بیتوجهی به جوانان، انگیزه لیگ را کم میکند
خانهتکانی در تیم ملی فوتسال با تکیه بر نسل Z
سالهاست که میانگین سنی بالای بازیکنان تیم ملی فوتسال به معضلی تکراری تبدیل شده است. در ادوار مختلف، صرفنظر از نام سرمربی، دایره بازیکنان دعوتشده به اردوها تقریباً ثابت مانده و فرصت کافی برای شکوفایی استعدادهای جوان فراهم نشده است. این رویکرد محدودکننده، رفتهرفته انگیزه حضور در لیگ را نیز کاهش داده است چرا که وقتی مسیر رسیدن به تیم ملی دشوار و منحصر به چند نام مشخص باشد، شور و اشتیاق رقابت در لیگ نیز طبیعتاً کمرنگ خواهد شد.
این مسأله تا جایی پیش رفته بود که زمزمههایی در گوشه و کنار سالنها به گوش میرسید مبنی بر اینکه مربیان شهامت کنار گذاشتن برخی بازیکنان باتجربه را از تیم ملی ندارند. با این حال، این فرضیه که انتخاب بازیکنان بر اساس تعارف و ملاحظهکاری صورت میگیرد، چندان منطقی به نظر نمیرسد. هیچ مربی حرفهای حاضر نیست اعتبار و سابقه کاری خود را فدای تصمیمات احساسی کند. همانطور که بازیکنان برای موفقیت تلاش میکنند، مربیان نیز کسب نتیجه را مهمترین معیار ارزیابی عملکرد خود میدانند. اگر بازیکنی دیگر در اوج آمادگی نباشد و در مقابل، استعدادی جوان، آماده و مؤثر وجود داشته باشد، عقل سلیم حکم میکند که فرصت به نیروی تازه داده شود.
در این میان، شهرزاد مظفر به عنوان مربی باتجربه و صاحبسبک، بارها پایبندی خود را به اصول حرفهای نشان داده است. او همواره بر ضرورت تغییر نسل و استفاده از بازیکنان جوان تأکید داشته و سابقه ملی و بینالمللی او گواهی بر این مدعاست که اهل تعارف نیست. اکنون که جام جهانی به انتها رسیده زمان مناسبی است تا نگاهی تازه به آینده داشته باشیم. جوانان باید به اردوها دعوت شوند، در بازیهای دوستانه محک بخورند و بهتدریج جایگاه خود را در ترکیب اصلی تثبیت کنند. اخیراً مظفر اردوهای انتخابی را بین بازیکنان جوان و زیر ۲۳ سال برگزار کرده و در جستوجوی استعدادهایی است که شایستگی پوشیدن پیراهن تیم ملی را داشته باشند.
نسل پیشین تیم ملی، با وجود تمام محدودیتها و کمبود امکانات، مسیری دشوار را پیمود و پایههای موفقیتهای کنونی را بنا نهاد. این نسل شایسته احترام است و تلاشهایش هرگز فراموش نخواهد شد اما قانون زمان در ورزش، بیرحم است. هیچ تیمی بدون نوسازی و تحول، زنده نمیماند و امروز نوبت نسل جدید است که با انرژی بیشتر و انگیزه بالاتر، ادامهدهنده این راه باشد. نکته حائز اهمیت این است که این نسل بداند پیراهن تیم ملی صرفاً یک لباس ورزشی نیست، بلکه امانتی است که باید ارزش آن را حفظ کرده و حتی بر اعتبارش بیفزاید تا روزی بتواند آن را با سربلندی به نسل بعد بسپارد.
از سوی دیگر، واقعیت امیدوارکنندهای وجود دارد؛ لیگهای فوتسال بانوان در سالهای اخیر با نظم بیشتری برگزار شده و سطح فنی بازیکنان در حال ارتقا است. مسابقات جذابتر شده و پتانسیل تبدیل شدن به بخشی از چرخه انتخابی تیم ملی را دارد. آنچه هنوز احساس میشود، نیاز به حمایت جدیتر است؛ حمایتی که هم دلگرمی بازیکنان را فراهم کند و هم مسیر پیشرفت را هموارتر سازد. در صورت تکمیل این حلقه مفقوده، آینده فوتسال زنان روشنتر از همیشه خواهد بود و نسل تازه با انگیزهای دوچندان برای ساختن فردا تلاش خواهد کرد.
انتهای پیام/
این مسأله تا جایی پیش رفته بود که زمزمههایی در گوشه و کنار سالنها به گوش میرسید مبنی بر اینکه مربیان شهامت کنار گذاشتن برخی بازیکنان باتجربه را از تیم ملی ندارند. با این حال، این فرضیه که انتخاب بازیکنان بر اساس تعارف و ملاحظهکاری صورت میگیرد، چندان منطقی به نظر نمیرسد. هیچ مربی حرفهای حاضر نیست اعتبار و سابقه کاری خود را فدای تصمیمات احساسی کند. همانطور که بازیکنان برای موفقیت تلاش میکنند، مربیان نیز کسب نتیجه را مهمترین معیار ارزیابی عملکرد خود میدانند. اگر بازیکنی دیگر در اوج آمادگی نباشد و در مقابل، استعدادی جوان، آماده و مؤثر وجود داشته باشد، عقل سلیم حکم میکند که فرصت به نیروی تازه داده شود.
در این میان، شهرزاد مظفر به عنوان مربی باتجربه و صاحبسبک، بارها پایبندی خود را به اصول حرفهای نشان داده است. او همواره بر ضرورت تغییر نسل و استفاده از بازیکنان جوان تأکید داشته و سابقه ملی و بینالمللی او گواهی بر این مدعاست که اهل تعارف نیست. اکنون که جام جهانی به انتها رسیده زمان مناسبی است تا نگاهی تازه به آینده داشته باشیم. جوانان باید به اردوها دعوت شوند، در بازیهای دوستانه محک بخورند و بهتدریج جایگاه خود را در ترکیب اصلی تثبیت کنند. اخیراً مظفر اردوهای انتخابی را بین بازیکنان جوان و زیر ۲۳ سال برگزار کرده و در جستوجوی استعدادهایی است که شایستگی پوشیدن پیراهن تیم ملی را داشته باشند.
نسل پیشین تیم ملی، با وجود تمام محدودیتها و کمبود امکانات، مسیری دشوار را پیمود و پایههای موفقیتهای کنونی را بنا نهاد. این نسل شایسته احترام است و تلاشهایش هرگز فراموش نخواهد شد اما قانون زمان در ورزش، بیرحم است. هیچ تیمی بدون نوسازی و تحول، زنده نمیماند و امروز نوبت نسل جدید است که با انرژی بیشتر و انگیزه بالاتر، ادامهدهنده این راه باشد. نکته حائز اهمیت این است که این نسل بداند پیراهن تیم ملی صرفاً یک لباس ورزشی نیست، بلکه امانتی است که باید ارزش آن را حفظ کرده و حتی بر اعتبارش بیفزاید تا روزی بتواند آن را با سربلندی به نسل بعد بسپارد.
از سوی دیگر، واقعیت امیدوارکنندهای وجود دارد؛ لیگهای فوتسال بانوان در سالهای اخیر با نظم بیشتری برگزار شده و سطح فنی بازیکنان در حال ارتقا است. مسابقات جذابتر شده و پتانسیل تبدیل شدن به بخشی از چرخه انتخابی تیم ملی را دارد. آنچه هنوز احساس میشود، نیاز به حمایت جدیتر است؛ حمایتی که هم دلگرمی بازیکنان را فراهم کند و هم مسیر پیشرفت را هموارتر سازد. در صورت تکمیل این حلقه مفقوده، آینده فوتسال زنان روشنتر از همیشه خواهد بود و نسل تازه با انگیزهای دوچندان برای ساختن فردا تلاش خواهد کرد.
انتهای پیام/