هیچ بازیکنی حاضر به از دست دادن جام جهانی نیست
آقای قلعهنویی مغرورها را کنار بگذار
اگر بخواهیم عادلانه به موضوع حضور بازیکنان در ترکیب تیم ملی، آن هم در آوردگاهی چون جام جهانی فوتبال نگاه کنیم، باید از یک اصل بنیادین شروع کنیم؛ این بازیکنان هستند که در هر سطح و هر تورنمنتی محتاج حضور در تیمهای ملی کشورشان هستند، نه بالعکس.
این قاعده نهتنها درباره تیم ملی ایران که همواره از مدعیان فوتبال آسیا بوده صادق است، بلکه در مورد تمامی تیمهای ملی جهان نیز مصداق دارد.
تیم ملی، مفهومی فراتر از یک تیم فوتبال است؛ نمادی از هویت، اعتبار، فرهنگ، تمدن و غرور ملی. بازیکنان برای پوشیدن این پیراهن، سالها تلاش میکنند و باید با حفظ آمادگی و پایبندی به اصول حرفهای جایگاه خود را تثبیت کنند.
بهویژه برای آن دسته از بازیکنانی که هنوز در سطح جهانی شناختهشده نیستند، حضور در تیم ملی پلی است به سوی موفقیتهای بزرگتر، قراردادهای بهتر و کسب شهرت. در واقع، این بازیکن است که محتاج به حضور در تیم ملی است.
با این حال، گاه دیده میشود که برخی بازیکنان پس از مدتی حضور در تیم ملی، دچار نوعی تغییر رفتار میشوند؛ گویی جایگاه خود را فراتر از چهارچوبهای تیمی تعریف میکنند.
این نگاه که تیم ملی به بازیکن محتاج است، نهتنها نادرست بلکه نشانهای از ضعف در درک حرفهایگری است.
تاریخ فوتبال بارها نشان داده که هیچ تیم ملیای به بازیکن خاصی وابسته نبوده است. چرخه بازیکنسازی همواره در جریان است و حتی بزرگترین نامها نیز روزی جای خود را به نسلهای بعدی دادهاند.
در فوتبال ایران نیز این قاعده بارها به اثبات رسیده است. نسلهایی آمدهاند و خاطراتی ماندگار ساختهاند، اما با رفتنشان، حیات تیم ملی متوقف نشده است. بازیکنانی که خود را «تافته جدا بافته» میدانند و گاه از قوانین داخلی تخطی میکنند، باید بدانند که هیچ نامی بزرگتر از پیراهن تیم ملی و پرچم کشور نیست.
در آستانه رقابتی بزرگ که اینبار علاوه بر جنبه فنی از منظر سیاسی نیز اهمیت ویژهای برای کشور دارد، آنچه بیش از نتیجه اهمیت پیدا میکند، رفتار حرفهای و پایبندی به اصول است. تیم ملی نیازمند بازیکنانی است که در چهارچوب حرکت کنند و شأن کشور را حفظ کنند.
در این میان، نقش امیر قلعهنویی بهعنوان سرمربی تیم ملی، بسیار تعیینکننده است. او نباید لحظهای از این اصل غافل شود که تیم ملی محتاج هیچ بازیکنی نیست. این بازیکنان هستند که برای دیده شدن در جام جهانی و رسیدن به فرصتهای بهتر، نیازمند حضور در این ویترین بزرگاند. بویژه بازیکنان جوانتر که حاضرند برای تجربه این میدان، بسیاری از داشتههای خود را فدا کنند.
بنابراین، اقتدار در تصمیمگیری مهمترین ابزار سرمربی در این مقطع است.
هر بازیکنی که در چهارچوب تیمی حرکت میکند، باید در مسیر جام جهانی قرار گیرد و هر آنکس که کوچکترین نشانهای از برتریطلبی فردی و غرور نسبت به تیم ملی دارد، باید بدون تعارف کنار گذاشته شود.
تیم ملی متعلق به هیچ فردی نیست؛ این پیراهن میراث یک ملت است.
انتهای پیام/
این قاعده نهتنها درباره تیم ملی ایران که همواره از مدعیان فوتبال آسیا بوده صادق است، بلکه در مورد تمامی تیمهای ملی جهان نیز مصداق دارد.
تیم ملی، مفهومی فراتر از یک تیم فوتبال است؛ نمادی از هویت، اعتبار، فرهنگ، تمدن و غرور ملی. بازیکنان برای پوشیدن این پیراهن، سالها تلاش میکنند و باید با حفظ آمادگی و پایبندی به اصول حرفهای جایگاه خود را تثبیت کنند.
بهویژه برای آن دسته از بازیکنانی که هنوز در سطح جهانی شناختهشده نیستند، حضور در تیم ملی پلی است به سوی موفقیتهای بزرگتر، قراردادهای بهتر و کسب شهرت. در واقع، این بازیکن است که محتاج به حضور در تیم ملی است.
با این حال، گاه دیده میشود که برخی بازیکنان پس از مدتی حضور در تیم ملی، دچار نوعی تغییر رفتار میشوند؛ گویی جایگاه خود را فراتر از چهارچوبهای تیمی تعریف میکنند.
این نگاه که تیم ملی به بازیکن محتاج است، نهتنها نادرست بلکه نشانهای از ضعف در درک حرفهایگری است.
تاریخ فوتبال بارها نشان داده که هیچ تیم ملیای به بازیکن خاصی وابسته نبوده است. چرخه بازیکنسازی همواره در جریان است و حتی بزرگترین نامها نیز روزی جای خود را به نسلهای بعدی دادهاند.
در فوتبال ایران نیز این قاعده بارها به اثبات رسیده است. نسلهایی آمدهاند و خاطراتی ماندگار ساختهاند، اما با رفتنشان، حیات تیم ملی متوقف نشده است. بازیکنانی که خود را «تافته جدا بافته» میدانند و گاه از قوانین داخلی تخطی میکنند، باید بدانند که هیچ نامی بزرگتر از پیراهن تیم ملی و پرچم کشور نیست.
در آستانه رقابتی بزرگ که اینبار علاوه بر جنبه فنی از منظر سیاسی نیز اهمیت ویژهای برای کشور دارد، آنچه بیش از نتیجه اهمیت پیدا میکند، رفتار حرفهای و پایبندی به اصول است. تیم ملی نیازمند بازیکنانی است که در چهارچوب حرکت کنند و شأن کشور را حفظ کنند.
در این میان، نقش امیر قلعهنویی بهعنوان سرمربی تیم ملی، بسیار تعیینکننده است. او نباید لحظهای از این اصل غافل شود که تیم ملی محتاج هیچ بازیکنی نیست. این بازیکنان هستند که برای دیده شدن در جام جهانی و رسیدن به فرصتهای بهتر، نیازمند حضور در این ویترین بزرگاند. بویژه بازیکنان جوانتر که حاضرند برای تجربه این میدان، بسیاری از داشتههای خود را فدا کنند.
بنابراین، اقتدار در تصمیمگیری مهمترین ابزار سرمربی در این مقطع است.
هر بازیکنی که در چهارچوب تیمی حرکت میکند، باید در مسیر جام جهانی قرار گیرد و هر آنکس که کوچکترین نشانهای از برتریطلبی فردی و غرور نسبت به تیم ملی دارد، باید بدون تعارف کنار گذاشته شود.
تیم ملی متعلق به هیچ فردی نیست؛ این پیراهن میراث یک ملت است.
انتهای پیام/