نگرانی کارشناسان محیط زیست از برگزاری جام جهانی
جام آلوده!
مطالعهای تازه درباره پایداری شهرهای میزبان جام جهانی ۲۰۲۶ نشان میدهد که برگزاری بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان در سه کشور امریکا، کانادا و مکزیک، از نظر زیستمحیطی با چالشهای جدی و بعضاً نگرانکننده همراه است. این گزارش که با بررسی شاخصهای مختلف توسعه پایدار منتشر شده، عملکرد شهرهای میزبان را بر اساس معیارهایی چون میزان انتشار گازهای گلخانهای، کیفیت حملونقل عمومی، زیرساختهای انرژی پاک، مدیریت پسماند و سیاستهای محیطزیستی ارزیابی کرده است. بر اساس نتایج این تحقیق، اختلاف چشمگیری میان شهرهای میزبان دیده میشود. در این میان، ونکوور در کانادا بهعنوان پایدارترین شهر میزبان معرفی شده است؛ شهری که به دلیل استفاده گسترده از انرژیهای تجدیدپذیر، سیاستهای سختگیرانه زیستمحیطی و سطح پایین آلایندگی، توانسته امتیاز بالایی کسب کند و بهعنوان الگوی مثبت در میان میزبانها قرار گیرد.
در مقابل، برخی شهرهای بزرگ ایالات متحده از جمله نیویورک، لسآنجلس و هیوستون در ردههای پایینتر جدول قرار گرفتهاند. دلیل اصلی این جایگاه، وابستگی بالا به سوختهای فسیلی، تراکم بالای حملونقل شخصی و ضعف نسبی در توسعه سیستمهای حملونقل عمومی پاک عنوان شده است. این مسأله باعث شده نگرانیها درباره اثرات زیستمحیطی جام جهانی ۲۰۲۶ افزایش یابد. جام جهانی پیشرو از جهات مختلفی با دورههای قبلی متفاوت است؛ از جمله افزایش تعداد تیمها به ۴۸ کشور و گستردگی جغرافیایی میزبانها که بهطور طبیعی حجم سفرهای هوایی و جابهجایی بینشهری را افزایش میدهد. همین موضوع یکی از اصلیترین عوامل افزایش ردپای کربنی این تورنمنت محسوب میشود.
برآوردهای انجامشده نشان میدهد که این دوره از رقابتها ممکن است یکی از آلایندهترین جامهای جهانی تاریخ باشد و میزان انتشار دیاکسیدکربن آن به بیش از ۹ میلیون تُن برسد؛ رقمی که تقریباً دو برابر میانگین دورههای گذشته است. این موضوع انتقادات گستردهای را از سوی کارشناسان محیطزیست و نهادهای مستقل به همراه داشته است. در همین حال، فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) اعلام کرده است که برنامهای جامع برای کاهش اثرات منفی زیستمحیطی این رقابتها تدوین کرده است. این برنامه شامل سیاستهایی در حوزه کاهش آلایندگی، توسعه حملونقل پایدار، مدیریت انرژی و همچنین توجه به مسائل اجتماعی و اقتصادی در شهرهای میزبان است.
با این حال، بسیاری از کارشناسان معتقدند که اجرای این برنامهها در عمل با چالشهای جدی روبهرو خواهد بود. تفاوت سطح زیرساختها میان کشورهای میزبان، گستردگی جغرافیایی مسابقات و وابستگی برخی شهرها به خودروهای شخصی، از جمله عواملی است که تحقق اهداف پایداری را دشوار میکند. از سوی دیگر، مسأله تغییرات اقلیمی و شرایط آبوهوایی در برخی شهرها نیز نگرانیهایی ایجاد کرده است؛ بهویژه افزایش دما در فصل برگزاری مسابقات که میتواند هم بر سلامت بازیکنان و هم بر تجربه تماشاگران تأثیر منفی بگذارد. این گزارش نشان میدهد که جام جهانی ۲۰۲۶ در کنار جذابیتهای ورزشی و اقتصادی خود، با یک چالش مهم و جدی روبهرو است: چگونه میتوان بزرگترین رویداد فوتبالی جهان را در مسیری پایدارتر برگزار کرد، بدون آنکه هزینههای زیستمحیطی آن به سطحی غیرقابلقبول برسد؟
انتهای پیام/
در مقابل، برخی شهرهای بزرگ ایالات متحده از جمله نیویورک، لسآنجلس و هیوستون در ردههای پایینتر جدول قرار گرفتهاند. دلیل اصلی این جایگاه، وابستگی بالا به سوختهای فسیلی، تراکم بالای حملونقل شخصی و ضعف نسبی در توسعه سیستمهای حملونقل عمومی پاک عنوان شده است. این مسأله باعث شده نگرانیها درباره اثرات زیستمحیطی جام جهانی ۲۰۲۶ افزایش یابد. جام جهانی پیشرو از جهات مختلفی با دورههای قبلی متفاوت است؛ از جمله افزایش تعداد تیمها به ۴۸ کشور و گستردگی جغرافیایی میزبانها که بهطور طبیعی حجم سفرهای هوایی و جابهجایی بینشهری را افزایش میدهد. همین موضوع یکی از اصلیترین عوامل افزایش ردپای کربنی این تورنمنت محسوب میشود.
برآوردهای انجامشده نشان میدهد که این دوره از رقابتها ممکن است یکی از آلایندهترین جامهای جهانی تاریخ باشد و میزان انتشار دیاکسیدکربن آن به بیش از ۹ میلیون تُن برسد؛ رقمی که تقریباً دو برابر میانگین دورههای گذشته است. این موضوع انتقادات گستردهای را از سوی کارشناسان محیطزیست و نهادهای مستقل به همراه داشته است. در همین حال، فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) اعلام کرده است که برنامهای جامع برای کاهش اثرات منفی زیستمحیطی این رقابتها تدوین کرده است. این برنامه شامل سیاستهایی در حوزه کاهش آلایندگی، توسعه حملونقل پایدار، مدیریت انرژی و همچنین توجه به مسائل اجتماعی و اقتصادی در شهرهای میزبان است.
با این حال، بسیاری از کارشناسان معتقدند که اجرای این برنامهها در عمل با چالشهای جدی روبهرو خواهد بود. تفاوت سطح زیرساختها میان کشورهای میزبان، گستردگی جغرافیایی مسابقات و وابستگی برخی شهرها به خودروهای شخصی، از جمله عواملی است که تحقق اهداف پایداری را دشوار میکند. از سوی دیگر، مسأله تغییرات اقلیمی و شرایط آبوهوایی در برخی شهرها نیز نگرانیهایی ایجاد کرده است؛ بهویژه افزایش دما در فصل برگزاری مسابقات که میتواند هم بر سلامت بازیکنان و هم بر تجربه تماشاگران تأثیر منفی بگذارد. این گزارش نشان میدهد که جام جهانی ۲۰۲۶ در کنار جذابیتهای ورزشی و اقتصادی خود، با یک چالش مهم و جدی روبهرو است: چگونه میتوان بزرگترین رویداد فوتبالی جهان را در مسیری پایدارتر برگزار کرد، بدون آنکه هزینههای زیستمحیطی آن به سطحی غیرقابلقبول برسد؟
انتهای پیام/