احترام در زمین به دست می‌آید

  تنش در نشست خبری پیش از دیدار اینتر و بودو/گلیمت در سن‌سیرو، یکی از نشانه‌های جذابیت این بازی بود. یک خبرنگار نروژی برای تمسخر سرمربی اینتر، از کریستین کیوو با توجه به مقایسه ظرفیت ورزشگاه سن سیرو و جمعیت منطقه بودو در نروژ پرسید که آیا حذف در این مرحله برای آنها یک فاجعه خواهد بود یا خیر و در مقابل، کیوو جواب داد که «من برعکس تو به رقیبم احترام می‌گذارم». پس از آن، کیوو از خبرنگار نروژی پرسید که آیا حذف اینتر مقابل بودو برای او هم خنده‌دار خواهد بود یا خیر؛ اتفاقی که حالا دیگر یک رویای خنده‌دار نیست و به واقعیت تبدیل شده است. شاید اگر در زمان قرعه‌کشی پلی‌آف گفته می‌شد که بودو/گلیمت قرار است در مجموع با ۵ گل اینتر را حذف کند، همه به آن فرد می‌خندیدند اما حالا این تیم نروژی نشان داده که موفقیت‌هایش اتفاقی نیست.
 داستان بودو/گلیمت دیگر شبیه افسانه‌های یک‌شبه نیست. این تیم چند سالی است که آرام و بی‌سروصدا جای خودش را بین مزاحمان همیشگی فوتبال اروپا باز کرده. بردن تیم‌هایی مثل اتلتیکومادرید و منچسترسیتی یا آزار دادن قدرت‌هایی چون بوروسیا دورتموند دیگر اتفاقی نیست. وقتی یک الگو چند بار تکرار می‌شود، باید آن را جدی گرفت. چهار سال پیش که آاس رم با هدایت ژوزه مورینیو با نتیجه ۶ بر یک شکست خورد، بسیاری تصور کردند یک حادثه گذرا بوده است. حتی برخی چهره‌ها از جمله پائولو دی‌کانیو اسطوره فوتبال ایتالیا با کنایه از «ماهیگیرها» حرف زدند. اما همان تیم به جای محو شدن، ساختار خودش را محکم‌تر کرد؛ مربی ثابت ماند، مدل بازی تغییر نکرد و بازیکنان در یک سیستم مشخص رشد کردند. ثباتی که در فوتبال امروز کمیاب است.
 در سوی دیگر، اینتر قرار داشت؛ تیمی با ترکیبی پرستاره و انتظاراتی سنگین. با این حال، واقعیت فصل برای نراتزوری دوگانه بوده است. آنها در سری‌آ شرایط نسبتاً باثباتی دارند و با فاصله امتیازی قابل توجه در صدر جدول حرکت می‌کنند؛ لغزش‌هایی مقابل یوونتوس، ناپولی و آث میلان داشتند، اما در بسیاری از بازی‌ها از نظر فنی تیم برتر میدان بوده‌اند. به بیان دیگر، در لیگ داخلی ماشین نتیجه‌گیری هنوز کار می‌کند. با این حال، همان تیم در اروپا چهره متفاوتی نشان داده است. مصدومیت‌ها، افت مهره‌های باتجربه و ناهماهنگی نسل جدید باعث شده ریتم بازی از هم بپاشد. وقتی فرصت‌ها گل نمی‌شود، استرس بالا می‌رود و تیمی که باید مسلط باشد، محتاط و عصبی می‌شود. دقیقاً همین‌جاست که تیم‌هایی مثل بودو ضربه می‌زنند؛ با دویدن بیشتر، تمرکز بالاتر و کمترین اشتباه.
 تفاوت شاید در ذهنیت باشد. بودو چیزی برای از دست دادن ندارد و با جسارت حمله می‌کند. اینتر اما زیر بار توقعات تاریخی خودش بازی می‌کند. هر دقیقه بدون گل، فشار را چند برابر می‌کند. در چنین شرایطی، نام بزرگ به جای امتیاز، تبدیل به وزنه می‌شود. حذف شدن مقابل نماینده نروژ فقط یک ناکامی فنی نبود؛ پیامی روشن داشت. در فوتبال مدرن، پروژه‌های منظم و هویت‌دار می‌توانند ثروت و شهرت را شکست دهند. دیگر فاصله‌ها مثل گذشته نیست. اگر برنامه داشته باشی، حتی از شمالگان هم می‌شود به قلب سن‌سیرو آمد و مدعی را از پا انداخت.
 شاید به همین دلیل بود که کیوو از خنده خبرنگار دلخور شد چون ماجرا شوخی نداشت. این شکست نتیجه یک اتفاق نبود؛ نتیجه یک روند بود. روندی که می‌گوید احترام در زمین به دست می‌آید، نه با تعداد جام‌ها. و حالا سؤال او بیشتر شبیه هشداری برای بقیه است: هنوز هم فکر می‌کنید می‌شود به حریف خندید؟
انتهای پیام/