امور کنسولی بازیکنان تیم ملی برای سفر به جام جهانی در ترکیه انجام میشود
عیار قانونمداری امریکا
تیم ملی فوتبال ایران در آستانه حضور در رقابتهای جام جهانی، اردوی آمادهسازی خود را در ترکیه برگزار خواهد کرد؛ اردویی که در ظاهر بخشی از برنامههای فنی برای ارتقای آمادگی شاگردان امیر قلعهنویی به شمار میرود، اما در عمل با مجموعهای از الزامات غیرورزشی نیز همراه شده است. ملیپوشان در کنار تمرینات و دیدارهای تدارکاتی، ناگزیرند فرایندهای کنسولی و اخذ ویزا را در سفارت کشور میزبان در استانبول یا آنکارا طی کنند؛ مسیری که گاه بیش از زمین مسابقه، به عرصهای پیچیده و پیشبینیناپذیر شباهت دارد.
سخنگوی فدراسیون فوتبال ایران اعلام کرده است که تاکنون ویزای اعضای تیم ملی صادر نشده است، با این حال ابراز امیدواری شده که این روند در چهارچوب تعهدات بینالمللی و مقررات فدراسیون بینالمللی فوتبال (فیفا) بدون مانع طی شود؛ مقرراتی که کشور میزبان را ملزم میکند شرایط حضور تمامی تیمها را بدون تبعیض فراهم سازد. با این وجود، تجربههای گذشته نشان میدهد فاصله میان مفاد مکتوب و اجرای عملی آنها در برخی موارد قابل توجه است.
بر همین اساس، ۲۶ بازیکن نهایی به همراه ۲۷ عضو کادر فنی برای دریافت ویزا اقدام خواهند کرد. همچنین فهرستی گستردهتر نیز در نظر گرفته شده تا در صورت بروز موانع احتمالی و عدم صدور ویزا برای برخی افراد، تیم ملی از نظر فنی دچار آسیب نشود؛ تدبیری که بیش از آنکه صرفاً ماهیتی فنی داشته باشد، بیانگر احتیاط در برابر متغیرهایی خارج از حوزه فوتبال است.
در این میان، نگرانی کادر فنی ـ بویژه امیر قلعهنویی ـ از احتمال بروز محدودیت یا تأخیر در روند صدور ویزا برای بازیکنان و اعضای کادر فنی قابل توجه است؛ نگرانیای که در صورت تحقق میتواند تیم ملی را با چالشهای فنی مواجه سازد. از اینرو، بنا بر صلاحدید کادر فنی و مسئولان فدراسیون، تعداد بیشتری از افراد در فهرست متقاضیان ویزا قرار گرفتهاند تا در صورت عدم صدور ویزا برای برخی نفرات، ترکیب تیم ملی برای حضور در جام جهانی دچار خلل نشود.
در سطحی کلیتر، برخی تنشهای سیاسی در سالهای گذشته نیز بر فضای ورزش سایه انداخته است. در دوره ریاستجمهوری دونالد ترامپ، در برخی موارد اظهارات و مواضعی مطرح شد که واکنشهایی در فضای ورزشی و رسانهای به همراه داشت و این پرسش را تقویت کرد که تا چه اندازه ورزش میتواند از فضای سیاسی مستقل بماند.
همچنین در کنار این موارد، برخی حواشی گذشته ـ از جمله گزارشهایی درباره تلاش برای پناهندگی تعدادی از بازیکنان تیم ملی فوتبال زنان ایران در جریان رقابتهای جام ملتهای آسیا در استرالیا ـ نشان میدهد که یک رویداد ورزشی چگونه ممکن است به سرعت از مسیر حرفهای خود فاصله گرفته و به موضوعی چندوجهی و سیاسی تبدیل شود؛ روندی که معمولاً بیش از آنکه به سود ورزش باشد، موجب حاشیهسازی و کاهش تمرکز میشود.
با این حال، مسئولان عالی فوتبال جهان، از جمله جیانی اینفانتینو، همواره تأکید کردهاند که هیچ کشوری نباید از میزبانی یا سازوکارهای اداری به عنوان ابزار فشار سیاسی استفاده کند؛ چراکه بر اساس اساسنامه فیفا، تضمین امنیت، صدور ویزا و فراهمسازی شرایط برابر برای تمامی تیمها، نه یک انتخاب، بلکه تعهدی الزامآور است.
در نهایت، شاید مهمترین نکته آن باشد که دنیای فوتبال نه عرصه تسویهحسابهای سیاسی است و نه ابزاری برای جبران ناکامیهای بینالمللی. فوتبال زبانی مشترک میان ملتهاست؛ زبانی که اگرچه گاه در هیاهوی سیاست کمرنگ میشود، اما همچنان پیام اصلی خود را حفظ میکند: رقابت در زمین، نه در حاشیه.
انتهای پیام/