ایساتیس در لیگ هجدهم زیر ذرهبین
کابوس خط دفاعی و سنگینی شکستها
سوت پایان رقابتهای لیگ برتر فوتبال زنان در فصل ۱۴۰5-۱۴۰4، برای نماینده استان فارس طنینی تلخ داشت. تیمی که با کولهباری از امید، جوانی و تکیه بر استعدادهای بومی پا به مستطیل سبز گذاشته بود، در نهایت با ایستادن در رتبه نهم جدول و کسب تنها ۷ امتیاز، وداع زودهنگامی با سطح اول فوتبال ایران داشت. بررسی عملکرد «فرا ایساتیس کران فارس» در این فصل، تابلویی از شجاعت جوانی در برابر بیرحمی تجربه و امکانات است.
فرا ایساتیس فصلی را آغاز کرد که از همان ابتدا مشخص بود چالشهای بزرگی پیش رو دارد. استراتژی مدیریت و کادر فنی تیم، بر پایه «ثبات» و «بومیگرایی» بنا شده بود. در حالی که غولهای لیگ برتر با بودجههای کلان به دنبال جذب ستارههای ملیپوش بودند، نماینده شیراز با ترکیبی که شاکله اصلی آن را بازیکنان قهرمان رده سنی زیر ۱۸ سال کشور تشکیل میدادند، وارد میدان شد.
این تیم در واقع نماد فوتبال پایه ایران هم بود؛ تیمی که حتی به دلیل کیفیت فنی بالا، در مقطعی به عنوان نماینده ایران در رقابتهای کافا (CAFA) در ازبکستان (آذرماه ۱۴۰۴) نیز انتخاب شد اما واقعیت لیگ برتر بزرگسالان، فراتر از درخشش در ردههای پایه بود.
اگر بخواهیم نقطه ضعف کلیدی فرا ایساتیس را در این فصل ریشهیابی کنیم، باید مستقیماً به آمار گلهای خورده اشاره کرد. ۵۲ گل خورده در ۱۸ مسابقه، آماری است که هر تیمی را به زانو درمیآورد. لرزان بودن ساختار دفاعی از همان هفتههای نخست و با شکست سنگین ۱-۸ مقابل «خاتون بم» عیان شد. این نتیجه، ضربه روحی بزرگی به ساقهای جوان تیم وارد کرد.
تیم تحت هدایت «پروانه کران خسروی» اگرچه در فاز تهاجمی تلاش میکرد فوتبال مالکانهای ارائه دهد، اما در انتقال از حمله به دفاع و مقابله با ضدحملات تیمهای باتجربهای چون «گلگهر» و «خاتون بم» ناتوان بود. ۱۵ گل زده در طول فصل نشان داد که تیم در تمامکنندگی نیز با مشکل جدی روبهرو است و فشار مضاعف بر خط دفاعی، ناشی از عدم حفظ توپ مؤثر در زمین حریف بود.
فصل برای شیرازیها با نتایج سینوسی اما رو به پایین ادامه یافت. ۲ پیروزی و ۱ تساوی، تنها دستاورد آنها از جدالهای رو در رو بود. نقطه عطف تلخ این فصل، هفتههای پایانی بود. در حالی که هواداران شیرازی امیدوار بودند تیمشان با تکیه بر امتیاز میزبانی در لیگ بماند، باخت خانگی در هفته هجدهم مقابل گلگهر، آخرین روزنههای امید را کور کرد.
در نهایت، بازی ۲۱ بهمن ۱۴۰۴ در شیراز مقابل گلگهر (شکست ۲-۴)، مهر تأیید نهایی بر سقوط تیمی بود که شاید اگر کمی در نقل و انتقالات جسورتر عمل میکرد و چند مهره باتجربه را برای هدایت جوانانش در زمین به خدمت میگرفت، امروز سرنوشت دیگری داشت.
چرا فرا ایساتیس سقوط کرد؟
سه عامل اصلی را در این ناکامی میتوان دخیل داسنت:
۱. کمبود تجربه: میانگین سنی پایین تیم اگرچه یک سرمایه برای آینده است، اما در لحظات بحرانی لیگ برتر، تیم نیازمند لیدرهایی بود که نبض بازی را کنترل کنند.
۲. نقل و انتقالات محدود: تکیه مطلق بر بازیکنان فصل قبل و عدم تقویت تیم در پستهای کلیدی (بهویژه دروازهبان و مدافع میانی) باعث شد تیم در برابر مهاجمان تراز اول لیگ بیدفاع بماند.
۳. تفاوت سطح کیفی: فاصله میان تیمهای صدرنشین (مانند خاتون بم) و تیمهای نیمه پایین جدول از نظر سختافزاری و مالی به قدری زیاد شده که تیمهای بومیگرا به سختی میتوانند در این رقابت نابرابر بقا پیدا کنند.
با وجود سقوط به لیگ دسته اول، نباید از یاد برد که این تیم همین حالا اسکلت اصلی تیم ملی زیر ۱۸ سال ایران را تشکیل میدهد. حضور در تورنمنت کافا در آذرماه نشان داد که پتانسیل فنی این دختران بالا است. سقوط به دسته پایینتر، اگرچه یک عقبگرد نتایج محسوب میشود اما میتواند فرصتی برای بازسازی ساختار دفاعی و کسب تجربه بیشتر برای بازیکنان جوان باشد.
فرا ایساتیس کران فارس با تفاضل گل ۳۷- و ایستادن در رتبه نهم، لیگ را ترک کرد، اما درسهایی که از تقابل با قدرتهای سنتی گرفت، میتواند چراغ راه بازگشت دوباره آنها به سطح اول فوتبال زنان ایران باشد. شیراز پتانسیل داشتن یک نماینده قدرتمند در لیگ برتر را دارد، به شرط آنکه از شکستهای فصل ۱۴۰۴، پلی برای پیروزیهای ۱۴۰۵ ساخته شود.
پیروزی: 2
شکست: 15
تساوی: 1
میانگین امتیاز: 0.4
میانگین گل زده: 0.8
میانگین گل خورده: 2.9
تعداد کلینشیت: 1
انتهای پیام/