیفیت بازی، نشانی از یک تیم مدعی نداشت؛ تیمی کم‌گل، محتاط و گرفتار در میانه جدول که حتی سایه سقوط را نیز حس نکرد. ثبت تنها ۷ گل در ۱۶ مسابقه، آماری بود که به‌خوبی از بحران در خط حمله و ناهماهنگی ساختاری تیم حکایت می‌کرد. با وجود این نشانه‌ها، تأخیر در تصمیم‌گیری برای تغییر روی نیمکت، هفته‌های مهمی را از فولاد گرفت؛ هفته‌هایی که می‌توانست زودتر به نقطه عطف تبدیل شود.
پس از جدایی گل‌محمدی در پایان هفته شانزدهم، هدایت تیم به حمید مطهری سپرده شد؛ انتخابی که در ابتدا بیش از آنکه یک تصمیم بزرگ تلقی شود، راه‌حلی کم‌هزینه به نظر می‌رسید. اما روند مسابقات نشان داد همین تغییر می‌تواند نقطه آغاز احیای فولاد باشد. تیم تحت هدایت مطهری در چهار هفته نخست بدون شکست ماند و با ثبت ۱۰ گل، چهره‌ای متفاوت از خود ارائه داد؛ چهره‌ای تهاجمی‌تر، با اعتمادبه‌نفس بیشتر و میل آشکار به بازی رو به جلو. پیروزی برابر پرسپولیس و گل‌گهر و همچنین نمایش‌های پرگل در بازی‌های خانگی، نشانه‌هایی بود از تیمی که به ظرفیت واقعی‌اش نزدیک شده است.
فولاد اکنون با ۲۵ امتیاز در میانه جدول قرار دارد، اما فاصله‌اش با تیم‌های بالانشین چندان زیاد نیست. مهم‌تر از جایگاه فعلی، روندی است که این تیم در پیش گرفته؛ روندی صعودی که اگر تداوم یابد، می‌تواند فولاد را دوباره به جمع مدعیان نزدیک کند. آزمون‌های سخت‌تری در راه است و دیدارهای معوقه برابر تیم‌های بالای جدول می‌تواند معیار دقیق‌تری از توان واقعی این تیم ارائه دهد. با این حال، آنچه امروز دیده می‌شود، فولادی است که پس از هفته‌هایی از دست‌رفته، نشانه‌های بازگشت به هویت رقابتی خود را بروز داده است.